สติปัญญาของผู้สูงวัย
"ในปี 2010 หนังสือพิมพ์ในสิงคโปร์ได้ตีพิมพ์บทเรียนชีวิตจากราษฎรอาวุโสแปดคน บทความเริ่มต้นว่า “แม้ว่าความสูงวัยอาจนำปัญหามาสู่ความคิดและร่างกาย แต่ก็อาจนำเราก้าวเข้าสู่อีกโลกหนึ่งได้ คือโลกที่อุดมไปด้วยความรู้ทางอารมณ์ สังคมและสติปัญญาที่นักวิทยาศาสตร์เรียกว่า สติปัญญาของผู้สูงวัย”
แล้วพบกันอีก
ฉันกับอลิซสาหลานยายมีธรรมเนียมการกล่าวคำอำลา เราจะกอดกัน ทำเสียงสะอื้นดังๆ ราวยี่สิบวินาที แล้วผละจากกันและบอกลาอย่างสนิทสนมว่า “แล้วเจอกัน” เสร็จแล้วเดินจากกัน เราทำอะไรตลกๆ ก็จริง แต่เราหวังเสมอว่าจะได้เจอกันอีกในไม่ช้า
เหมือนเด็กเล็กๆ
เด็กหญิงตัวเล็กเคลื่อนไหวอย่างงดงามและมีความสุขไปตามเสียงดนตรีนมัสการ ตรงทางเดินนั้นมีเธออยู่คนเดียว แต่นั่นไม่ได้ทำให้เธอหยุดหมุนตัว โบกแขน เขย่งปลายเท้าไปตามจังหวะเสียงเพลง แม่ของเธอยิ้มไม่ได้ห้ามเธอ
ผืนดินแห่งพระคุณ
อาร์ชี เพื่อนของผมกลับจากการไปเที่ยวพักผ่อน และพบว่าเพื่อนบ้านได้สร้างรั้วไม้ล้ำเข้ามาในเขตของเขาถึง 5 ฟุต หลายสัปดาห์ผ่านไป อาร์ชีพยายามเจรจาให้เพื่อนบ้านรื้อรั้วออก เขาเสนอตัวที่จะช่วยและแบ่งเบาค่าใช้จ่าย แต่ก็เปล่าประโยชน์ อาร์ชีสามารถฟ้องร้องต่อทางการได้ แต่เขาเลือกที่จะไม่ใช้สิทธิ์นั้น และยอมให้รั้วคงอยู่ เพื่อทำให้เพื่อนบ้านรู้จักคำว่า พระคุณพระเจ้า
เมื่อพระเจ้าทรงเติมเรา
"ผมทำอะไรลงไป?” นี่ควรจะเป็นเวลาที่น่าตื่นเต้นที่สุดในชีวิต แต่กลับกลายเป็นเวลาที่โดดเดี่ยวที่สุด ผมเรียนจบและได้งาน “ประจำ” เป็นงานแรกในเมืองที่อยู่ห่างบ้านเกิดหลายร้อยกิโลเมตร แต่ความตื่นเต้นกับก้าวสำคัญในชีวิตจางหายไปทันที ผมอยู่ในห้องเช่าเล็กๆ ไม่มีเครื่องเรือน ผมไม่รู้จักเมืองนี้ ไม่รู้จักใคร งานที่ได้ก็น่าสนใจดี แต่ผมเหงามาก
มีค่าต่อพระเจ้า
เขาชื่อเดวิด แต่ผู้คนเรียกเขาว่า “วณิพก” เดวิดเป็นชายชราแต่งตัวรุงรังตระเวนไปตามสถานที่สำคัญในเมืองของเรา ขับกล่อมผู้ผ่านไปมาด้วยความสามารถด้านไวโอลินที่ไม่ธรรมดาของเขา บางครั้งผู้ฟังจะตอบแทนเสียงดนตรีโดยการวางเงินลงในกล่องเครื่องดนตรีที่เปิดไว้ข้างทางเดิน เดวิดจะยิ้มและก้มศีรษะแสดงความขอบคุณขณะบรรเลงต่อไป
เขตใช้โทรศัพท์
ประโยชน์อย่างหนึ่งของโทรศัพท์เคลื่อนที่คือ เราสามารถติดต่อกันได้เกือบตลอดเวลา ผลก็คือ คนมากมายใช้โทรศัพท์ขณะขับรถจนทำให้เกิดอุบัติเหตุร้ายแรง เพื่อป้องกันความสูญเสียนี้ หลายประเทศจึงกำหนดกฎหมายห้ามใช้โทรศัพท์ขณะขับขี่ ในสหรัฐฯ มีการติดป้ายบนถนนใหญ่เพื่อเตือนผู้ขับขี่ว่าบริเวณไหนที่จะสามารถจอดรถคุยโทรศัพท์หรือพิมพ์ข้อความที่ต้องการได้
จะไม่หัก
ในฐานะชาวแคลิฟอร์เนียโดยกำเนิดที่รักการออกแดด ฉันมักหลีกเลี่ยงทุกอย่างที่หนาว แต่ฉันก็ชอบรูปหิมะสวยๆ ฉันจึงอดยิ้มไม่ได้ เมื่อเพื่อนจากอิลินอยส์ให้ดูภาพต้นไม้ต้นเล็กข้างหน้าต่างในช่วงฤดูหนาว แต่การชื่นชมเปลี่ยนเป็นความเศร้าเมื่อเห็นว่ากิ่งที่หงิกงอโน้มต่ำลงด้วยน้ำหนักของน้ำแข็งที่เกาะอยู่
หายแต่หาพบ
เมื่อรู้ว่าแม่ยายหายตัวไประหว่างไปซื้อของกับญาติ ผมกับภรรยาร้อนใจมาก แม่ความจำเสื่อมและสับสน และไม่มีใครบอกได้ว่าท่านจะทำอะไร ท่านอาจจะเดินอยู่แถบนั้นหรือขึ้นรถประจำทางไปแล้วเพราะคิดว่าจะพาไปส่งบ้าน เราคิดถึงเหตุการณ์ต่างๆไม่ดีมากมายเมื่อเราออกตามหาท่าน และร้องทูลพระเจ้าว่า “ขอทรงช่วยหาท่านด้วยเถิด”
