กระโดดข้ามกำแพง
สิบเอกริชาร์ด เคิร์คแลนด์ เป็นทหารฝ่ายใต้ในช่วงที่เกิดสงครามกลางเมืองขึ้นในสหรัฐ(1861-1865) เมื่อกองทหารฝ่ายเหนือพ่ายแพ้ณ ที่ราบสูงไมร์เยอร์ ไฮท์ส ระหว่างการสู้รบเฟรดเดอริคเบิร์ก มีทหารที่บาดเจ็บถูกทิ้งอยู่ในเขตแดนที่ไม่เป็นของฝ่ายใดเคิร์คแลนด์ได้รับอนุญาตให้เข้าช่วยเหลือ เขารวบรวมกระติกน้ำกระโดดข้ามกำแพงหิน และก้มลงไปช่วยทหารคนแรก “ทูตแห่งไมร์เยอร์ ไฮท์ส” ยอมเสี่ยงมากเพื่อแสดงความเมตตาอย่างพระคริสต์ต่อทหารฝ่ายศัตรู
จงนิ่งเสีย
เอริค ลิดเดล ซึ่งเป็นที่จดจำจากภาพยนตร์เรื่องเกียรติยศแห่งชัยชนะ (Chariots of Fire)ได้รับเหรียญทองในการแข่งขันกีฬาโอลิมปิคที่กรุงปารีสเมื่อปี 1924 ก่อนที่เขาจะเดินทางไปเป็นมิชชันนารีที่ประเทศจีน หลายปีต่อมาเมื่อสงครามโลกครั้งที่สองปะทุขึ้น ลิดเดลส่งครอบครัวของเขากลับไปยังประเทศแคนาดาเพื่อความปลอดภัย แต่ตัวเขายังคงอยู่ที่ประเทศจีน ต่อมาลิดเดลกับเพื่อนมิชชันนารีถูกจับไปอยู่ในค่ายกักกันของญี่ปุ่น หลายเดือนหลังจากนั้นเขามีอาการที่แพทย์สันนิษฐานว่าอาจจะเป็นเนื้องอกในสมอง
ใครพูดจริง?
ในช่วงที่มีการรณรงค์หาเสียงเลือกตั้งประธานาธิบดีของสหรัฐในปี 2012 สุนทรพจน์และการโต้วาที ที่สถานีโทรทัศน์ต่างๆ นำมาเผยแพร่มักจะมีช่วง “พิสูจน์ความจริง” โดยนักวิเคราะห์นักวิเคราะห์เหล่านี้จะเปรียบเทียบคำพูดของผู้สมัครกับประวัติที่ผ่านมาว่าสอดคล้องกันหรือไม่ หรือพวกเขากำลังใช้ข้อเท็จจริง เพื่อหาผลประโยชน์ใส่ตัว
รับความรักเพื่อจะรัก
“การมีจิตใจดีไม่ได้วัดที่ว่าคุณรักผู้อื่นมากเพียงใด แต่วัดที่คนอื่นรักคุณมากแค่ไหน”เป็นคำพูดของพ่อมดแห่งออซที่อยู่บนแผ่นป้ายซึ่งติดอยู่ที่ข้างฝาของร้านขายของขวัญแห่งหนึ่ง
ดวงตาแห่งรัก
หลายคนที่ไปชมการแสดงของมาร์ค ซาเล็มคิดว่าเขาอ่านใจคนได้ แต่เขาไม่ยอมรับเช่นนั้น เขาบอกว่าเขาไม่ได้มีพลังจิตหรือเป็นนักมายากล แต่เป็นคนช่างสังเกตผู้คน เขาบอกเจนนิเฟอร์ มัลสันซึ่งเป็นนักเขียนว่า “เราอยู่ในโลกซึ่งมีหลายอย่างที่เรามองไม่เห็นเพราะเราไม่ได้ใส่ใจ... ผมมีประสาทสัมผัสที่ไวมากเกี่ยวกับสิ่งที่คนแสดงออก” (เดอะ กาเซตต์, โคโลราโด สปริงส์)
บทสุดท้าย
ผมมีเพื่อนคนหนึ่งที่เวลาอ่านนิยายเขย่าขวัญเรื่องใหม่ เธอจะเริ่มอ่านบทสุดท้ายก่อนเสมอ เธออ้างว่า “เพื่อลดความกังวลในการอ่าน” คริสเตียนก็เช่นเดียวกัน เรารู้ตอนจบของเรื่องแล้วจึงสามารถเป็นผู้นำสันติสุขมาให้ในท่ามกลางความวุ่นวาย และสงบได้เมื่อเจอภัยพิบัติ
อัศจรรย์!
เมื่อเครื่องบินเริ่มลดระดับ พนักงานต้อนรับบนเครื่องบินก็อ่านข้อมูลยาวเหยียด เกี่ยวกับการเข้าประเทศ ราวกับวันนั้นอ่านมาแล้วเป็นพันครั้ง เธอพึมพำข้อมูลอย่างไร้อารมณ์หรือความสนใจใดๆ หลังจากนั้นเธอกล่าวปิดท้ายด้วยน้ำเสียงเนือยๆ และราบเรียบว่า “ขอให้วันนี้เป็นวันอัศจรรย์ของทุกท่าน” น้ำเสียงอันแห้งแล้งของเธอช่างขัดแย้งกับคำพูดนั้น เธอพูดว่า “อัศจรรย์” ด้วยอาการที่ปราศจากความรู้สึกตื่นเต้นโดยสิ้นเชิง
จงรอคอยพระเจ้า
ในยุคที่มีการสื่อสารหลายรูปแบบที่โต้ตอบได้ทันที บางครั้งการที่เราขาดความอดทนในการรอคอยคำตอบจากคนอื่นก็กลายเป็นเรื่องน่าหัวเราะ ชายคนหนึ่งส่งอีเมล์หาภรรยาเสร็จแล้วก็โทรตามไปที่็โทรศัพท์มือถือของเธอเพราะทนรอให้เธอตอบอีเมล์ไม่ไหว!
พระเจ้าในพายุ
เช้าตรู่วันหนึ่งลมเริ่มพัดแล้วฝนก็ตกลงมาราวกับก้อนหินก้อนเล็กๆ กระทบบ้าน ฉันมองฝ่าออกไปยังท้องฟ้าสีเทาอมเหลือง และเห็นต้นไม้แกว่งไปมาอย่างแรงในกระแสลมสายฟ้าแลบทำให้ฟ้าสว่างวาบ ตามด้วยเสียงฟ้าร้องดังสนั่น ไฟกระพริบติดๆ ดับๆ ฉันสงสัยว่าสภาพอากาศแย่ๆ นี้จะดำเนินต่อไปอีกนานเท่าไร
