Tag  |  %e0%b8%84%e0%b8%a7%e0%b8%b2%e0%b8%a1%e0%b8%a3%e0%b8%b1%e0%b8%81%e0%b8%82%e0%b8%ad%e0%b8%87%e0%b8%9e%e0%b8%a3%e0%b8%b0%e0%b9%80%e0%b8%88%e0%b9%89%e0%b8%b2

พระเจ้าอยู่ในรายละเอียด

ตอนที่ “ช็อคโกแลต” ลูกสุนัขพันธุ์ลาบราดอร์ รีทรีฟเวอร์ของผมอายุสามเดือน ผมพามันไปหาสัตวแพทย์เพื่อฉีดยาและตรวจสุขภาพ ขณะที่สัตวแพทย์ตรวจดูอย่างถี่ถ้วน เธอสังเกตเห็นรอยสีขาวเล็กๆ ตรงขนที่อุ้งเท้าซ้ายด้านหลัง เธอยิ้มแล้วพูดกับมันว่า “นี่เป็นตำแหน่งที่พระหัตถ์พระเจ้าจับเจ้าไว้ตอนทรงจุ่มเจ้าลงในช็อคโกแลต”

ตัดสินตามที่มา

เรามักจะถามว่า “คุณมาจากไหน” เพื่อทำความรู้จักกับผู้อื่นมากขึ้น แต่พวกเราหลายคนมีคำตอบที่ซับซ้อน บางครั้งเราไม่อยากบอกรายละเอียดทั้งหมด

ความชูใจที่ได้แบ่งปัน

"พระเจ้าส่งคุณมาหาฉันคืนนี้”

จงดูและนิ่งเงียบ

ในบทเพลง “จงมองดูที่พระองค์ (Look at Him)” รูเบน โซเทโล นักประพันธ์ชาวเม็กซิกัน บรรยายถึงพระเยซูถูกตรึงที่กางเขน เขาเชื้อเชิญให้เรามองดูที่พระองค์และนิ่งเงียบ เพราะเราได้แต่นิ่งงันต่อหน้าความรักซึ่งพระองค์ทรงสำแดงบนกางเขน โดยความเชื่อเราจึงคิดภาพตามพระกิตติคุณได้ เราคิดถึงกางเขนและพระโลหิต ตะปูและความเจ็บปวด

เมื่อพระเยซูสิ้นพระชนม์ คนทั้งปวง “ที่มาชุมนุมกันเพื่อจะดูการณ์นั้น..พากันตีอกของตัวกลับไป” (ลก.23:48) บางคน “ยืนอยู่แต่ไกลมองเห็นเหตุการณ์เหล่านั้น” (ข้อ 49) พวกเขานิ่งเงียบ มีเพียงนายร้อยที่พูดว่า “แท้จริงท่านผู้นี้เป็นคนชอบธรรม” (ข้อ 47)

มีบทเพลงและบทกลอนที่บรรยายความรักยิ่งใหญ่ เยเรมีย์เขียนไว้หลายปีมาแล้ว ถึงความเจ็บปวดเมื่อเยรูซาเล็มล่มสลาย “ท่านทั้งหลายที่เดินผ่านไป ท่านไม่เกิดความรู้สึกอะไรบ้างหรือ” (พคค.1:12) ท่านบอกประชาชน เพราะท่านคิดว่าไม่มีความทุกข์ใดใหญ่หลวงเท่ากับทุกข์ของกรุงเยรูซาเล็มแล้ว ไม่มีการทนทุกข์ใด เทียบได้กับที่พระเยซูต้องทนแบกรับ

เราทุกคนต้องผ่านเส้นทางกางเขน เราจะมองเห็นความรักของพระองค์หรือไม่? อีสเตอร์นี้ ไม่มีบทกวีใดเพียงพอจะขอบพระคุณและอธิบายความรักของพระเจ้าได้ ให้เราใคร่ครวญการสิ้นพระชนม์ของพระเยซู และกระซิบบอกว่าเรารักพระองค์จากส่วนลึกของจิตใจ

จดหมายกลับบ้าน

ทหารอเมริกันที่ห่างบ้านและรับการฝึกเพื่อสงครามโลกครั้งที่ 2 หันไปพึ่งเรื่องขำขันและการเขียนจดหมายเพื่อช่วยให้รับมือกับปัญหาได้ ชายหนุ่มเขียนจดหมายเล่าถึงการฉีดวัคซีนไว้อย่างเกินจริงว่า “เจ้าหน้าที่สองคนถือฉมวกวิ่งไล่แล้วจับเราไว้ กดเราลงกับพื้นแล้วปักลงไปที่แขนของเรา”

มีค่าต่อพระเจ้า

เขาชื่อเดวิด แต่ผู้คนเรียกเขาว่า “วณิพก” เดวิดเป็นชายชราแต่งตัวรุงรังตระเวนไปตามสถานที่สำคัญในเมืองของเรา ขับกล่อมผู้ผ่านไปมาด้วยความสามารถด้านไวโอลินที่ไม่ธรรมดาของเขา บางครั้งผู้ฟังจะตอบแทนเสียงดนตรีโดยการวางเงินลงในกล่องเครื่องดนตรีที่เปิดไว้ข้างทางเดิน เดวิดจะยิ้มและก้มศีรษะแสดงความขอบคุณขณะบรรเลงต่อไป

เมตตาเหนือการพิพากษา

ตอนที่ลูกทะเลาะกันและวิ่งมาฟ้อง ฉันจับลูกแยกและฟังเรื่องราวของแต่ละคน และเนื่องจากผิดทั้งคู่ ฉันจึงถามความเห็นว่าอีกฝ่ายควรได้รับผลของการกระทำอย่างไรจึงจะเหมาะสมยุติธรรม ทั้งคู่รีบเสนอวิธีการทำโทษอีกคนหนึ่ง แต่พวกเขาต้องประหลาดใจที่ฉันจะทำโทษพวกเขาแต่ละคนตามวิธีการที่พวกเขาคิดว่าเหมาะกับอีกฝ่าย ทันใดนั้น แต่ละคนต่างโอดครวญว่า “ไม่ยุติธรรม” เมื่อเป็นฝ่ายถูกทำโทษเสียเอง ทั้งที่ก่อนหน้านี้บอกว่าเหมาะสมกับฝ่ายตรงข้าม

กองหน้า

ไม่นานมานี้ เพื่อนคนหนึ่งเตรียมตัวย้ายบ้านไปยังเมืองที่ห่างจากบ้านเกิดกว่า 1,600 กิโลเมตร ในกรอบเวลาสั้นๆ เธอกับสามีแบ่งงานกันทำ เขาจัดการเรื่องที่อยู่ใหม่ ขณะที่เธอเก็บข้าวของ ฉันแปลกใจที่เธอสามารถย้ายไปได้โดยไม่ต้องดูสถานที่ใหม่ก่อน หรือมีส่วนในการหาบ้าน ฉันถามเธอว่าทำได้อย่างไร เธอยอมรับว่าเป็นเรื่องท้าทาย แต่เธอกล่าวว่าเธอรู้ว่าเธอไว้ใจสามีได้ เพราะตลอดหลายปีที่อยู่ด้วยกัน เขาใส่ใจว่าเธอชอบและต้องการอะไร

ลบล้างให้ทุกคน

ไลนัส แวน เพลท์ เป็นที่รู้จักกันดีในชื่อ “ไลนัส” ตัวละครหลักในการ์ตูนเรื่องพีนัทส์ เขาฉลาด มีไหวพริบ แต่ไม่มั่นคง ไลนัสถือผ้าห่มอุ่นใจติดตัวเสมอ เราเข้าใจได้ เราเองก็มีความกลัวและไม่มั่นคงเช่นกัน