ผู้เขียน

ดูทั้งหมด

บทความ โดย Monica Brands

ความรักและสันติสุข

ฉันประหลาดใจเสมอที่สันติสุขซึ่งทรงพลังและเกินความเข้าใจ (ฟบ.4:7) เติมเต็มหัวใจของเราได้แม้ในเวลาที่เศร้าโศกที่สุด ฉันมีประสบการณ์ในพิธีไว้อาลัยของพ่อ ขณะที่คนคุ้นเคยพากันมาแสดงความเสียใจกับฉัน ฉันได้พบเพื่อนสมัยมัธยมปลาย เขาไม่ได้พูดอะไรแต่กอดฉันไว้นาน ความเห็นอกเห็นใจที่เขาแสดงออกทำให้ฉันเริ่มสัมผัสได้ถึงสันติสุขท่ามกลางความเศร้าโศก ในวันนั้นเป็นการย้ำเตือนที่ทรงพลังว่าฉันไม่ได้อยู่คนเดียวอย่างที่ฉันคิด

บทเพลงยามค่ำคืน

ชีวิตของพ่อฉันมีแต่ความโหยหา ท่านโหยหาสุขภาพดี แม้เมื่อโรคพาร์กินสันค่อยๆ ทำลายร่างกายและจิตใจมากขึ้น ท่านโหยหาสันติสุข แต่ถูกทรมานด้วยความเจ็บปวดลึกๆ จากโรคซึมเศร้า ท่านปรารถนาจะรู้สึกว่าเป็นที่รักและเทิดทูน แต่มักรู้สึกเดียวดาย

สิ่งเลวร้ายและสิ่งสวยงาม

ความกลัวทําให้เราเหมือนถูกแช่แข็ง เราต่างรู้สาเหตุที่เรากลัว เรา กลัวว่าทุกสิ่งที่เคยทําร้ายเราในอดีต อาจหวนกลับมาทําร้ายเราได้ อย่างง่ายดาย บางครั้งเราจึงชะงักงัน เพราะไม่อาจย้อนเวลาได้และกลัว เกินกว่าจะก้าวไปข้างหน้า ฉันทำไม่ได้ ฉันไม่ฉลาด ไม่เข้มแข็ง ไม่กล้าพอที่จะรับมือกับการถูกทำร้ายเช่นนั้นอีก

สำหรับเพื่อนของเรา

ในนวนิยายของเอมิลี่ บรอนที เรื่องต้นรักดอกโศก กล่าวไว้อย่างน่าจดจำถึงชายผู้ฉุนเฉียวซึ่งมักใช้ข้อพระคัมภีร์มาวิจารณ์ผู้อื่น ว่าเป็น “ฟาริสีที่น่าเบื่อหน่ายซึ่งสำคัญผิดว่าตนเองชอบธรรม ผู้พินิจพิเคราะห์พระคัมภีร์ เพื่อเสาะหา (ประยุกต์) พระสัญญาสำหรับตนเอง และซัดสาดคำสาปแช่งใส่เพื่อนบ้าน”

สายน้ำที่เยียวยา

ฉันชอบเวลามีฝนฟ้าคะนอง ตอนเป็นเด็ก ทุกครั้งที่มีพายุพัดแรงฟ้าร้อง และฝนกระหน่ำ ฉันกับพี่น้องจะออกไปวิ่งเล่นรอบๆ บ้านอย่างสนุกสนาน พอถึงเวลาต้องกลับเข้าบ้าน พวกเราก็เปียกปอนไปทั้งตัว

ความไม่สมบูรณ์แบบโดยแท้

ฉันทำงานล่าช้าเพราะอยากให้สมบูรณ์แบบ อาจารย์จึงแนะว่า “อย่าให้ความสมบูรณ์แบบมาเป็นศัตรูของการทำสิ่งที่ดี” เพราะจะทำให้ขาดความเสี่ยงซึ่งช่วยให้เราพัฒนา การยอมรับได้ว่างานของฉันไม่สมบูรณ์แบบ จะทำให้ฉันมีเสรีภาพที่จะพัฒนาตัวเอง

พระพรในปัญหา

บางครั้งฉันคิดว่า ถ้าฉันสร้างปัญหา ฉันก็ต้องแก้เอง แม้ฉันจะเชื่อพระเจ้าผู้ทรงพระคุณ ฉันกลับทำราวกับว่าพระองค์จะช่วยเฉพาะเวลาที่ทรงเห็นสมควรเท่านั้น

อิสระที่จะติดตาม

ครูฝึกวิ่งวิบากสมัยที่ฉันเรียนมัธยมเคยให้คำแนะนำก่อนแข่งว่า “อย่าพยายามวิ่งนำ คนที่นำมักหมดแรงเร็วเกินไป” เขาแนะให้ฉันวิ่งตามหลังคนที่อยู่หน้าสุด เมื่อปล่อยให้คนนั้นเป็นคนกำหนดจังหวะ ฉันก็สามารถเก็บแรงกายแรงใจไว้เพื่อวิ่งเข้าเส้นชัยได้

ความเมตตานิรนาม

เมื่อเรียนจบมหาวิทยาลัยใหม่ๆ ฉันจำเป็นต้องจำกัดงบประมาณค่ากินอยู่ไว้เพียงแค่ 25 ดอลล่าร์ต่อสัปดาห์เท่านั้น วันหนึ่งขณะกำลังเข้าคิวจ่ายเงิน ฉันคิดได้ว่าของที่หยิบมาน่าจะเกินเงินที่มีอยู่ ฉันจึงบอกคนคิดเงินว่า “ยอดเงินถึง 20 ดอลล่าร์เมื่อไหร่ก็พอแค่นั้น” แล้วฉันก็ซื้อของได้เกือบครบ ขาดแค่เพียงพริกไทยหนึ่งถุง