สัตย์ซื่ออย่างเงียบๆในพระคริสต์

ในมหาวิทยาลัยใหญ่แห่งหนึ่ง ศิลปินได้วาดภาพเหมือนที่งดงามสิบภาพของชายและหญิงผู้ที่ทำให้มหาวิทยาลัยดำเนินงานต่อไปได้ ได้แก่ ผู้ที่ทำงานด้านการบำรุงรักษา ด้านบริการอาหาร การดูแลพื้นที่ และเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัย มัวร์กล่าวว่าเขาต้องการวาดภาพคนเหล่านี้ “ในตำแหน่งที่มีอิทธิพล” และนั่นคือสิ่งที่เขาทำได้จริงๆ เขาให้ศักดิ์ศรีแก่ผู้คนที่งานของพวกเขามักไม่เป็นที่มองเห็น แต่มีคุณค่ายิ่ง ผู้นำในมหาวิทยาลัยคนหนึ่งกล่าวว่า ภาพเหมือนเหล่านี้ยังช่วยเยียวยาบาดแผลอันยาวนานของการแบ่งแยกทางเชื้อชาติในมหาวิทยาลัยนี้อีกด้วย

นั่นเป็นภาพสะท้อนถึงพระทัยของพระเจ้า เมื่อสมาชิกคริสตจักรในเมืองโครินธ์พิจารณาถึงพระสัญญาของพระเจ้า อัครทูตเปาโลได้วิงวอนพวกเขาให้ “ปฏิบัติงานขององค์พระผู้เป็นเจ้าให้บริบูรณ์ทุกเวลา” (1 คร.15:58) โดยการสิ้นพระชนม์และการเป็นขึ้นอย่างมีชัยของพระเยซู (ข้อ 57) จึงไม่มีสิ่งใดที่พวกเขาทำเพื่อพระองค์ ไม่ว่าต่ำต้อยหรือถูกปิดบังไว้จะสูญเปล่า ถ้าพวกเขาลังเลหรือท้อแท้ที่จะทำการดีเพราะมองไม่เห็นผลลัพธ์ในทันที เปาโลจึงต้องการให้พวกเขามีมุมมองจากสวรรค์ ที่ซึ่งจะทำให้พวกเขาแน่วแน่ในความเชื่อ ไม่หวั่นไหวและฉวยทุกโอกาสที่จะทำการดี พวกเขาจะได้รู้ว่าตนเองมีลักษณะของ “มนุษย์สวรรค์” (ข้อ 49) ด้วย และการงานของพวกเขาเพื่อพระองค์นั้นมีค่า

เมื่อรู้สึกว่าการรับใช้ของเรานั้นเล็กน้อยหรือไม่มีใครเห็น เรามีกำลังใจขึ้นได้ เพราะพระเจ้าทรงเห็นและทรงช่วยในงานที่เราทำเพื่อพระองค์ ความสัตย์ซื่อ อาจไม่ได้เป็นข่าวพาดหัวเสมอไป แต่มีความสำคัญสำหรับพระเจ้าเสมอ

แสวงหาความหวัง

เป็นเวลาหลายปีที่ ความหวัง เป็นหนึ่งในคำที่ถูกค้นหามากที่สุดบนอินเทอร์เน็ต น่าแปลกใจที่มันแซงหน้าการค้นหาในเรื่องวิกฤตการณ์ทางการเมือง ไปจนถึงเรื่องการหารายได้ออนไลน์ ผู้คนกำลังค้นหาความหมายที่ลึกซึ้งกว่านั้น ช่วงไม่กี่ปีที่ผ่านมานี้ไม่ได้บ่มเพาะให้เกิดการมองโลกในแง่ดี แต่ให้ความรู้สึกเหมือนเป็นวิกฤตที่ค่อยๆคืบคลานเข้ามาอย่างต่อเนื่อง ทั้งความกังวลด้านสิ่งแวดล้อม ความไม่มั่นคงทางเศรษฐกิจและความกังวลใจเกี่ยวกับโลกดิจิตอลที่ได้เข้ามาครอบงำหัวข้อข่าวและหัวใจของเรา แต่ในท่ามกลางการดิ้นรนเหล่านี้ ผู้คนนับล้านยังคงพิมพ์ค้นหาคำว่า ความหวัง ราวกับกำลังคว้าเชือกช่วยชีวิตให้พาไปสู่สิ่งที่อยู่เหนือความวุ่นวาย

เปาโลรู้ว่าพระเจ้าทรงเป็น ผู้นั้น ที่อยู่เหนือความวุ่นวาย ท่านกล่าวถึง “พระเจ้าแห่งความหวัง” (รม.15:13) เพื่อให้ผู้เชื่อชาวโรมันเข้าใจว่าพระเจ้าทรงเป็นทั้ง แหล่งกำเนิด และ เป้าหมาย แห่งความหวัง เปาโลเตือนเราว่าความหวังที่แท้จริงไม่ใช่เป็นเพียงการคิดเข้าข้างตัวเองหรือการมองโลกในแง่ดี แต่ความหวังที่แท้ยึดโยงอยู่ในพระลักษณะและความสัตย์ซื่อของพระเจ้า และพระองค์ทรงปลูกฝังความเชื่อมั่นไว้ในเราผ่านพระสัญญาของพระองค์ อีกทั้งทรงเป็นผู้ประทาน “ความเพียรและความชูใจ” (ข้อ 5) โดยทางฤทธิ์เดชแห่งพระวิญญาณบริสุทธิ์ ความหวังนี้ยืนยงอยู่ในทุกสถานการณ์ และเติมเต็มเราด้วยความชื่นชมยินดีและสันติสุข เมื่อเรารู้ว่าพระเจ้าทรงต้อนรับเราในพระคริสต์ (ข้อ 7)

หากคุณกำลังค้นหาความหวัง จงหันหัวใจของคุณไปหาพระเจ้า เมื่อคุณวางใจในพระสัญญาและโอบกอดความสัตย์ซื่อของพระองค์ไว้ คุณก็จะมีความหวังนิรันดร์ที่พบได้ในพระองค์เพียงผู้เดียว

ไม่ใช่ตามพิธีกรรม แต่ตามพระคริสต์

ในเมืองซานตาเฟ่ รัฐนิวเม็กซิโก ผู้คนหลายพันมารวมตัวกันทุกปีเพื่อเผาโซโซบรา หุ่นจำลองสูง 50 ฟุตที่เป็นตัวแทนความกังวล หนี้สิน และความเสียใจ พวกเขาตะโกนว่า “เผามันซะ!” โดยหวังว่าเปลวไฟจะเผาผลาญความวิตกกังวลและปัญหาของพวกเขา และให้ชีวิตของพวกเขาได้เริ่มต้นใหม่ พิธีกรรมนี้สะท้อนถึงความปรารถนาในส่วนลึกของมนุษย์ที่จะได้รับการชำระล้างจากความกลัว ความอับอาย และความล้มเหลว มันดูน่าตื่นตาตื่นใจแต่ไร้ฤทธิ์เดช ไฟเผาทำลายกระดาษได้แต่ทำลายความผิดบาปไม่ได้ ไฟเผาผลาญเถ้าถ่านได้แต่เผาผลาญความละอายไม่ได้

อัครทูตเปาโลบันทึกไว้ว่า “จง​ระวัง​ให้​ดี อย่า​ให้​ผู้ใด​ทำ​ให้​ท่าน​ตก​เป็น​เหยื่อ​ด้วย​หลัก​ปรัชญา และ​ด้วย​คำ​ล่อลวง​อัน​เหลวไหล​ตาม​ตำนาน​ของ​มนุษย์ ตาม​วิญญาณ​ต่างๆแห่ง​สากล​จักรวาล ไม่ใช่​ตาม​พระ​คริสต์​” (คส.2:8) ท่านเตือนผู้อ่านว่าไม่ควรเอาสิ่งที่ว่างเปล่ามาแทนที่พระเยซู และอธิบายว่าพระคริสต์ทรงเป็นพระ​ฉาย​ที่มองเห็นได้ “​​ของ​พระ​เจ้าผู้​ซึ่ง​ไม่​ประจักษ์​แก่​ตา” (1:15) ทรงมีอำนาจสูงสุดเหนือสรรพสิ่ง (1:16) ​ทรงสภาพ​ของ​พระ​เจ้า​อย่าง​บริบูรณ์ (2:9) และทรงมีชัยเหนือ “​ปวง​เทพ​ผู้​ครอง​และ​ศักดิ​เทพ” (ข้อ 10) โดยการสิ้นพระชนม์และการเป็นขึ้นของพระองค์ เราจึง “​หยั่ง​ราก​และ​ก่อ​ร่าง​สร้าง​ขึ้น​ใน​พระ​องค์” (ข้อ 7) มี​ชีวิต​ร่วมกับ​พระ​องค์และ​ได้รับการ​ยกโทษ​จากพระองค์ (ข้อ 13) พิธีกรรมและธรรมเนียมปฏิบัติของมนุษย์อาจสะกดจิตใจของผู้คนได้ แต่มีเพียงพระเยซูเท่านั้นที่ทรงยกหนี้บาปและทำลายอำนาจของมันไปตลอดกาล

แทนที่จะวางภาระของเราไว้กับพิธีกรรมและธรรมเนียมต่างๆ ให้เรามอบภาระเหล่านั้นไว้ที่พระคริสต์ พระองค์ผู้เดียวทรงปลดปล่อยเราจากการเป็นเชลยและทรงเติมความหวังให้กับเรา

ต่อสู้เพื่อความเชื่อ

นักศึกษาวัยยี่สิบเจ็ดปีที่กำลังศึกษาอยู่ที่ญี่ปุ่น ได้รับการช่วยเหลือออกจากภูเขาฟูจิถึงสองครั้งภายในหนึ่งสัปดาห์! หลังจากถูกส่งตัวทางอากาศในระหว่างการปีนเขาครั้งแรกเนื่องจากสภาพอากาศที่อันตราย เขารู้ตัวว่าได้ทิ้งโทรศัพท์และข้าวของอื่นๆไว้ สี่วันต่อมาเขาจึงกลับไปบนภูเขาอีกโดยไม่สนใจคำเตือน คราวนี้เขามีอาการป่วยจากโรคแพ้ความสูงและต้องรับการช่วยเหลืออีกครั้ง เรื่องราวของเขาเป็นข่าวพาดหัวเพราะไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน และเพราะเขาเดินทางกลับเข้าไปอีกครั้งทั้งๆที่รู้ว่าอันตราย

เรื่องราวนี้สะท้อนถึงความเป็นจริงในฝ่ายวิญญาณ ที่เรามักจะกลับไปยังสิ่งที่พระเจ้าทรงช่วยเราให้รอดพ้นมาแล้ว ยูดาบันทึกความตึงเครียดนี้ไว้ในจดหมายฉบับเล็กๆที่ท่านเขียนถึงคริสตจักรที่ถูกคุกคามโดยครูสอนเท็จและการประนีประนอมด้านศีลธรรม โดยหนุนใจผู้เชื่อให้ “ต่อสู้เพื่อหลักคำสอนที่เชื่อกันอยู่” (ข้อ 3) ไม่ใช่แค่เพื่อตัวเอง แต่เพื่อผู้อื่นด้วย ยูดาท้าทายพวกเขาให้ช่วยฉุดผู้อื่น “ให้รอด...ออกจากไฟ” (ข้อ 23) โดยทำหน้าที่อย่างแข็งขันในการปกป้องผู้เชื่อที่กำลังดิ้นรนให้พ้นจากครูสอนเท็จ ในฐานะผู้เชื่อในพระเยซู เราไม่อาจนิ่งเฉยและเฝ้ามองผู้อื่นล้มเหลวและพ่ายแพ้ได้

วันนี้พระเจ้ากำลังเรียกเราให้ช่วยผู้อื่นมาถึงความรอด และที่จะไม่หวนกลับไปสู่จุดเดิมที่เราได้รับการช่วยออกมานั้น แม้ว่าพระคุณของพระองค์ที่ทรงช่วยเราให้รอดจะมีอย่างไม่จำกัด แต่พระองค์ก็ทรงเรียกให้เราดำเนินชีวิตอย่างเช่นคนที่ได้รับการช่วยให้รอดแล้ว ขอให้เราต่อสู้เพื่อความเชื่อและช่วยผู้อื่นให้เข้มแข็งขึ้นบน “หลักคำสอนอันบริสุทธิ์” (ข้อ 20) ด้วยพระกำลังที่มาจากพระเจ้า

ที่ซึ่งพระเจ้าทรงครอบครอง

ในปี 2018 ชายคนหนึ่งลงทะเบียนเข้าพักที่โรงแรมแห่งหนึ่งในนิวยอร์คเป็นเวลาหนึ่งคืน แต่ที่น่าทึ่งคือเขาใช้ห้องนั้นเป็นเวลาห้าปีโดยต้องไม่จ่ายเพิ่มแม้แต่บาทเดียว โดยอาศัยกฎหมายค่าเช่าที่คลุมเครือเพื่อยึดห้องไว้ อย่างไรก็ตามการปฏิเสธที่จะออกไปทำให้เขาอาจต้องติดคุกในที่สุด

เช่นเดียวกับผู้เช่าที่ไม่น่าพึงประสงค์ซึ่งอยู่เกินกำหนดผู้นี้ ยากอบเตือนเราว่ามารจะอ้อยอิ่งอยู่ในชีวิตของเราหากปล่อยเอาไว้ ท่านบอกว่า “จงต่อสู้กับมาร และมันจะหนีท่านไป” (4:7) อัครทูตย้ำว่าการต่อสู้ของเรามักเกิดจาก “ตัณหา” ที่ไม่บริสุทธิ์ และ “แรงจูงใจผิดๆ” (ข้อ 1, 3 TNCV) เช่น ความเย่อหยิ่ง ความภักดีต่อพระเจ้าที่ถูกแบ่งแยกไป และความคิดไม่บริสุทธิ์ที่อยู่ในใจเราเป็นเวลานาน การที่จะต่อสู้กับการทดลองเช่นนั้น ยากอบได้ให้คำกำชับไว้สองประการ ได้แก่ “จง...ยอมฟังพระเจ้า” และ “จงต่อสู้กับมาร” (ข้อ 7) การยอมหมายถึง การยอมจำนนมอบทุกส่วนในชีวิตของเราแด่พระเจ้า การต่อสู้กับมารก็จะต้องทำเช่นเดียวกัน โดยใช้การอธิษฐาน การเฝ้าระวังและสติปัญญาจากพระคัมภีร์

เหมือนกับที่เจ้าของบ้านไล่ผู้เช่าที่ผิดกฎหมายออกไป ด้วยกำลังที่มาจากพระเจ้าเราก็ปฏิเสธไม่ยอมให้การล่อลวงของมารครอบงำเราได้เช่นกัน เมื่อเราต่อสู้กับมารนั้น พระเจ้าทรงสัญญาถึงชัยชนะ ดังที่ยากอบยืนยันว่า “และมันจะหนีท่านไป” (ข้อ 7)

เมื่อเราขับไล่บาปและอิทธิพลของมารออกไป และ “เข้าใกล้พระเจ้า” (ข้อ 8) เราก็ได้เปิดให้สันติสุข ความชื่นชมยินดีและพระประสงค์ของพระองค์เข้ามาเติมเต็มภายในเรา ศัตรูไม่อาจทนอยู่ในที่ซึ่งพระเจ้าทรงครอบครองได้!

บาดแผลที่ได้รับการเสริมสร้างและเยียวยา

จากการวิจัยพบว่าคนเจนซีที่เป็นคนรุ่นใหม่ รับรู้คำชมเชยที่ไม่จริงได้แต่ไกล แม้ว่าเจตนาของคำชมนั้นอาจมาจากความเมตตา แต่คนรุ่นนี้ให้คุณค่ากับสิ่งที่ลึกซึ้งกว่า นั่นคือการเคารพและความจริงใจที่แท้จริง พวกเขาไม่ได้ต้องการให้ใครเยินยอแต่ต้องการจะเป็นที่เชื่อถือ การพูดความจริงทำให้พวกเขารู้สึกว่าได้รับการเคารพและการเอาใจใส่ และได้รับการท้าทายที่จะเติบโตขึ้น อย่างไรก็ตาม พวกเราส่วนใหญ่ดูจะต้องการเช่นนี้เหมือนกัน

สดุดี 141:5 แสดงถึงปัญญาในเรื่องนี้ ดาวิดทูลพระเจ้าว่า “ขอให้คนชอบธรรมตีข้าพระองค์ด้วยความเมตตา และติเตือนข้าพระองค์” ในคำอธิษฐานต่อพระเจ้า ท่านขอให้ตนเองยอมรับบาดแผลที่เกิดจากความรักของมิตรสหายเสมือนว่านี่คือความเมตตา (ข้อ 5 ดู สภษ.27:6 ด้วย) ดาวิดกำลังบอกเป็นนัยว่า ความรักที่แท้จริงจะไม่หลบเลี่ยงการสนทนาในเรื่องที่น่าลำบากใจ แต่จะพูดความจริง ไม่ใช่เพื่อทำให้ผู้คนอับอาย แต่เพื่อช่วยดึงพวกเขามาหาพระเจ้า ไม่ “เอนเอียงไปหาความชั่วใดๆ” (สดด.141:4) พระวจนะตอนนี้เตือนเราว่า การให้คำติชมที่มีปัญญาและพูดความจริงนั้นไม่ใช่การทำร้ายคนอื่น แต่เสริมสร้างพวกเขาขึ้น

อย่ากลัวที่จะรับคำตักเตือนจากแหล่งที่ถูกต้อง และอย่าลังเลที่จะให้คำตักเตือนผู้อื่นเช่นนั้นด้วย เราไม่ต้องการคำพูดที่ฟังดูดีอีกต่อไป เราต้องการคนที่เต็มใจจะพูดความจริงด้วยความรัก บางครั้งคำพูดที่เจ็บปวดที่สุดกลับเป็นคำพูดที่เสริมสร้างเรา เยียวยาเรา และช่วยให้เราเป็นคนที่พระเจ้าทรงสร้างให้เราเป็น

คนที่เราคบหา

ผลการศึกษาทางวิทยาศาสตร์เผยให้เห็นว่า การดูรายการโทรทัศน์ที่มีตัวละครใจร้ายสามารถชักนำให้ผู้ชมกลายเป็นคนใจร้ายได้ ความก้าวร้าวในรูปแบบต่างๆไม่ว่าจะเป็นการทะเลาะวิวาทกันต่อหน้าหรือการนินทาแบบลับๆ ล้วนเป็นปัจจัยที่กระตุ้นสมองของผู้ชมให้มีพฤติกรรมที่คล้ายกัน การเชื่อมโยงนี้มักเกิดขึ้นโดยไม่รู้ตัว นั่นหมายความว่า แม้แต่การแสดงตลกแบบเสียดสีที่ดูเหมือน “ไม่มีพิษมีภัย” ก็อาจส่งอิทธิพลต่อวิธีการที่เราปฏิบัติต่อผู้อื่นได้อย่างแนบเนียน ดังนั้น คนที่เราเลือกใช้เวลาด้วยก็จะส่งผลต่อพฤติกรรมของเราเช่นกัน

ซาโลมอนได้สอนสติปัญญาที่เหนือกาลเวลา ถึงเรื่องสำคัญนี้ไว้ว่า “บุคคลที่เดินกับปราชญ์ ก็กลายเป็นคนฉลาด แต่เพื่อนฝูงของคนโง่จะรับภยันตราย” (สภษ.13:20) พระองค์ทรงบอกเป็นนัยๆว่า ปัจเจกบุคคลอาจบรรลุปัญญาเช่นนี้ไม่ได้ด้วยตัวเอง ดังนั้น พวกเขาจึงควรคบหาสมาคมกับคนที่มีปัญญาและยกย่องพระเจ้า เช่น ครูและมิตรสหาย แทนที่จะคบหากับคนที่โง่เขลา การอยู่ท่ามกลางคนมีปัญญาช่วยให้เรามี “วิจารณญาณที่ดี” และช่วยให้เราหลีกเลี่ยง “ความย่อยยับ” (ข้อ 15 TNCV) นักวิชาการท่านหนึ่งเรียกสิ่งนี้ว่า “การศึกษาเรียนรู้ผ่านมิตรภาพ” เพื่อนฝูงที่สนิทสนมกันย่อมมีอิทธิพลต่อกัน ไม่ว่าจะในทางดีหรือร้าย ซาโลมอนกระตุ้นเตือนให้เราระมัดระวังคนที่เราคบหา โดยตระหนักว่า “คำสอนของปราชญ์เป็นน้ำพุแห่งชีวิต” (ข้อ 14)

เมื่อพระเจ้าทรงช่วยเรา ขอให้เราอยู่ท่ามกลางผู้คนที่จะคอยหนุนใจเราให้ยกย่องพระเจ้า ให้รักผู้อื่น และให้มีสติปัญญาที่เพิ่มพูนขึ้นอยู่เสมอ

เมื่อทางปิด และพระวิญญาณทรงนำ

หลังจากการเดินทางอันแสนยาวนาน ในที่สุดผมและภรรยาก็ใกล้จะถึงถนนหน้าบ้าน แต่มีป้ายขนาดใหญ่ที่เขียนว่า “ถนนปิด ห้ามการจราจร” ขวางไว้ ใจผมอยากจะขับอ้อมป้ายไปเพราะบ้านผมอยู่แค่ข้างหน้านั้นและผมไม่ชอบเปลี่ยนเส้นทาง แต่แล้วผมก็เห็นว่าทำไมจึงปิดถนน มีสายไฟฟ้าล้มขวางถนน ถ้าผมเพิกเฉยต่อคำเตือน ผมอาจขับรถเข้าไปและตกอยู่ในอันตรายได้

ในกิจการ 16:6-10 เปาโลและเพื่อนร่วมงานของท่านกระตือรือร้นที่จะประกาศข่าวประเสริฐในแคว้นเอเชีย แต่พระวิญญาณบริสุทธิ์ทรงปิดประตูนั้นไว้ กระนั้นทางเบี่ยงไม่ได้หมายถึงการปฏิเสธเสมอไป แต่อาจเป็นการเปลี่ยนเส้นทางโดยพระเจ้า เช่นเดียวกับเครื่องกีดขวางบนถนนของเรา พระเจ้าทรงเปลี่ยนเส้นทางไม่ให้เปาโลเข้าไปในแคว้นบิธีเนีย การที่ทางถูกปิดอาจสร้างความหงุดหงิด โดยเฉพาะอย่างยิ่งในขณะที่เปาโลกำลังพยายามอย่างเต็มความสามารถ แต่หลังจากนั้นท่านก็ได้เห็นนิมิตของชายคนหนึ่งที่ร้องขอว่า “โปรดมาช่วยพวกข้าพเจ้าในแคว้นมาซิโดเนียเถิด” (ข้อ 9) พระเจ้าตรัสว่า “ไม่” กับสิ่งที่ดีเพราะพระองค์กำลังเตรียมพวกเขาไว้สำหรับสิ่งอื่น นั่นก็คือการนำข่าวประเสริฐไปยังผู้คนที่อยู่ในทวีปอื่น (ข้อ 10)

แทนที่จะมองคำว่า “ไม่” เป็นการลงโทษและการปฏิเสธ เราสามารถมองได้ว่าเป็นการเปลี่ยนเส้นทางที่มาจากการทรงนำของพระวิญญาณบริสุทธิ์ การเบี่ยงเส้นทางของพระเจ้ามักจะนำไปสู่สิ่งที่พระองค์ทรงกำหนดไว้ อย่าเพียงแต่วางใจในการทรงนำของพระองค์เมื่อทางเปิด แต่จงเดินตามเมื่อพระองค์ทรงปิดทางด้วยเช่นกัน

ดำเนินชีวิตที่สะอาดเพื่อพระเจ้า

เราอาจละเลยที่จะทำความสะอาดของใช้ในชีวิตประจำวัน เช่น กาต้มกาแฟ ขวดน้ำ หม้อทอดไร้น้ำมัน ซึ่งอาจเป็นอันตรายได้ ผู้เชี่ยวชาญเตือนว่าตัวกรองน้ำที่สกปรกเป็นแหล่งรวมของเชื้อโรคและสิ่งมีชีวิตต่างๆ จุลินทรีย์ส่วนใหญ่จะไม่เป็นอันตรายเมื่อเรากลืนเข้าไป แต่ตัวกรองบางชนิดไม่อาจกำจัดเชื้อโรคที่เป็นอันตรายได้ คราบของจุลินทรีย์ที่เป็นเมือกบางๆภายในเหยือกน้ำที่ไม่ได้ล้างจะทำให้เชื้อโรคเหล่านั้นเจริญเติบโต และบางชนิดเป็นอันตรายต่อเราหากสูดดมเข้าไป หรือหากเข้าสู่ดวงตาหรือสมอง การละเลยจะทำให้การปนเปื้อนที่มองไม่เห็นนี้แพร่กระจาย

อิสยาห์กล่าวกับประชากรของพระเจ้าที่อยู่ภายใต้การปกครองของคนต่างชาติ (อสย.52) พวกเขาถูกกดดันให้รับเอาค่านิยมทางวัฒนธรรมและพิธีกรรมการนมัสการของคนบาบิโลน พระเจ้าทรงบอกคนอิสราเอลผ่านทางผู้เผยพระวจนะว่า “อย่าแตะต้องสิ่งที่ไม่สะอาด จงออกไปจากท่ามกลางเมือง [บาบิโลน] จงชำระตัวของเจ้าให้บริสุทธิ์” (ข้อ 11) พวกเขาต้องไม่นำการปฏิบัติที่ไม่สะอาดติดตัวไปด้วย การทรงเรียกนั้นชัดเจน คืออย่ากลมกลืนกับวัฒนธรรมซึ่งติดเชื้อ แต่จงแสวงหาความบริสุทธิ์ (ข้อ 10) คือการแยกตัวออกเพื่อพระเจ้า นี่ไม่ใช่การเรียกให้แยกตัวอยู่ลำพังแต่ให้สัตย์ซื่อ พระเจ้าทรงปรารถนาประชากรที่บริสุทธิ์และแตกต่าง คือคนที่ปฏิบัติตามการทรงนำและมาตรฐานของพระองค์ และแสวงหาการช่วยให้รอดของพระองค์ เมื่อพวกเขาแสวงหาชีวิตที่บริสุทธิ์ในพระองค์ พระองค์จะ “เสด็จนำหน้า [พวกเขา ]...และจะทรงระวังหลัง[พวกเขา ]” (ข้อ 12)

ให้เราขอพระเจ้าทรงเปิดเผยมลทินและความปนเปื้อนฝ่ายวิญญาณที่ซ่อนอยู่ในชีวิตเรา และขอทรงแทนที่สิ่งนั้นด้วยความจริงและความบริสุทธิ์