สิทธิพิเศษ
แม้จะเป็นเพียงสถานที่จำลอง แต่พลับพลาที่สร้างขึ้นทางตอนใต้ของอิสราเอลก็ดูน่าเกรงขามยิ่งนัก ทั้งยังตั้งเด่นเป็นสง่าอยู่ในทะเลทรายเนเกบด้วยขนาดเท่าของจริงและมีรายละเอียดที่ใกล้เคียงมากกับที่ระบุไว้ในพระธรรมอพยพ 25-27
เมื่อคณะเราผ่านเข้าไปยัง “วิสุทธิสถาน” และ “อภิสุทธิสถาน” เพื่อดู “หีบพันธสัญญา” พวกเราบางคนลังเลเพราะมีเพียงปุโรหิตสูงสุดที่ได้รับอนุญาตให้เข้าในอภิสุทธิสถาน แล้วเราจะเข้าไปง่ายๆ ได้อย่างไร
ฉันนึกภาพออกว่าชาวอิสราเอลจะรู้สึกเกรงกลัวแค่ไหน ทุกครั้งที่เข้าไปใกล้เต็นท์นัดพบเพื่อถวายเครื่องบูชา เพราะรู้ว่ากำลังเข้าเฝ้าต่อหน้าพระเจ้าผู้ทรงฤทธิ์สูงสุด และรู้สึกอัศจรรย์ใจเมื่อพระเจ้ามีข้อความมาถึงพวกเขาผ่านทางโมเสส
ในปัจจุบัน คุณและฉันสามารถเข้ามาหาพระเจ้าได้โดยตรงด้วยความมั่นใจ เพราะรู้ว่าการสิ้นพระชนม์ของพระเยซูได้ทำลายกำแพงที่กั้นระหว่างเรากับพระเจ้าลง (ฮบ.12:22-23) เราแต่ละคนสามารถพูดคุยกับพระเจ้าได้ทุกเวลาที่เราต้องการ และฟังเสียงของพระองค์ได้โดยตรง เมื่ออ่านพระวจนะเรามีความสุขในการเข้าหาพระเจ้าได้โดยตรง อย่างที่คนอิสราเอลได้แต่ฝัน ขอให้เราอย่ามองข้ามความสำคัญ แต่ให้หวงแหนสิทธิพิเศษของการเข้าเฝ้าพระบิดาในฐานะลูกที่รักของพระองค์ได้ทุกวัน
รับการอภัยแล้ว!
บางครั้ง นอร์ม คุ้ก เพื่อนของผมทำให้ครอบครัวของเขาประหลาดใจ ตอนกลับมาจากที่ทำงาน เขาจะเดินเข้ามาทางประตูหน้าและตะโกนว่า “คุณได้รับการอภัยแล้ว” นี่ไม่ใช่เพราะคนในครอบครัวทำผิดและต้องให้เขายกโทษ แต่เขากำลังเตือนทุกคนว่า แม้พวกเขาจะทำความผิดมาในวันนั้น พวกเขาได้รับการยกโทษด้วยพระคุณของพระเจ้า
มิตรภาพอันแสนหวาน
หญิงชราคนหนึ่งในบ้านพักคนชราไม่พูดกับใครหรือร้องขออะไร เธอได้แต่นั่งอยู่บนเก้าอี้โยกเก่าๆ ของเธอ มีคนมาเยี่ยมเธอเพียงไม่กี่คน ดังนั้นพยาบาลสาวคนหนึ่งจึงมักจะเข้าไปหาเธอที่ห้องในเวลาพัก เธอไม่ได้ถามอะไรเพื่อชวนให้หญิงชราพูด เธอแค่ดึงเก้าอี้อีกตัวมานั่งโยกเก้าอี้ไปด้วยกัน เวลาผ่านไปหลายเดือน หญิงชราพูดกับเธอว่า “ขอบคุณนะที่นั่งเก้าอี้โยกเป็นเพื่อน” เธอรู้สึกซาบซึ้งต่อมิตรภาพนั้น
ออกจากที่ลึก
ฉันกวาดตามองไปในน้ำอย่างละเอียด เตรียมพร้อมหากมีสัญญาณขอความช่วยเหลือ ตลอดเวลาหกชั่วโมงของการเข้ากะในตำแหน่งผู้ช่วยชีวิตคนตกน้ำ ฉันคอยมองอยู่ข้างสระน้ำเพื่อรักษาความปลอดภัยของผู้ที่กำลังว่ายน้ำ การทิ้งจุดประจำการ หรือการหละหลวมในหน้าที่อาจทำให้เกิดผลที่เลวร้ายขึ้นกับผู้ที่อยู่ในสระ หากคนที่ว่ายน้ำอยู่กำลังจะจมเพราะบาดเจ็บหรือเพราะขาดทักษะฉันมีหน้าที่คือดึงพวกเขาขึ้นจากน้ำแล้วพาไปยังขอบสระอย่างปลอดภัย
เรานำอะไรกลับมา
จอห์น เอฟ เบิร์น เขียนข่าวเหตุการณ์โลกให้หนังสือพิมพ์นิวยอร์คไทมส์มานานถึง 40 ปี ในบทความหนึ่งที่เขาเขียนหลังจากเกษียณในปี 2015 เบิร์นเล่าถึงคำพูดของนักข่าวที่เป็นเพื่อนสนิทซึ่งใกล้จะเสียชีวิตเพราะมะเร็งว่า “อย่าลืมว่าไม่สำคัญว่าคุณจะเดินทางไปไกลแค่ไหน แต่สำคัญที่คุณนำอะไรกลับมา”
สร้างชุมชน
"ชุมชน” คือที่ที่คนที่คุณไม่อยากอยู่ร่วมด้วยที่สุดอาศัยอยู่ เฮนรี่ นูเว็นกล่าว บ่อยครั้งเราเลือกที่จะอยู่ท่ามกลางคนที่เราอยากอยู่ด้วยที่สุด ทำให้เกิดเป็นชมรมหรือกลุ่ม แต่ไม่ใช่ชุมชน ใครอยากจะตั้งชมรมก็ย่อมทำได้ แต่การตั้งชุมชนต้องมีความเห็นอกเห็นใจ มีแนวคิดร่วมกัน และเป็นงานหนัก
ไม่มีใครพูดถึง?
ละครเพลงฮอลลีวู้ดเป็นที่นิยมแพร่หลายระหว่างปี 1950 - 1960 โดยเฉพาะนักแสดงสาวสามคน คือ ออเดรย์ เฮปเบิร์น, นาตาลี วู้ด และเดโบราห์ เคอร์ ที่ทำให้ผู้ชมตื่นเต้นกับการแสดงอันจับใจ แต่เสน่ห์สำคัญที่ส่งเสริมการแสดงของพวกเธอคือการร้องเพลงที่แสนไพเราะ จริงๆ แล้วความสำเร็จของภาพยนต์เกิดขึ้นได้จากการมีส่วนร่วมของ มาร์นีนิกสัน ผู้พากย์เสียงนักแสดงนำเหล่านั้น เธอเป็นผู้มีบทบาทสำคัญแต่ไม่มีใครเคยพูดถึงเลย
“ฉันกลัวเหลือเกิน”
"ฉันกลัวเหลือเกิน” นี่คือข้อความที่วัยรุ่นคนหนึ่งโพสต์ในเฟสบุ๊ค เมื่อเธอเล่าให้เพื่อนฟังถึงการตรวจสุขภาพที่กำลังจะเกิดขึ้น เธอเข้ารักษาตัวในโรงพยาบาลและต้องผ่านการตรวจหลายขั้นตอนในเมืองที่อยู่ไกลจากบ้านถึงสามชั่วโมง และต้องคอยอย่างร้อนใจขณะที่แพทย์พยายามหาสาเหตุของปัญหาสุขภาพร้ายแรงที่เธอกำลังเผชิญอยู่
ประดับกาย
ในหนังสือ ประดับกายด้วยพระเจ้า ลอเรน วินเนอร์ กล่าวว่าเสื้อผ้าของเราสามารถบอกให้รู้ว่าเราเป็นใคร สิ่งที่เราสวมใส่อาจบ่งบอกถึงอาชีพ ชุมชน ตัวตน อารมณ์ หรือสถานะทางสังคม ลองคิดถึงเสื้อยืดที่มีข้อความ ชุดสูท เครื่องแบบ หรือกางเกงยีนส์เขรอะๆ และสิ่งที่เครื่องแต่งกายเหล่านี้สื่อสารออกมา เธอเขียนว่า ในทำนองเดียวกัน คริสเตียนอาจบอกอะไรบางอย่างเกี่ยวกับพระเยซูโดยไม่ต้องพูด
