ดินแดนไกลโพ้น
้เอมี่ คาร์ไมเคิล (1867-1951) เป็นที่รู้จักเนื่องจากเธอช่วยเหลือและให้ชีวิตใหม่แก่เด็กหญิงกำพร้าในอินเดีย ระหว่างการทำงานอันเหนื่อยล้านี้ มีช่วงเวลาที่เธอเรียกว่า “ช่วงเวลานิมิต” ในหนังสือชื่อ ทองจากแสงจันทร์ เธอเขียนว่า “ในวันที่คลาคล่ำไปด้วยผู้คน มีชั่วขณะที่เราได้นึกถึง ‘ดินแดนไกลโพ้น’ ขณะนั้นเราสงบยืนนิ่งอยู่บนถนนหนทาง”
ย้อนกลับไม่ได้
นี่ไม่ใช่เพียงแค่การข้ามแม่น้ำ ตามกฎหมาย แม่ทัพโรมันทุกคนห้ามนำกองทัพเข้ากรุงโรม ดังนั้นเมื่อจูเลียส ซีซาร์ยกกองพลที่สิบสามของเขาข้ามแม่น้ำรูบิคอนเข้าสู่อิตาลีในปี 49 กคศ. จึงถือว่าเป็นกบฏ ผลลัพธ์ของการตัดสินใจของซีซาร์ไม่อาจย้อนกลับได้ ทำให้เกิดสงครามกลางเมืองอยู่หลายปีก่อนที่เขาจะกลายเป็นผู้ปกครองที่มีสิทธิ์ขาดเพียงผู้เดียว ทุกวันนี้คำว่า “ข้ามแม่น้ำรูบิคอน” ยังใช้สื่อความหมายว่า “ย้อนกลับไม่ได้แล้ว”
ตอบสนองการทรงนำ
ในเดือนสิงหาคม 2015 เมื่อฉันกำลังเตรียมตัวเข้ามหาวิทยาลัยที่อยู่ห่างจากบ้านไป 2-3 ชั่วโมง เมื่อฉันนึกได้ว่าหลังจากเรียนจบแล้วฉันอาจจะไม่ได้กลับบ้านอีกเลย ฉันรู้สึกตื่นตระหนก จะจากบ้าน ครอบครัวคริสตจักรไปได้อย่างไร แล้วถ้าพระเจ้าทรงเรียกให้ไปรัฐอื่นหรือประเทศอื่น ฉันจะทำอย่างไร
รอยนิ้วมือของพระเจ้า
ลีกอน สตีเว่นส์ชอบไปปีนเขากับนิคพี่ชายของเธอ ทั้งสองคนเชี่ยวชาญการปีนเขาและเคยไปถึงยอดเขาแมคคินลีย์ (เดนาลี) ซึ่งเป็นจุดสูงสุดในอเมริกาเหนือ ต่อมาในเดือนมกราคมปี 2008 ทั้งสองคนถูกหิมะถล่มบนภูเขาในโคโลราโด นิคได้รับบาดเจ็บ ส่วนลีกอนวัย 20 ปีเสียชีวิต หลังจากนั้น เมื่อนิคพบบันทึกของน้องสาวในกระเป๋า เขาได้รับการหนุนใจจากสิ่งที่เธอเขียนอย่างยิ่ง ในนั้นเต็มไปด้วยสิ่งที่เธอใคร่ครวญ คำอธิษฐานและสรรเสริญพระเจ้า เช่น “ฉันเป็นผลงานศิลปะที่พระเจ้าทรงสร้าง แต่ยังสร้างไม่เสร็จ ที่จริงแล้วพระองค์เพิ่งเริ่มสร้าง...ตัวฉันมีรอยนิ้วมือของพระเจ้า ไม่มีใครอื่นอีกที่เหมือนกับฉัน...ฉันมีหน้าที่ต้องทำในชีวิตนี้ที่ไม่มีใครทำได้”
เชื่อมั่นในคำสัญญา
พี่ชายของเพื่อนผม (ตอนเป็นเด็ก) บอกน้องสาวว่าร่มจะทำให้เธอลอยได้แน่ถ้าเธอ “เชื่อ” ดังนั้น “ด้วยความเชื่อ” เธอจึงกระโดดจากหลังคาโรงนา ศีรษะกระแทกพื้นหมดสติ และสมองได้รับความกระทบกระเทือน
อยู่ใกล้
ระยะทางเดินกลับบ้าน 1.6 กิโลเมตร ขากลับจากส่งลูกสาวไปโรงเรียนเป็นโอกาสดีให้ฉันท่องจำข้อพระคัมภีร์ ถ้าฉันตั้งใจจะทำ เมื่อใดที่ฉันใช้เวลาช่วงนั้นทบทวนพระวจนะพระเจ้าในใจ ข้อพระคำเหล่านั้นมักจะย้อนกลับมาระหว่างวัน ทำให้ฉันได้รับกำลังใจและสติปัญญา
ก่อนเริ่มสร้างโลก
"แต่ถ้าพระเจ้าไม่มีจุดเริ่มต้นและไม่มีจุดสิ้นสุดและดำรงอยู่เสมอ แล้วพระองค์ทำอะไรก่อนสร้างเรา พระองค์ใช้เวลาทำอะไร” นักเรียนรวีวารศึกษาที่ฉลาดเกินอายุบางคนมักถามคำถามนี้เวลาเราเรียนเรื่องความเป็นนิรันดร์ของพระเจ้า ฉันมักตอบว่าเรื่องนี้เป็นปริศนา แต่ไม่นานมานี้ฉันพบว่าคำตอบมีอยู่ในพระคัมภีร์
เปลี่ยนมุมมอง
เมืองที่ฉันอยู่ ประสบภัยหนาวร้ายแรงที่สุดในรอบสามสิบปี ฉันปวดไปทั้งตัวกับการกวาดหิมะที่ตกไม่หยุด แต่เมื่อกลับเข้าบ้านรู้สึกเหมือนสิ่งที่ทำสูญเปล่า ฉันถอดรองเท้าด้วยความเหนื่อยล้า ฉันได้สัมผัสความอบอุ่นจากเตาผิง และลูกๆ ที่นั่งล้อมอยู่ เมื่อมองออกนอกหน้าต่างจากภายในตัวบ้าน มุมมองของฉันเรื่องสภาพอากาศก็เปลี่ยนไป แทนที่จะเห็นหิมะมากมายที่ต้องกวาด ฉันชื่นชมความงามของกิ่งไม้ที่มีน้ำแข็งเกาะ และหิมะที่ปกคลุมภูมิทัศน์แห้งแล้งในฤดูหนาว
ปรารถนาพระเจ้า
วันหนึ่งลูกสาวผมมาเยี่ยมพร้อมหลานชายวัยหนึ่งขวบ ผมกำลังจะออกจากบ้านไปทำธุระ แต่ทันทีที่ผมออกจากห้อง หลานชายก็ร้องไห้ เป็นอย่างนี้สองครั้ง ทุกครั้ง ผมกลับเข้าไปอยู่กับหลานสักพัก พอจะเดินออกจากห้องเป็นครั้งที่สาม ปากของเขาก็เริ่มสั่น จนลูกสาวผมบอกว่า “พ่อคะ พาเขาไปด้วยสิ”
