อาวุธพิฆาต

มานาประจำวัน

รู้จักคุณค่า

ไม่นานมานี้ เราซื้อรองเท้าบูทคู่ใหม่ให้ลูกชายวัยสองขวบ เขาดีใจมากและใส่ไม่ยอมถอดจนกระทั่งถึงเวลาเข้านอน แต่วันถัดมาเขากลับลืมรองเท้าบูทคู่นี้เสียสนิท และกลับไปใส่รองเท้าผ้าใบคู่เดิม สามีฉันพูดว่า “อยากให้ลูกรู้จริงๆ ว่าข้าวของราคาแพงแค่ไหน”

ตามทัน

ศิษยาภิบาลคนหนึ่งเล่าเรื่องของตนลงในหนังสือพิมพ์ท้องถิ่นว่า ท่านถามชายสูงอายุคนหนึ่งที่เพิ่งรู้จัก “คุณเคยทำงานที่บริษัทนี้หรือ” ศิษยาภิบาลถามพร้อมออกชื่อบริษัท “ใช่แล้ว” ชายคนนั้นตอบ อาจารย์ท่านนี้บอกต่อว่า ตอนที่ท่านเป็นเด็ก สายเคเบิลของบริษัทนี้พาดผ่านที่ดินพ่อแม่ของท่าน “บ้านอยู่ที่ไหน” ชายคนนั้นถาม เมื่ออาจารย์ตอบไป เขากล่าวว่า “ผมจำที่ตรงนั้นได้ ผมเหนื่อยมากกับการต้องไปคอยตั้งป้ายเตือนให้ระวังสายเคเบิล เพราะเด็กๆ แถวนั้นชอบไปล้มป้ายลงมา” เมื่อศิษยาภิบาลหน้าแดงด้วยความอาย เขาก็ถามว่า “คุณคือคนหนึ่งในเด็กพวกนั้นใช่ไหม” ไม่ต้องสงสัยเลยว่าใช่

คงเส้นคงวา

ขณะศึกษาพระธรรมดาเนียล ผมตกใจที่เห็นว่าดาเนียลสามารถเลี่ยงจากการถูกโยนเข้าถ้ำสิงห์ได้อย่างง่ายดาย คู่แข่งขี้อิจฉาที่อยู่ในรัฐบาลบาบิโลนวางกับดักดาเนียลจากกิจวัตรที่ท่านอธิษฐานต่อพระเจ้าเป็นประจำ (ดาเนียล 6:1-9) ดาเนียลรู้แผนการของพวกเขาดี และสามารถเลือกที่จะอธิษฐานเป็นการส่วนตัวสักเดือนจนกว่าเรื่องจะเงียบได้ แต่ท่านไม่ได้เป็นคนเช่นนั้น