เราเห็นเจ้า
ตอนที่เซเวียร์อายุสองขวบ เขาวิ่งเล่นตามทางเดินระหว่างชั้นในร้านรองเท้า และไปแอบหลังกองกล่องรองเท้า เขาหัวเราะคิกคักเมื่ออลันสามีของฉันบอกว่า “พ่อเห็นลูก”
ใช้ชีวิตดังๆ
ตอนที่ไปพักโรงแรมแห่งหนึ่งในเมืองออสติน รัฐเท็กซัส ผมเห็นการ์ดใบหนึ่งวางอยู่บนโต๊ะในห้อง เขียนว่า ยินดีต้อนรับ เราอธิษฐานขอให้ท่านพักผ่อนสบาย และให้การเดินทางของท่านเกิดผล ขอพระเจ้าทรงอำนวยพระพรและพิทักษ์รักษาท่าน ขอพระพักตร์ของพระองค์ทอแสงแก่ท่าน
พระเจ้าเป็นอย่างไร
สามีฉลองวันพิเศษด้วยการพาฉันไปหอศิลป์และให้ฉันเลือกภาพเป็นของขวัญ ฉันเลือกภาพเล็กๆ ของลำธารที่ไหลผ่านป่า ขนาดของลำธารแทบจะเต็มกรอบจนไม่มีที่สำหรับท้องฟ้า แต่เงาในลำธารสะท้อนให้เห็นตำแหน่งของดวงอาทิตย์ ยอดไม้และบรรยากาศสลัวๆ ทางเดียวที่จะ “เห็น” ท้องฟ้าได้คือเราต้องมองที่ผิวน้ำ
แสงสว่างแห่งโลก
ภาพวาดที่ฉันโปรดปรานภาพหนึ่งแขวนอยู่ที่โบสถ์ในมหาวิทยาลัยคีเบอร์ ในเมืองอ๊อกซ์ฟอร์ด ประเทศอังกฤษ ภาพนั้นชื่อ แสงสว่างแห่งโลก ศิลปินชาวอังกฤษชื่อวิลเลี่ยม โฮลแมน ฮันท์ ได้วาดรูปพระเยซูทรงถือตะเกียงอยู่ในมือและกำลังเคาะประตูบ้าน
ภาพความรัก
ฉันและลูกๆ เริ่มทำกิจวัตรประจำวันใหม่ๆ ทุกคืนก่อนนอน เราจะรวบรวมดินสอสีมาและจุดเทียน เราทูลขอให้พระเจ้านำเรา ก่อนที่จะหยิบสมุดบันทึกออกมาวาดหรือเขียนคำ ตอบสำหรับคำถามสองข้อคือ วันนี้ฉันได้แสดงความรักเวลาไหน? และ เวลาไหนในวันนี้ที่ฉันไม่ได้แสดงความรัก?
แหวนในถังขยะ
สมัยอยู่มหาวิทยาลัย เช้าวันหนึ่งฉันตื่นขึ้นมาพบว่าแครอลเพื่อนร่วมห้องอยู่ในอาการตื่นตระหนก แหวนของเธอหาย เราหากันจนทั่วเช้าวันถัดมาเราลงไปค้นในที่ทิ้งขยะ
ปลดล็อค
เด็กชายคนหนึ่งเกิดมาสมองพิการทำให้พูดหรือสื่อสารไม่ได้ แต่ชานตาลไบรอันผู้เป็นแม่ไม่ยอมแพ้ ตอนเขาอายุสิบขวบ แม่พบวิธีสื่อสารกับเขาด้วยสายตาและกระดานตัวหนังสือ หลังจากการค้นพบนี้ เธอกล่าวว่า “เขาได้รับการปลดล็อคแล้ว เราจะถามอะไรได้” ตอนนี้โจนาธานอ่านและเขียนรวมทั้งแต่งกลอนได้โดยผ่านการสื่อสารด้วยสายตา เมื่อมีคนถามว่าเขารู้สึกอย่างไรที่ได้ “พูดคุย” กับครอบครัวและเพื่อน เขาตอบว่า “วิเศษมากที่ได้บอกว่าผมรักพวกเขา”
ปลดปล่อยให้เป็นไท
ตอนที่ผมเป็นเด็กอาศัยอยู่ในหมู่บ้าน มีสิ่งหนึ่งเกี่ยวกับไก่ที่ผมชื่นชอบเมื่อผมจับไก่มา ผมจะกดมันไว้ครู่หนึ่งแล้วค่อยๆ ปล่อยมือออก ไก่มันคิดว่าผมยังจับตัวมันไว้มันจึงนิ่งอยู่อย่างนั้น แม้ว่ามันเป็นอิสระแล้วแต่มันยังรู้สึกว่าถูกจับอยู่
ขอบพระคุณ
ผมชอบและติดตามงานของนักเขียนชาวอังกฤษชื่อ จี. เค. เชสเตอร์ตันนานหลายปี อารมณ์ขันและความฉลาดของเขามักทำให้ผมหัวเราะแล้วคิดใคร่ครวญ อย่างเช่นเขาเขียนว่า “คุณอธิษฐานขอบพระคุณก่อนมื้ออาหารก็ดีแล้ว แต่ผมขอบพระคุณก่อนการแสดงละครและโอเปร่า ก่อนคอนเสิร์ต ก่อนละครใบ้ ก่อนเปิดหนังสือ ก่อนวาดรูป ทาสี ว่ายน้ำ ฟันดาบ ต่อยมวย เดิน เล่น เต้น และขอบพระคุณก่อนจุ่มปากกาลงในหมึก”
