ผู้เขียน

ดูทั้งหมด

บทความ โดย Bill Crowder

ความยินดีและความยุติธรรม

ในงานสัมมนาครั้งหนึ่ง มีบทสนทนา 2 ครั้งที่เปิดหูเปิดตาผมมาก ศิษยาภิบาลคนหนึ่งเล่าว่า เขาติดคุกอยู่ 11 ปีทั้งที่ไม่ได้กระทำผิดในคดีฆาตกรรม จึงถูกปล่อยตัวออกมา ส่วนคนอีกกลุ่มหนึ่งจากหลายครอบครัวเล่าว่าต้องหลบหนีการข่มเหงเพราะศาสนาในประเทศบ้านเกิด และถูกคนที่จะพาหนีหลอกเอาเงินไป ตอนนี้พวกเขาอยู่ในค่ายผู้อพยพนานหลายปีแล้ว จึงสงสัยว่าจะได้พบที่ที่เรียกว่าบ้านได้หรือไม่

รักเด็กๆ

โธมัส เบอร์นาโด เข้าเรียนในโรงเรียนแพทย์ลอนดอนเมื่อปี 1865 เขาใฝ่ฝันจะเป็นมิชชันนารีในจีน ต่อมาเขาพบว่ามีคนที่ต้องการความช่วยเหลืออยู่แถวหน้าบ้านของเรา คือเด็กเร่ร่อนหลายคนที่อาศัยอยู่และต้องตายไปตามท้องถนนในลอนดอน เบอร์นาโดจึงมุ่งมั่นที่จะทำบางอย่าง เขาช่วยเหลือเด็กชายหญิงกว่า 60,000 คนจากความยากจนและความเสี่ยงที่จะเสียชีวิตด้วยการสร้างบ้านให้กับเด็กยากไร้ในแถบตะวันออกของลอนดอน นักศาสนศาตร์และศิษยาภิบาลจอห์น สต๊อตกล่าวว่า “เราเรียกเบอร์นาโดว่าเป็นนักบุญผู้อุปถัมภ์เด็กเร่ร่อนเลยก็ว่าได้”

กลับมีชีวิต

เมื่อตอนเป็นวัยหนุ่ม พ่อของผมและเพื่อนๆ เดินทางออกไปชมกีฬานอกเมือง ระหว่างทาง รถที่พวกเขาขับเกิดลื่นไถลบนถนนที่เฉอะแฉะจากฝนที่ตกลงมา เป็นอุบัติเหตุร้ายแรงที่ทำให้เพื่อนของพ่อคนหนึ่งกลายเป็นอัมพาตและอีกคนหนึ่งเสียชีวิต ในตอนแรกพ่อของผมถูกประกาศว่าเสียชีวิตแล้วและถูกพาไปห้องดับจิต คุณปู่คุณย่าที่อยู่ในอาการตกใจและเสียใจเป็นอย่างมากต้องมายืนยันศพของพ่อ แต่ในที่สุดพ่อของผมก็ฟื้นขึ้นจากสิ่งที่พบว่าเป็นอาการโคม่าขั้นรุนแรง ความเศร้าโศกของพวกท่านจึงกลายเป็นความชื่นชมยินดี

เปลวไฟเล็กน้อย

วันอาทิตย์เดือนกันยายน คืนนั้นขณะที่ผู้คนกำลังหลับ เกิดเปลวไฟเล็กน้อยที่ร้านขนมปังของโธมัส ฟาร์ริเนอร์ ในซอยพุดดิ้ง ไม่ช้าเปลวไฟลุกลามไปติดบ้านหลังอื่นๆ จนกลายเป็นอัคคีภัยครั้งใหญ่ที่สุดในกรุงลอนดอนในปี 1666 กว่า 70,000 คนสูญเสียบ้านเพราะเพลิงไหม้ซึ่งกินเนื้อที่ถึงสี่ส่วนห้าของเมือง เป็นความสูญเสียที่ยิ่งใหญ่จากเปลวไฟเล็กน้อย

การวาดภาพเหมือน

หอศิลป์แห่งชาติในกรุงลอนดอน ประเทศอังกฤษเป็นที่รวมภาพเหมือนล้ำค่าจากหลายศตวรรษ รวมไปถึงภาพของวินสตัน เชอร์ชิลจำนวน 166 ภาพ วิลเลียม เช็คสเปียร์ 94 ภาพและจอร์จ วอชิงตัน 20 ภาพ เมื่อเรามองดูภาพที่ดูเก่าแก่ เราอาจสงสัยว่าบุคคลเหล่านี้มีหน้าตาอย่างนี้จริงหรือ

เข้าได้ทุกที่

สองสามปีก่อน เพื่อนคนหนึ่งเชิญผมให้ไปร่วมชมการแข่งขันกอล์ฟระดับอาชีพ ผมไม่เคยไปมาก่อนจึงไม่รู้ว่าจะพบเจออะไรบ้าง เมื่อเราไปถึง ผมประหลาดใจที่ได้รับของขวัญ ข้อมูลและแผนที่สนามกอล์ฟ แต่เหนือสิ่งอื่นใดคือเราได้สิทธิ์เข้าไปในเต็นท์วีไอพีหลังกรีนที่ 18 ซึ่งมีทั้งอาหารฟรีและมีที่นั่ง หากโดยลำพัง ผมไม่มีทางเข้าเต็นท์บริการได้ แต่กุญแจสำคัญคือเพื่อนผม ผมได้สิทธิ์เต็มที่ผ่านทางเขา

มองเห็นไปถึงพรุ่งนี้

ผมชอบมองดูท้องฟ้าสีครามไร้เมฆ ท้องฟ้าเป็นส่วนหนึ่งอันงดงามในผลงานชิ้นเอกของพระผู้สร้างองค์ใหญ่ยิ่งของเรา เพื่อให้เราชื่นชม ลองคิดดูว่านักบินจะรักมุมมองจากบนฟ้ามากแค่ไหน พวกเขามีคำศัพท์ทางการบินมากมายเพื่อบรรยายถึงท้องฟ้าที่เหมาะสำหรับการขึ้นบิน คำที่ผมชอบคือ “มองเห็นไปถึงพรุ่งนี้”

รู้ทุกเรื่อง

ลูกชายกับลูกสะใภ้ของเรามีเหตุฉุกเฉิน คาเมรอนหลานชายของเราเป็นปอดบวมและหลอดลมอักเสบต้องส่งโรงพยาบาล พวกเขาจึงขอให้เราไปรับนาธาน ลูกชายวัยห้าขวบที่โรงเรียน ผมกับมาร์ลีนยินดีไปรับหลานกลับบ้าน

ผู้ช่วยให้รอดไร้กาลเวลา

ตอนที่เจอราลีน ทัลลีย์เสียชีวิตในเดือนมิถุนายน 2015 เธอเป็นคนที่มีชีวิตยืนยาวที่สุดในโลก คือ 116 ปี ในปี 1995 กรุงเยรูซาเล็มฉลองครบรอบ 3,000 ปี อายุ 116 ปี ถือว่าแก่สำหรับคนเรา และ 3,000 ปี ถือว่าแก่สำหรับเมือง แต่ต้นไม้บางต้นอายุมากกว่านั้นอีก ต้นสนต้นหนึ่งในเทือกเขาไวท์เมาน์เทนส์แคลิฟอร์เนียมีอายุมากกว่า 4,800 ปี คือก่อนอับราฮัมตั้ง 800 ปี!