ผู้เขียน

ดูทั้งหมด
Adam Holz

Adam Holz

Adam is senior associate editor at Focus on the Family’s media review website, Plugged In. Adam has also served as associate editor at Discipleship Journal. He is the author of the NavPress Bible study Beating Busyness. Adam is married to Jennifer, an ordained Presbyterian minister. They have three children whose passions include swimming, gymnastics, drama, piano, and asking dad what’s for dessert. In his free time, Adam enjoys playing electric guitar.

บทความ โดย Adam Holz

เดินในทางพระเจ้า

"เราจะไปทางนี้” ผมแตะไหล่ลูกชายและพาเขาเดินฝ่าฝูงชนกลับมาในทางที่แม่และพี่ๆ ของเขาเดินนำไป ผมต้องทำแบบนี้หลายครั้งในวันที่ครอบครัวของเราไปเที่ยวสวนสนุกด้วยกัน เขาเหนื่อยและถูกเบี่ยงเบนความสนใจได้ง่าย ผมสงสัยว่า แค่เดินตามแม่และพี่ทำไมลูกถึงทำไม่ได้

กำลังทำหรือเสร็จแล้ว

เรารู้สึกพอใจเมื่องานเสร็จ เช่นแต่ละเดือนงานหนึ่งอย่างของผมจะเคลื่อนจากหมวด “กำลังทำ” ไปสู่หมวด “เสร็จสิ้น” ผมชอบมาก เมื่อได้กดปุ่ม “เสร็จสิ้น” แต่เดือนที่แล้วขณะกดปุ่มนั้น ผมคิดขึ้นว่าถ้าผมผ่านเรื่องยากๆ ของความเชื่อได้ง่ายๆ อย่างนั้นแล้วล่ะก็ ชีวิตคริสเตียนของผมก็จะดำเนินไปเรื่อยอยู่ตลอด และไม่เคยเสร็จสิ้น

ชายที่ยิ้มแย้ม

ผมไม่ค่อยชอบการไปซื้อของ แต่นั่นเป็นสิ่งหนึ่งในชีวิตที่ผมต้องทำ แต่มีบางอย่างในภารกิจนี้ที่ผมชอบ นั่นคือ การไปจ่ายเงินที่ช่องจ่ายเงินที่เฟรดประจำอยู่ เฟรดทำให้ช่วงเวลานั้นเป็นเวลาพิเศษ เขาทำงานเร็วมาก มีรอยยิ้มอยู่เสมอ บางครั้งเต้นและร้องเพลงไปพร้อมกับหย่อนสินค้า (ที่ไม่แตก) ลงในถุงพลาสติก เห็นได้ชัดว่าเฟรดสนุกกับงานที่บางคนคิดว่าเป็นงานจุกจิกที่สุดงานหนึ่ง ในเวลาสั้นๆ นั้น ความร่าเริงของเขาทำให้ชีวิตของคนที่อยู่ในช่องจ่ายเงินนั้นสดใสขึ้น

ผึ้งและงู

ปัญหาบางอย่างก็เหมาะกับคนที่เป็นพ่อมากๆ ตัวอย่างเช่น ลูกของผมเพิ่งจะพบว่ามีรังผึ้งอยู่ในรอยปูนแตกที่ระเบียงหน้าบ้าน ผมคว้ายาฆ่าแมลงพร้อมออกไปรบกับพวกมัน

สมอเรือในยามหวาดกลัว

คุณเป็นคนมักกังวลหรือไม่ ผมเป็น ผมต่อสู้กับความกังวลใจเกือบทุกวัน ผมกังวลเรื่องใหญ่ๆ ผมกังวลเรื่องเล็กๆ บางครั้งดูเหมือนผมกังวลไปเสียทุกเรื่อง ครั้งหนึ่งตอนเป็นวัยรุ่นผมโทรแจ้งตำรวจเมื่อพ่อแม่กลับบ้านช้าไปสี่ชั่วโมง

“น่ารัก!”

"น่ารัก!” คำอุทานนี้มาจากลูกสาวผมในเช้าวันหนึ่งขณะที่เธอแต่งตัว ผมไม่รู้ว่าลูกหมายถึงอะไรจนกระทั่งเธอชี้ไปที่คำว่า “น่ารัก!” บนเสื้อซึ่งเคยเป็นของลูกพี่ลูกน้อง ผมสวมกอดเธอขณะที่เธอยิ้มกว้างอย่างสุขใจ “ลูกพ่อน่ารัก!” ผมย้ำคำนั้นอีกครั้ง คราวนี้เธอยิ้มกว้างยิ่งขึ้น ลูกวิ่งจากไปพร้อมกับพูดคำนั้นซ้ำๆ

ไหลล้น

"อย่า อย่า อย่า อย่า!” ผมร้องตะโกน แต่ช่วยอะไรไม่ได้เลยแม้แต่น้อย วิธีแก้ปัญหาท่อตันอันยอดเยี่ยมของผม คือการกดชักโครกอีกครั้งกลับให้ผลตรงข้ามโดยสิ้นเชิง ผมรู้ว่าผมทำผิดพลาดทันทีที่กดชักโครกและผมได้แต่ยืนอย่างหมดหนทางขณะที่น้ำล้นออกมา

เข้าในพายุของเรา

คลื่นลมแรง ฟ้าแลบ ผมคิดว่าผมคงจะไม่รอด ผมไปตกปลากับปู่และย่าที่ทะเลสาบ แต่เราอยู่ที่นั่นนานเกินไป เมื่อดวงอาทิตย์ตก พายุกระหน่ำเรือเล็กๆของเรา ปู่สั่งให้ผมนั่งด้านหน้าเพื่อไม่ให้เรือล่ม ความกลัวท่วมท้นหัวใจผม ผมเริ่มอธิษฐาน ในตอนนั้นผมอายุแค่ 14

เมื่อพระเจ้าทรงเติมเรา

"ผมทำอะไรลงไป?” นี่ควรจะเป็นเวลาที่น่าตื่นเต้นที่สุดในชีวิต แต่กลับกลายเป็นเวลาที่โดดเดี่ยวที่สุด ผมเรียนจบและได้งาน “ประจำ” เป็นงานแรกในเมืองที่อยู่ห่างบ้านเกิดหลายร้อยกิโลเมตร แต่ความตื่นเต้นกับก้าวสำคัญในชีวิตจางหายไปทันที ผมอยู่ในห้องเช่าเล็กๆ ไม่มีเครื่องเรือน ผมไม่รู้จักเมืองนี้ ไม่รู้จักใคร งานที่ได้ก็น่าสนใจดี แต่ผมเหงามาก