ปัญหาเรื่องน้ำ
คริสตจักรของเราซึ่งเป็นเหมือนครอบครัวตื่นเต้นที่จะได้เห็นงานเริ่มต้นขึ้นบนที่ดินผืนใหม่ของเรา ทุกวันอาทิตย์เราจะมองไปที่หลุมขนาดใหญ่บนพื้นด้วยความกระตือรือร้นแต่งานกลับคืบหน้าไปอย่างเชื่องช้า
แขวนไว้กับความว่างเปล่า
แผนที่โลกที่ตีพิมพ์โดยสมาคมเนชั่นแนลจีโอกราฟฟิก มีหมายเหตุว่า “โลกมีน้ำหนัก 6.6 เซ็กส์ทิลเลียน ตัน” แล้วอะไรที่รองรับน้ำหนักมหาศาลทั้งหมดนี้ไว้ คำตอบคือไม่มีโลกหมุนรอบแกนด้วยความเร็ว 1,600 กิโลเมตรต่อชั่วโมง ขณะเดียวกันก็แหวกอวกาศโคจรรอบดวงอาทิตย์ด้วย แต่ข้อเท็จจริงนี้มักถูกมองข้ามเพราะเรามัวแต่กังวลเรื่องสุขภาพ ความสัมพันธ์และค่าใช้จ่ายต่างๆ
นกจอมตะกละ
ทุกปี เมื่อฉันเอาที่ให้อาหารนกฮัมมิงเบิร์ดออกมา เจ้านกตัวเล็กจอมวุ่นวายก็จะเริ่มต่อสู้กันเพื่อแย่งตำแหน่งที่จะดูดน้ำหวานแม้จะมีที่นั่งรอบ “โต๊ะ” ถึงสี่ที่ แต่พวกนกก็ยังจะสู้กันเพื่อแย่งที่ที่เพื่อนของมันใช้อยู่ ทั้งที่แหล่งจ่ายอาหารแต่ละจุดก็มาจากที่เดียวกัน คือขวดน้ำหวานที่อยู่ด้านล่างของที่ให้อาหาร ฉันรู้ว่าทุกจุดที่จ่ายน้ำหวานก็เหมือนๆ กัน ฉันจึงส่ายหัวเพราะความตะกละของมัน
ที่ลี้ภัย
มีอยู่ปีหนึ่งในช่วงที่ฉันพักร้อน ฉันเดินเล่นไปตามชายฝั่งทะเลสาบขนาดใหญ่ จนมาเจอหินกองหนึ่ง ฉันสังเกตเห็นร่องเล็กๆ ระหว่างก้อนหิน และเห็นว่ามีต้นอ่อนงอกขึ้นตรงนั้น ดูเหมือนมันจะได้รับทั้งแสงแดดและน้ำในปริมาณที่พอเหมาะ ทั้งยังได้รับการปกป้องอีกด้วย พายุฝนและลมแรงไม่อาจทำอันตรายใบอันบอบบางของมันได้
เล่นทั้งที่เจ็บ
แกรี คาร์เตอร์ แคชเชอร์ประจำทีมเบสบอลซึ่งมีชื่อบันทึกไว้ในหอเกียรติยศเบสบอลเป็นผู้เชื่อในพระคริสต์ ตลอดเวลา 19 ปีในฐานะนักเบสบอลอาชีพ เขาได้รับกำลังและความอดทนในการเผชิญกับแต่ละวัน จากความเชื่อที่เขามีในพระเจ้า บทความหนึ่งในหนังสือพิมพ์เดอะวอลล์สตรีทเจอร์นัล ซึ่งตีพิมพ์ไม่นานหลังจากคาร์เตอร์เสียชีวิตด้วยโรคมะเร็งสมองในวัย 57 ปี แอนดรู คลาวาน ผู้เขียน เล่าถึงอิทธิพลที่คาร์เตอร์มีต่อชีวิตของเขา
ทุกคำสำคัญ
คิม พีค เป็นอัจฉริยะที่มีความผิดปกติทางพัฒนาการ (บุคคลที่มีความจำเป็นเลิศ) เขาจำบทละครของเชกสเปียร์ได้ทั้งหมด ระหว่างการแสดงละครเวทีเรื่องราตรีที่สิบสอง พีคสังเกตว่านักแสดงคนหนึ่งข้ามคำคำหนึ่งในบทพูดไป พีคลุกขึ้นทันที และตะโกนว่า “หยุด!” นักแสดงคนนั้นขอโทษและพูดว่า เขาไม่คิดว่าจะมีใครสนใจ พีคตอบว่า “เชกสเปียร์สน”
ไม่มีความเสี่ยง
ไม่นานมานี้ เพื่อนร่วมงานคนหนึ่งได้เล่าถึงประสบการณ์ที่ผมไม่คิดจะลองทำคือการกระโดดบันจีจัมพ์ ขั้นตอนที่เขาบรรยาย ทั้งน่าสนใจและน่าหวาดเสียว ผมคิดว่าไม่น่าสนุกที่จะกระโดดเอาหัวพุ่งลงจากสะพานสูงหลายร้อยฟุตโดยแขวนตัวเองไว้กับหนังยางเส้นยักษ์ แต่เขาไม่ได้กระโดดโดยไม่มีอะไรช่วย เขาอธิบายว่าต้องใช้เข็มขัดนิรภัยที่แข็งแรงถึงสองชุด เพื่อยึดเขาไว้กับเชือกที่ผูกและเพื่อความปลอดภัยเข็มขัดที่ออกแบบมาอย่างพิถีพิถัน และผ่านการทดสอบประสิทธิภาพ ทำให้เขามั่นใจเมื่อกระโจนไปในอากาศ
ความเข้มแข็งของลูกผู้ชาย
หลายปีก่อน ผมอยู่ในลิฟต์กับชายสองคน คืนนั้นดึกมากแล้ว เราต่างอยู่ในสภาพอิดโรยเมื่อลิฟต์หยุด คาวบอยร่างใหญ่คนหนึ่งก็เดินเข้ามา เขาสวมหมวกปีกกว้าง เสื้อคลุมขนแกะเก่า ๆ มีรอยเปื้อน และรองเท้าบูธหนัง เขามองพวกเราหัวจรดเท้า เมื่อประสานสายตากับเรา เขาก็คำรามออกมาว่า “สายัณห์สวัสดิ์ ลูกผู้ชาย” เราทุกคนรีบยืนตัวตรง ยืดอก เราพยายามจะเป็นอย่างที่เขาเรียกเรา
สรรเสริญแด่พระเจ้า
เมื่อเจสันได้รับเชิญให้ถวายเพลงในคริสตจักรที่เขาไปเยี่ยม เขายินดีที่ได้รับโอกาสนี้ แม้จะได้รับการขอร้องเพียงไม่กี่นาทีก่อนการนมัสการจะเริ่มขึ้น เขาเลือกเพลงนมัสการซึ่งเป็นที่คุ้นเคยคือเพลง “สรรเสริญแด่พระเจ้า” เพราะเป็นเพลงที่มีความหมายเป็นพิเศษสำหรับเขา เขาซ้อมร้องสองสามรอบที่ใต้ถุนโบสถ์ และร้องโดยไม่มีเครื่องดนตรีประกอบในการนมัสการ
