อย่ากังวล
การโดยสารเครื่องบินอันแสนสบายกำลังจะไม่ราบรื่น นักบินประกาศขัดจังหวะการบริการเครื่องดื่ม และขอให้ผู้โดยสารรัดเข็มขัดนิรภัย ไม่นานนักเครื่องบินก็เริ่มโคลงเคลงเหมือนเรือที่ถูกพายุซัดไปมาในมหาสมุทร ในขณะที่ผู้โดยสารคนอื่นกำลังพยายามรับมือกับความสับสนอลหม่านนั้น เด็กหญิงตัวเล็กๆ คนหนึ่งกลับนั่งอ่านหนังสือไปตลอดทาง หลังจากเครื่องลงแล้ว มีคนถามว่าทำไมเธอจึงสงบได้ขนาดนั้น เธอตอบว่า “คุณพ่อของหนูขับเครื่องบินลำนี้ และพ่อกำลังจะพาหนูกลับบ้านค่ะ”
ทำไมต้องเป็นฉัน
รูธเป็นคนต่างชาติ เธอเป็นหม้ายและยากจน ในหลายแห่งทั่วโลกนี้ เธอคงถูกมองว่าไม่สำคัญ เป็นคนที่ไม่มีอนาคตไร้ซึ่งความหวังใดๆ แต่รูธได้รับความชื่นชมจากญาติของสามีผู้ล่วงลับ เขาเป็นคนมั่งมีและเป็นเจ้าของทุ่งนาที่เธอขอเข้าไปเก็บเมล็ดข้าวตก เมื่อได้รับความเมตตานั้น รูธถามว่า “ดิฉันเป็นแต่เพียงคนต่างด้าว ทำไมท่านจึงมองดิฉันด้วยความเอาใจใส่” (นางรูธ 2:10)
โบอาส ชายผู้ชอบธรรมที่สำแดงความเมตตาแก่นางรูธ ตอบเธออย่างตรงไปตรงมาว่า เขาได้ยินถึงสิ่งที่เธอปฏิบัติต่อนาโอมีผู้เป็นแม่สามี และที่เธอเลือกที่จะจากชนชาติของตนมาติดตามพระเจ้าของนาโอมี โบอาสขอพระเจ้าทรงตอบแทนความดีของเธอ ผู้ที่เข้ามาพึ่งใต้ร่มบารมีของพระองค์ (นางรูธ 1:16; 2:11-12; ดู สดุดี 91:4) เพราะโบอาสเป็นญาติสนิทถัดมา (นางรูธ 3:9) เขาจึงรับรูธมาเป็นภรรยา ได้กลายเป็นผู้ปกป้องและเป็นส่วนหนึ่งของคำอธิษฐานนั้น
เราก็เหมือนนางรูธ คือเป็นคนต่างชาติและห่างไกลจากพระเจ้า เราอาจสงสัยว่าทำไมพระเจ้าจึงเลือกที่จะรักเราทั้งที่เราไม่คู่ควร คำตอบไม่ได้อยู่ที่ตัวเรา แต่อยู่ที่พระเจ้า “แต่พระเจ้าทรงสำแดงความรักของพระองค์แก่เราทั้งหลาย คือขณะที่เรายังเป็นคนบาปอยู่นั้น พระคริสต์ได้ทรงสิ้นพระชนม์เพื่อเรา” (โรม 5:8) พระคริสต์ทรงเป็นพระผู้ไถ่เรา เมื่อเราเข้ามาหาพระองค์ในความรอด เราก็อยู่ภายใต้ปีกแห่งการคุ้มครองของพระองค์
พายกลับบ้าน
ผมชอบรีพิชิ้พ เจ้าหนูจอมลุยพูดได้ของ ซี. เอส. ลูอิส ในหนังสือชุดตำนานแห่งนาร์เนีย รีพิชิ้พตัดสินใจแน่วแน่ที่จะไปยัง “สุดทิศตะวันออก” เพื่อพบอัสลานสิงโตผู้ยิ่งใหญ่ (สัญลักษณ์ที่เล็งถึงพระคริสต์) เขาประกาศความตั้งใจว่า “หากทำได้ ฉันจะล่องเรือไปยังทิศตะวันออกกับเรือดอน เทรดเดอร์ หากเรือไปไม่ถึง ฉันจะพายเรือเล็ก ถ้ามันจม ฉันก็จะว่ายต่อไปด้วยสี่ขาของฉัน และหากว่ายต่อไปไม่ไหว และฉันยังไม่ถึงเมืองของอัสลาน ฉันก็จะจมลงในน้ำโดยหันจมูกไปทางทิศตะวันออก”
ที่ประทับของพระเจ้า
เจมส์ โอกเลโธรป (1696-1785) เป็นนายพลและสมาชิกรัฐสภาชาวอังกฤษ ผู้มีวิสัยทัศน์ในการสร้างเมืองที่ยิ่งใหญ่ เมื่อได้รับมอบหมายให้ไปจัดตั้งรัฐจอร์เจียในอเมริกาเหนือ เขาได้วางผังเมืองซาวันนาห์ โดยออกแบบพื้นที่จัตุรัสกลางเมืองไว้เป็นส่วนๆ แต่ละส่วนประกอบด้วยพื้นที่สีเขียว คริสตจักรและร้านค้า ที่เหลือเป็นบ้านพักอาศัย วิสัยทัศน์ของเขาเป็นที่ประจักษ์ในทุกวันนี้ด้วยเมืองที่สวยงามมีผังเมืองที่เป็นระเบียบ ถือเป็นอัญมณีของอเมริกันชนทางตอนใต้
พริก
"ก่อนนอนแม่ของผมจะให้เรากินพริก” ซามูเอลรำลึกถึงชีวิตขัดสนในวัยเยาว์ทางตอนใต้ของซาฮาราในอัฟริกา “เราดื่มน้ำเพื่อบรรเทาความเผ็ดร้อนในปาก แล้วก็จะรู้สึกอิ่ม” เขาเล่าต่อว่า “แต่ไม่ค่อยได้ผลเท่าไหร่”
หนังสือยอดเยี่ยม
ผมได้อ่านบทความที่แจกแจงคุณสมบัติของหนังสือที่ยอดเยี่ยม ซึ่งบอกว่าหนังสือที่ยอดเยี่ยมต้อง “เปลี่ยนแปลงคุณ เมื่ออ่านจบแล้วคุณจะเป็นคนใหม่”
อาหารที่ทำให้อิ่ม
ผมท่องจำคำอธิษฐานของพระเยซูตั้งแต่เป็นเด็กประถม ทุกครั้งที่ผมท่องมาถึงตอนที่ว่า “ขอทรงโปรดประทานอาหารประจำวันแก่ข้าพระองค์ทั้งหลายทุกๆ วัน” (มัทธิว 6:11) ผมอดไม่ได้ที่จะคิดถึงขนมปังที่บ้านเราจะได้กินแค่ในบางโอกาสเท่านั้น คือเมื่อพ่อกลับมาจากในเมือง เราจึงจะได้กินขนมปัง การขอให้พระเจ้าประทานอาหารประจำวันให้นั้นจึงเป็นคำอธิษฐานที่มีความหมายสำหรับผม
ถึงเวลาเติบโต
ในบ้านใหม่ของเด็บบี้ เธอเจอต้นไม้ที่ถูกทิ้งไว้ในมุมมืดของห้องครัว ใบที่รุ่งริ่งและมีฝุ่นเขรอะดูแล้วเหมือนใบของกล้วยไม้ผีเสื้อกลางคืน เธอนึกภาพว่าต้นไม้นั้นจะสวยงามเพียงใดเมื่อกิ่งก้านใหม่ที่รองรับดอกใบงอกงามอีกครั้ง เธอย้ายกระถางนั้นไปไว้ข้างหน้าต่าง ตัดใบที่ตายแล้วออก และรดน้ำจนชุ่ม เธอซื้อปุ๋ยมาใส่ ผ่านไปหลายสัปดาห์เธอเฝ้าสังเกตต้นไม้นั้น แต่ไม่มีกิ่งก้านใหม่งอกออกมาเลย “ลองดูอีกสักเดือนหนึ่ง” เธอบอกกับสามี “และถ้ายังไม่มีอะไรเกิดขึ้น คงต้องทิ้งไป”
พระเจ้าทรงดีหรือ
"ฉันไม่คิดว่าพระเจ้าดี” เพื่อนคนหนึ่งบอก เธอเฝ้าอธิษฐานถึงปัญหาหนึ่งมาหลายปี แต่ไม่มีอะไรดีขึ้น ความโกรธและขมขื่นที่พระเจ้าทรงนิ่งเงียบเพิ่มพูนขึ้น ฉันรู้จักเธอดีจึงสัมผัสได้ว่าลึกๆ แล้วเธอเชื่อว่าพระเจ้าดี เธอปวดร้าวจิตใจมานานและดูเหมือนพระเจ้าไม่สนใจ ทำให้เธอสงสัย เธอจึงเลือกที่จะโกรธซึ่งง่ายกว่าการแบกรับความเศร้านั้นไว้
