ความผ่อนคลายที่หน้าบ้าน

วันหนึ่งที่อากาศร้อน คาร์มีน แมคแดเนียล วัย 8 ขวบ อยากให้บุรุษไปรษณีย์ที่มาส่งจดหมายในละแวกบ้านเย็นสดชื่น จึงใส่ขวดเครื่องดื่มไว้ในกระติกน้ำแข็งหน้าบ้าน กล้องวงจรปิดได้บันทึกภาพปฏิกิริยาของบุรุษไปรษณีย์ไว้ “โอ น้ำกับเครื่องดื่มเกลือแร่ขอบคุณพระเจ้า ขอบคุณ!”

หวานและขม

บางคนชอบช็อคโกแลตรสขมและบางคนชอบช็อคโกแลตรสหวานชาวมายาโบราณในอเมริกากลางชอบดื่มช็อคโกแลตที่ปรุงรสด้วยพริก พวกเขาชอบดื่มเครื่องดื่มชนิดที่เรียกว่า “น้ำขม” นี้ หลายปีต่อมา เครื่องดื่มนี้แพร่ไปถึงสเปน แต่ชาวสเปนชอบดื่มช็อคโกแลตหวาน จึงเติมน้ำตาลและน้ำผึ้งลงไปเพื่อตัดรสขมธรรมชาติของช็อคโกแลต

ความเมตตานิรนาม

เมื่อเรียนจบมหาวิทยาลัยใหม่ๆ ฉันจำเป็นต้องจำกัดงบประมาณค่ากินอยู่ไว้เพียงแค่ 25 ดอลล่าร์ต่อสัปดาห์เท่านั้น วันหนึ่งขณะกำลังเข้าคิวจ่ายเงิน ฉันคิดได้ว่าของที่หยิบมาน่าจะเกินเงินที่มีอยู่ ฉันจึงบอกคนคิดเงินว่า “ยอดเงินถึง 20 ดอลล่าร์เมื่อไหร่ก็พอแค่นั้น” แล้วฉันก็ซื้อของได้เกือบครบ ขาดแค่เพียงพริกไทยหนึ่งถุง

ยอมเพื่อทั้งสิ้นเหล่านี้

ซูซานนาห์ คิบเบอร์ มีชื่อเสียงในศตวรรษที่ 18 จากพรสวรรค์ในการเป็นนักร้อง แต่เธอก็โด่งดังพอๆ กันจากชีวิตสมรสที่อื้อฉาว นั่นเป็นเหตุผลที่เมื่อเพลงชุดเมสสิยาห์ของฮานเดลออกแสดงเป็นครั้งแรกที่ดับลินในเดือนเมษายน 1742 ผู้ชมหลายคนจึงไม่ยอมรับบทบาทของเธอในฐานะนักร้องนำ

มงกุฎของกษัตริย์

เรานั่งล้อมรอบโต๊ะ แต่ละคนปักไม้จิ้มฟันลงบนแผ่นโฟมวงกลมระหว่างอาหารมื้อเย็นในสัปดาห์ก่อนที่จะถึงวันอีสเตอร์ เราประดิษฐ์มงกุฎหนาม โดยไม้จิ้มฟันแทนสิ่งที่เราเสียใจที่ได้ทำในวันนั้น ซึ่งพระคริสต์ต้องมาชำระค่าไถ่บาปแทนเรา กิจกรรมนี้ที่เราทำในทุกคืนทำให้เราสำนึกบาปและตระหนักว่าเราต้องการพระผู้ช่วยให้รอดมากพียงใด และพระเยซูทรงทำให้เราเป็นไทโดยการสิ้นพระชนม์บนกางเขน

วีอา โดโลโรซ่า

ในระหว่างสัปดาห์บริสุทธิ์ เราระลึกถึงช่วงวันสุดท้ายก่อนที่พระเยซูจะถูกตรึง ถนนในกรุงเยรูซาเล็มที่พระเยซูเสด็จผ่านสู่กางเขนมีชื่อในปัจจุบันว่า วีอา โดโลโรซ่า หรือ ถนนแห่งความเศร้าโศก

อ่างแห่งความรัก

วันหนึ่งในชั้นเรียนวิชาฟิสิกส์เมื่อหลายปีก่อน ครูถามนักเรียนว่ากำแพงหลังห้องสีอะไร โดยห้ามนักเรียนหันไปดู ไม่มีใครตอบได้เพราะพวกเราไม่เคยสังเกต

จงดูและนิ่งเงียบ

ในบทเพลง “จงมองดูที่พระองค์ (Look at Him)” รูเบน โซเทโล นักประพันธ์ชาวเม็กซิกัน บรรยายถึงพระเยซูถูกตรึงที่กางเขน เขาเชื้อเชิญให้เรามองดูที่พระองค์และนิ่งเงียบ เพราะเราได้แต่นิ่งงันต่อหน้าความรักซึ่งพระองค์ทรงสำแดงบนกางเขน โดยความเชื่อเราจึงคิดภาพตามพระกิตติคุณได้ เราคิดถึงกางเขนและพระโลหิต ตะปูและความเจ็บปวด

เมื่อพระเยซูสิ้นพระชนม์ คนทั้งปวง “ที่มาชุมนุมกันเพื่อจะดูการณ์นั้น..พากันตีอกของตัวกลับไป” (ลก.23:48) บางคน “ยืนอยู่แต่ไกลมองเห็นเหตุการณ์เหล่านั้น” (ข้อ 49) พวกเขานิ่งเงียบ มีเพียงนายร้อยที่พูดว่า “แท้จริงท่านผู้นี้เป็นคนชอบธรรม” (ข้อ 47)

มีบทเพลงและบทกลอนที่บรรยายความรักยิ่งใหญ่ เยเรมีย์เขียนไว้หลายปีมาแล้ว ถึงความเจ็บปวดเมื่อเยรูซาเล็มล่มสลาย “ท่านทั้งหลายที่เดินผ่านไป ท่านไม่เกิดความรู้สึกอะไรบ้างหรือ” (พคค.1:12) ท่านบอกประชาชน เพราะท่านคิดว่าไม่มีความทุกข์ใดใหญ่หลวงเท่ากับทุกข์ของกรุงเยรูซาเล็มแล้ว ไม่มีการทนทุกข์ใด เทียบได้กับที่พระเยซูต้องทนแบกรับ

เราทุกคนต้องผ่านเส้นทางกางเขน เราจะมองเห็นความรักของพระองค์หรือไม่? อีสเตอร์นี้ ไม่มีบทกวีใดเพียงพอจะขอบพระคุณและอธิบายความรักของพระเจ้าได้ ให้เราใคร่ครวญการสิ้นพระชนม์ของพระเยซู และกระซิบบอกว่าเรารักพระองค์จากส่วนลึกของจิตใจ

เกียรติเป็นของผู้ที่ทำให้เติบโต

วันหนึ่ง ฉันเห็นอะไรสีเหลืองๆ อยู่ทางขวามือของถนนที่จอดรถหน้าบ้าน มีต้นแดฟโฟดิลหกต้นงอกระหว่างก้อนหินใหญ่สองก้อน ดอกบานลำต้นสูง ฉันไม่ได้ปลูก ใส่ปุ๋ย หรือรดน้ำดอกไม้นี้ ฉันจึงคิดไม่ออกว่าทำไมมันมาอยู่ตรงนั้นและมาได้อย่างไร