คุณมีค่า
หลังจากแม่ยายของผมเสียชีวิต ผมและภรรยาเจอเหรียญเพนนีรูปศีรษะชาวอินเดียแดงในลิ้นชักตู้เสื้อผ้าของท่าน ท่านไม่ใช่นักสะสมเหรียญ แต่ท่านอยู่ในยุคที่มีการใช้เหรียญเหล่านี้ จึงได้เก็บสะสมไว้บ้าง
ที่กำบังแท้จริง
ในเดือนมีนาคม 2014 ความขัดแย้งระหว่างชนเผ่าทวีความรุนแรงขึ้นในแถบบ้านเกิดของผม ทำให้ครอบครัวของพ่อผมและผู้ลี้ภัยคนอื่นๆ หลบหนีมายังเมืองหลวงของภูมิภาค ในตลอดประวัติศาสตร์ ผู้คนที่รู้สึกไม่ปลอดภัยในบ้านเมืองของตน จะย้ายไปหาที่ที่ปลอดภัยและหาสิ่งที่ดีกว่า
บ่อแห่งความรอด
เมื่อมนุษย์ขุดหลุมลึกลงไปใต้พื้นโลก ก็มักจะขุดเพื่อเก็บตัวอย่างหิน หาน้ำมันหรือน้ำ
ความสุขที่ดีที่สุด
"ใครๆ ก็ทำกัน” ดูเหมือนจะเป็นคำโต้เถียงที่ได้ผลเมื่อฉันยังเด็ก แต่ก็ไม่เป็นเช่นนั้น พ่อแม่ไม่เคยยอมให้กับข้ออ้างแบบนี้ ไม่ว่าฉันจะดิ้นรนเพียงใด เพื่อขออนุญาตทำสิ่งที่ท่านเห็นว่าไม่ปลอดภัย และไม่ฉลาด
เริ่มที่ต้นน้ำ
บ้านของผมตั้งอยู่ริมลำธารในหุบเขาใต้เงาภูเขาใหญ่ เมื่อหิมะละลายในฤดูใบไม้ผลิ และหลังฝนตกหนัก ลำธารนี้จะขยายใหญ่ขึ้น และไหลแรงเหมือนกับแม่น้ำ จนอาจทำให้คนจมน้ำ วันหนึ่งผมเดินตามลำธารนี้ไปจนถึงต้นน้ำ ซึ่งเป็นทุ่งหิมะบนยอดเขา จากที่นั่นหิมะที่ละลายเริ่มต้นการเดินทางอันยาวไกลลงจากภูเขา รวมตัวกับธารน้ำสายอื่นๆ จนกลายเป็นลำธารใต้บ้านของผม
เสียงเตือน
หอนาฬิกาเวสต์มินสเตอร์ ซึ่งมีระฆังที่ชื่อบิ๊กเบน เป็นสัญลักษณ์สำคัญของกรุงลอนดอน มีความคิดที่สืบทอดมาว่าทำนองของเสียงระฆังในหอ มาจากบทเพลง “ข้ารู้ว่าพระผู้ไถ่ทรงพระชนม์” จากบทประพันธ์ชื่อเมสสิยาห์ของฮันเดล ข้อความนี้ได้ถูกเพิ่มและจารึกไว้ในหอนาฬิกาในภายหลัง
ฤดูแห่งความโดดเดี่ยว
ผมพบของล้ำค่าจากกองจดหมายที่ได้รับหลังคริสต์มาส เป็นบัตรอวยพรคริสต์มาสทำมือ ซึ่งวาดบนกระดาษแข็งเอนกประสงค์ การลงสีน้ำแบบเรียบง่ายทำให้เกิดภาพทิวทัศน์เนินเขาเขียวชอุ่มในฤดูหนาวอันมีชีวิตชีวา ตรงกลางด้านล่างของภาพ คือข้อความที่เขียนด้วยลายมือล้อมด้วยช่อเบอร์รี่สีแดงว่า สันติสุขจงมีแด่ท่าน
พระองค์ทรงฟังหรือไม่
"บางครั้งฉันรู้สึกราวกับว่าพระเจ้าไม่ได้ฟังฉันเลย” ถ้อยคำของหญิงคนหนึ่งที่พยายามจะเข้มแข็งในการดำเนินกับพระเจ้า ขณะที่ต้องรับมือกับสามีที่ติดสุรา ได้สะท้อนถึงเสียงร่ำร้องในจิตใจของผู้เชื่ออีกมากมาย เธอทูลขอให้พระเจ้าทรงเปลี่ยนแปลงสามีของเธอมาหลายปี แต่ก็ไม่เคยเกิดขึ้น
พระราชกิจอันมีพระคุณ
ความทุกข์อย่างหนึ่งที่เกิดขึ้นในชีวิตเรา คือการที่เราจดจ่ออยู่กับสิ่งที่เราต้องการขณะนั้น จนลืมนึกถึงสิ่งที่เรามีอยู่แล้ว ผมคิดถึงเรื่องนี้เมื่อคณะนักร้องคริสตจักรขับร้องบทเพลง จากสดุดี 103 “จิตใจของข้าเอ๋ยจงถวายสาธุการแด่พระเจ้า และอย่าลืมพระราชกิจอันมีพระคุณทั้งสิ้นของพระองค์” (สดุดี 103:2) พระเจ้าทรงเป็นผู้ทรงอภัย ผู้ทรงรักษาโรค ผู้ทรงไถ่ ผู้ทรงจัดเตรียม ผู้ประทานความพึงพอใจและชีวิตให้แก่เรา (สดุดี 103:4-5) เราย่อมไม่ลืมสิ่งเหล่านี้ แต่เราก็มักจะลืมเมื่อเหตุการณ์ในชีวิตประจำวันหันเหความสนใจของเราไปยังความจำเป็นเร่งด่วน ความล้มเหลวที่เกิดขึ้น และสถานการณ์ที่ดูจะควบคุมไม่ได้
