แม้ว่า
บางครั้งชีวิตก็มีเรื่องถาโถมใส่เราอย่างหนัก บางครั้งก็เกิดปาฏิหาริย์ ชายหนุ่มสามคนถูกจับเป็นเชลยในบาบิโลน ได้ยืนต่อหน้ากษัตริย์ผู้น่าเกรงขามและประกาศกล้าว่า ไม่ว่าอย่างไรก็จะไม่นมัสการรูปปั้นทองคำที่อยู่ตรงหน้า “ถ้าพระเจ้าของพวกข้าพระบาท ผู้ซึ่งพวกข้าพระบาทปรนนิบัติ พอพระทัยจะช่วยกู้พวกข้าพระบาทให้พ้นจากเตาที่ไฟลุกอยู่ ข้าแต่พระราชา พระองค์ก็จะทรงช่วยกู้พวกข้าพระบาทให้พ้นพระหัตถ์ของฝ่าพระบาท ถึงแม้ไม่เป็นเช่นนั้น ข้าแต่พระราชา ขอฝ่าพระบาททรงทราบว่าพวกข้าพระบาทก็ไม่...นมัสการปฏิมากรทองคำ” (ดนล.3:16-18)
ไหลล้น
"อย่า อย่า อย่า อย่า!” ผมร้องตะโกน แต่ช่วยอะไรไม่ได้เลยแม้แต่น้อย วิธีแก้ปัญหาท่อตันอันยอดเยี่ยมของผม คือการกดชักโครกอีกครั้งกลับให้ผลตรงข้ามโดยสิ้นเชิง ผมรู้ว่าผมทำผิดพลาดทันทีที่กดชักโครกและผมได้แต่ยืนอย่างหมดหนทางขณะที่น้ำล้นออกมา
สรรเสริญความดีของพระเจ้า
มีคนในกลุ่มศึกษาพระคัมภีร์เสนอว่า “เขียนบทเพลงสดุดีของเราเองกันเถอะ!” ตอนแรก บางคนบอกว่าเขียนไม่เก่ง แต่เมื่อได้รับการหนุนใจ ทุกคนได้เขียนบทเพลงว่าพระเจ้าทรงทำงานในชีวิตของตนอย่างไร การทดลอง การปกป้อง การเลี้ยงดู กระทั่งความเจ็บปวดและน้ำตา ที่ทำให้เนื้อหาในเพลงสดุดีของเราน่าประทับใจ เหมือนสดุดี 136 สดุดีแต่ละบทแสดงให้เห็นว่า ความรักมั่นคงของพระองค์ดำรงเป็นนิตย์
อิสระที่จะติดตาม
ครูฝึกวิ่งวิบากสมัยที่ฉันเรียนมัธยมเคยให้คำแนะนำก่อนแข่งว่า “อย่าพยายามวิ่งนำ คนที่นำมักหมดแรงเร็วเกินไป” เขาแนะให้ฉันวิ่งตามหลังคนที่อยู่หน้าสุด เมื่อปล่อยให้คนนั้นเป็นคนกำหนดจังหวะ ฉันก็สามารถเก็บแรงกายแรงใจไว้เพื่อวิ่งเข้าเส้นชัยได้
พระเจ้าทำงาน
ฉันถามเพื่อนว่า “คุณเห็นพระเจ้าทรงทำงานเมื่อเร็วๆ นี้บ้างไหม” คนหนึ่งตอบว่า “ผมเห็นพระองค์ทำงานเมื่อผมอ่านพระคัมภีร์ทุกเช้า ผมเห็นพระองค์ทำงานเมื่อพระองค์ช่วยผมเผชิญวันใหม่ ผมเห็นพระองค์ทำงานเมื่อรู้ว่าพระองค์ทรงอยู่กับผมในทุกย่างก้าว ผมเรียนรู้ว่าพระองค์ทรงช่วยผมเผชิญสิ่งท้าทายและทำให้ผมชื่นชมยินดี” ฉันชอบคำตอบของเขาเพราะสะท้อนให้เห็นว่า พระเจ้าทรงอยู่ใกล้และทำงานในผู้ที่รักพระองค์ผ่านพระวจนะและพระวิญญาณบริสุทธิ์ผู้ทรงสถิตอยู่ด้วย
ไม่ใช่อย่างที่คิด
"ฟังนะ” ภรรยาพูดกับผมทางโทรศัพท์ “มีลิงอยู่ในสนามหญ้า” เธอยกโทรศัพท์ขึ้นเพื่อผมจะได้ยิน ใช่ เสียงเหมือนลิง ซึ่งน่าแปลกเพราะลิงป่าที่อยู่ใกล้เราที่สุด อยู่ห่างออกไปกว่า 3,200 กิโลเมตร
ทรัพย์สมบัติในสวรรค์
ตอนเป็นเด็ก ฉันกับน้องสาวสองคนชอบนั่งด้วยกันบนตู้ลิ้นชักไม้สนสีดาร์ขนาดใหญ่ของแม่ แม่เก็บเสื้อขนสัตว์ของเราและงานฝีมือที่ยายถักหรือปักไว้ในนั้น ท่านให้คุณค่ากับสิ่งที่อยู่ในลิ้นชักและหวังว่ากลิ่นฉุนของไม้จะกันไม่ให้ปลวกมาทำลายของที่อยู่ข้างใน
ไม่ต้องรีบ
ริมา หญิงชาวซีเรียที่เพิ่งย้ายมาอยู่สหรัฐ พยายามใช้ภาษามือและภาษาอังกฤษอันจำกัดบอกครูสอนพิเศษว่าเธอเสียใจเพราะอะไร เธอน้ำตาไหลอาบแก้มขณะที่ยกถาดฟาตาเยอร์ (พายเนื้อ ชีสและผักขม) ที่เธอทำและจัดเรียงอย่างสวยงามให้ดู จากนั้นเธอพูดว่า “ชายหนึ่งคน” และทำเสียงคนเคลื่อนที่เร็วๆ แล้วชี้จากประตูไปที่ห้องนั่งเล่นแล้วกลับไปที่ประตู ครูจับใจความได้ว่า วันนั้นควรจะมีคนหลายคนจากคริสตจักรใกล้บ้านมาเยี่ยมเธอกับครอบครัวและให้ของขวัญ แต่มีชายเพียงคนเดียวที่มา เขารีบยื่นของให้แล้วจากไป เขายุ่งกับหน้าที่ที่ต้องรับผิดชอบ ในขณะที่เธอและครอบครัวเปล่าเปลี่ยวต้องการสังคมและอยากจะแบ่งปันฟาตาเยอร์กับเพื่อนใหม่
อดทนด้วยสันติสุข
เมื่อฉันยังวางใจพระเจ้าทั้งที่มีความเจ็บปวดเรื้อรัง แม้แต่เรื่องเล็กน้อยที่เข้ามา ก็ทำให้ฉันรู้สึกเหมือนศัตรูที่ร้ายกาจ ปัญหาแรกแย็บเข้าขวา ปัญหาที่สองผลักข้างหลัง ปัญหาที่สามต่อยแสกหน้า ในช่วงเวลาเช่นนี้ เมื่อกำลังถดถอยและไม่บรรเทาลงแม้แต่น้อย การวิ่งหนีและหลบซ่อนดูจะเข้าท่าดี แต่เพราะฉันไม่อาจหนีจากความเจ็บปวดแล้วเปลี่ยนสถานการณ์ หรือไม่สนใจความรู้สึกตัวเองได้ ฉันจึงค่อยๆ เรียนรู้ที่จะวางใจพระเจ้าให้ทรงนำฉันผ่านพ้นไป
