ผู้เขียน

ดูทั้งหมด

บทความ โดย James Banks

กลับมีความหวัง

ดวงอาทิตย์ขึ้นทางตะวันออก ท้องฟ้าเป็นสีฟ้า น้ำในมหาสมุทรมีรสเค็ม อะตอมของโคบอลต์มีน้ำหนัก 58.9 ใช่ไหม ผู้ตอบข้อสุดท้ายต้องเป็นคนที่หลงใหลในวิทยาศาสตร์หรือชอบรายละเอียด แต่ว่าคำถามข้ออื่นๆ มีคำตอบชัดเจน ใช่แล้ว ที่จริงคำถามแบบนี้มักเจือด้วยการเสียดสี

รู้เท่าทันสถานการณ์

ครอบครัวผมทั้ง 5 คนไปกรุงโรมกันในช่วงคริสต์มาส ผมไม่เคยเห็นคนเบียดเสียดกันในที่เดียวเยอะขนาดนี้มาก่อน ขณะแทรกผ่านฝูงชนเพื่อเข้าชมสถานที่อย่างวาติกันและโคลีเซียม ผมต้องย้ำให้ลูกใช้ “หลักการรู้เท่าทันสถานการณ์” ซึ่งได้แก่การใส่ใจว่าตัวเองอยู่ที่ไหน มีใครอยู่รอบตัวและมีอะไรเกิดขึ้นบ้าง เพราะเรามีชีวิตอยู่ในยุคที่โลกไม่ใช่ที่ที่ปลอดภัยอีกแล้ว ไม่ว่าจะในบ้านหรือนอกประเทศ ยิ่งถ้าได้ใช้โทรศัพท์มือถือกับหูฟังด้วยแล้วเด็กๆ (รวมถึงผู้ใหญ่) ก็จะไม่ค่อยสนใจสิ่งรอบตัว

ในฟีลิปปี 1:9-11 เปาโลอธิษฐานขอให้ผู้เชื่อที่ฟีลิปปี รู้เท่าทันสถานการณ์และมีวิจารณญาณมากขึ้นว่า ใคร อะไร ที่ไหนในแต่ละสถานการณ์ แต่จุดประสงค์ของท่านยิ่งใหญ่กว่าเรื่องความปลอดภัยส่วนบุคคล ท่านขอให้ชนชาติบริสุทธิ์ของพระเจ้าเป็นผู้อารักขาที่ดีในเรื่องความรักที่ได้รับมาจากพระคริสต์ ให้หยั่งรู้ได้ว่า “สิ่งใดประเสริฐที่สุด” ให้ใช้ชีวิตอย่าง “บริสุทธิ์และไม่เป็นที่ติ”และให้บริบูรณ์ด้วย คุณลักษณะที่ดีซึ่งมีเพียงพระเยซูเท่านั้นที่ทำให้เกิดขึ้นได้ วิถีชีวิตเช่นนี้จะเกิดขึ้นเมื่อเราตระหนักได้ว่าพระเจ้าคือ ผู้นั้นที่อยู่ในชีวิตของเรา และ สิ่งที่สร้างความปีติยินดีให้พระองค์ก็คือเมื่อเราพึ่งพาพระองค์มากขึ้น และในทุกสถานการณ์คือ ที่ซึ่งเราแบ่งปันจากความรักยิ่งใหญ่ที่ไหลล้นของพระองค์ได้

สิ่งดีที่ยืมมา

ตอนมื้อเที่ยง เมื่อเราก้มศีรษะลง เจฟฟ์เพื่อนของผมอธิษฐานว่า “พระบิดาเจ้า ขอบคุณที่ให้เราได้สูดอากาศของพระองค์และกินอาหารของพระองค์” เขาเพิ่งผ่านช่วงที่ลำบากมาเพราะตกงาน การที่เขาวางใจและยอมรับจากใจจริงว่าทุกสิ่งเป็นของพระองค์จึงทำให้ผมประทับใจ และคิดว่าผมเข้าใจจริงๆ ใช่ไหมว่า แม้แต่สิ่งที่ธรรมดาที่สุดในชีวิตประจำวันแท้จริงแล้วก็เป็นของพระเจ้า ซึ่งทรงอนุญาตให้ผมได้ใช้

ไม่เปรียบเทียบ

"วันหนึ่งฉันจะบอกเล่าทุกอย่างลงเฟซบุ๊ก ไม่ใช่เฉพาะเรื่องดีๆ เท่านั้น” เป็นความคิดเห็นของซูเพื่อนของฉัน ในช่วงรับประทานอาหารเที่ยงกับสามี ซึ่งทำให้ฉันหัวเราะและฉุกคิด สื่อสังคมออนไลน์อาจเป็นสิ่งดีที่ช่วยให้เราติดต่อและอธิษฐานเผื่อพี่น้องที่อยู่ห่างไกล แต่ถ้าเราไม่ระวัง มันอาจทำให้เราไม่ได้มองชีวิตตามความเป็นจริง เพราะส่วนใหญ่ที่เราเห็นผ่านสื่อมักเป็น “ตอนสำคัญ” ของ “ช่วงเวลาดีๆ” เราอาจเข้าใจผิดว่าชีวิตคนอื่นไม่มีปัญหา แต่ชีวิตเราผิดปกติ

อธิษฐานและเติบโต

เมื่อภรรยาของเดวิดเริ่มป่วยเป็นโรคอัลไซเมอร์ ความเปลี่ยนแปลงนี้ทำให้เขาขมขื่น เขาต้องเกษียณก่อนเวลาเพื่อมาดูแลเธอ และเมื่ออาการของโรคเพิ่มขึ้น เธอก็ต้องการการดูแลมากขึ้น

ความรักหยั่งลึก

ตอนพบกันครั้งแรก เอ็ดวิน แสตนตันดูแคลนอับราฮัม ลินคอล์น ประธานาธิบดีสหรัฐทั้งในเรื่องส่วนตัวและการงาน เขาเรียกลินคอล์นว่า “สิ่งมีชีวิตแขนยาว” แต่ลินคอล์นชื่นชมความสามารถของแสตนตันและเลือกที่จะยกโทษให้เขา ท่านแต่งตั้งแสตนตันให้รับหน้าที่สำคัญในคณะรัฐมนตรีช่วงสงครามกลางเมือง แสตนตันเป็นเพื่อนสนิทกับลินคอล์นในเวลาต่อมา เขาเป็นคนที่นั่งอยู่ข้างเตียงตลอดคืนหลังจากประธานาธิบดีถูกยิงที่โรงละครฟอร์ดและกระซิบทั้งน้ำตาเมื่อลินคอล์นจากไปว่า “ตอนนี้เขากลายเป็นตำนานแล้ว”

พื้นฐานมั่นคงของความหวัง

บทเรียนเรื่องความเชื่ออาจมาจากที่ที่ไม่คาดคิด เช่นบทเรียนที่ผมได้รับจากสุนัขลาบราดอร์ รีทรีฟเวอร์สีดำหนัก 50 กิโลกรัมที่ชื่อ “แบร์” ของผม ชามโลหะใส่น้ำขนาดใหญ่ของแบร์วางอยู่มุมหนึ่งในห้องครัว เมื่อใดก็ตามที่น้ำหมด มันจะไม่เห่าหรือตะกุยชาม แต่จะนอนลงข้างๆ เงียบๆ และคอย บางครั้งก็ต้องรอหลายนาที แต่แบร์เรียนรู้ที่จะวางใจว่าในที่สุดผมจะเดินผ่าน มองเห็นมันและจะให้สิ่งที่มันต้องการ ความเชื่อเรียบง่ายของมันทำให้ผมนึกถึงตัวเองที่ต้องวางใจพระเจ้ามากขึ้น

สิ่งใหม่ทั้งนั้น

ผมสนใจสุสานรถ ผมชอบทำงานเกี่ยวกับรถ จึงมักเดินไปที่สุสานรถใกล้บ้าน ซึ่งเงียบสงบลมเย็นสบาย เต็มไปด้วยซากรถที่ครั้งหนึ่งเคยเป็นสมบัติล้ำค่าของใครสักคน บางครั้งผมก็สะดุดตากับรถสักคัน และคิดสงสัยว่าตลอด “ช่วงชีวิต” มันผจญภัยอะไรมาบ้างราวกับประตูสู่อดีต รถแต่ละคันมีเรื่องราวเล่าขานถึงความทะเยอทะยานของมนุษย์ที่อยากได้รุ่นใหม่ล่าสุดกับกาลเวลาที่ผันผ่านซึ่งไม่อาจหลีกเลี่ยง

พระเจ้าของเวลานี้

ไม่นานมานี้ผมทำงานก่อสร้างในบ้านของลูกชายที่อยู่ห่างไปสามชั่วโมง งานนี้ใช้เวลานานกว่าที่คาดไว้ และทุกเช้าผมอธิษฐานให้ทำงานเสร็จก่อนดวงอาทิตย์ตก แต่ทุกเย็นก็ยังมีสิ่งที่ต้องทำค้างอยู่