บทเพลงยามค่ำคืน

ชีวิตของพ่อฉันมีแต่ความโหยหา ท่านโหยหาสุขภาพดี แม้เมื่อโรคพาร์กินสันค่อยๆ ทำลายร่างกายและจิตใจมากขึ้น ท่านโหยหาสันติสุข แต่ถูกทรมานด้วยความเจ็บปวดลึกๆ จากโรคซึมเศร้า ท่านปรารถนาจะรู้สึกว่าเป็นที่รักและเทิดทูน แต่มักรู้สึกเดียวดาย

พื้นฐานมั่นคงของความหวัง

บทเรียนเรื่องความเชื่ออาจมาจากที่ที่ไม่คาดคิด เช่นบทเรียนที่ผมได้รับจากสุนัขลาบราดอร์ รีทรีฟเวอร์สีดำหนัก 50 กิโลกรัมที่ชื่อ “แบร์” ของผม ชามโลหะใส่น้ำขนาดใหญ่ของแบร์วางอยู่มุมหนึ่งในห้องครัว เมื่อใดก็ตามที่น้ำหมด มันจะไม่เห่าหรือตะกุยชาม แต่จะนอนลงข้างๆ เงียบๆ และคอย บางครั้งก็ต้องรอหลายนาที แต่แบร์เรียนรู้ที่จะวางใจว่าในที่สุดผมจะเดินผ่าน มองเห็นมันและจะให้สิ่งที่มันต้องการ ความเชื่อเรียบง่ายของมันทำให้ผมนึกถึงตัวเองที่ต้องวางใจพระเจ้ามากขึ้น

สภาพของกุ้ง

ตอนที่ลูกพี่ลูกน้องชวนฉันไปตกกุ้งเครฟิช ฉันตื่นเต้นมาก ฉันยิ้มเมื่อเขายื่นถังพลาสติกมาให้ “ไม่มีฝาหรือ” “ไม่ต้องใช้หรอก” เขาตอบพร้อมหยิบเบ็ดตกปลาและเศษไก่ถุงเล็กๆ ที่เราใช้เป็นเหยื่อ

พระเยซูอยู่ข้างหลังคุณ

ลูกสาวของผมพร้อมไปโรงเรียนเช้ากว่าปกติเล็กน้อย เธอจึงถามว่าเราแวะร้านกาแฟระหว่างทางได้ไหม ผมตอบตกลง ขณะที่เราขับเข้าใกล้จุดสั่งอาหาร ผมถามว่า “เช้านี้รู้สึกอยากแบ่งปันความสุขไหม” เธอตอบว่า “แน่นอนค่ะ”

มิติไม่มีสิ้นสุด

ฉันนอนนิ่งบนผ้าปูไวนิล และกลั้นหายใจตามคำสั่งเมื่อเครื่องมือเริ่มทำงานและส่งเสียง ฉันรู้ว่าคนมากมายเคยทำเอ็มอาร์ไอ แต่สำหรับฉันซึ่งกลัวที่แคบ ฉันต้องมุ่งความสนใจไปยังสิ่งอื่น หรือคนอื่นที่ยิ่งใหญ่กว่าฉัน

พระเจ้าผู้ทรงต้อนรับ

คริสตจักรของเราประชุมกันในโรงเรียนประถมศึกษาเก่าที่ถูกปิดไปในปี 1958 เพราะไม่ยอมทำตามคำสั่งศาลสหรัฐที่ให้ควบรวมนักเรียน (ให้นักเรียนแอฟริกัน-อเมริกันเข้าเรียนในโรงเรียนที่เคยรับแต่นักเรียนผิวขาวเท่านั้น) ปีต่อมาโรงเรียนเปิดอีกครั้ง และเอลวาผู้ซึ่งเป็นสมาชิกคริสตจักรของเราตอนนี้ เป็นนักเรียนผิวดำคนหนึ่งที่ถูกผลักเข้าไปอยู่ในโลกของคนผิวขาว เอลวาเล่าว่า “ฉันถูกพาออกจากชุมชนที่รู้สึกปลอดภัย ผละจากครูที่เป็นส่วนหนึ่งของชีวิตเราไปสู่สภาพแวดล้อมที่น่ากลัวในห้องเรียนกับเพื่อนนักเรียนผิวดำอีกคนหนึ่ง” เอลวาทนทุกข์เพราะเธอแตกต่าง แต่เธอกลายเป็นหญิงสาวที่กล้าหาญ มีความเชื่อและให้อภัย

พระผู้ช่วยให้รอดแบบใด

ปีที่แล้ว ฉันกับเพื่อนอธิษฐานเผื่อผู้หญิงสามคนที่ต่อสู้กับมะเร็ง เรารู้ว่าพระเจ้าทรงฤทธิ์รักษาได้และเราทูลขอทุกวันให้พระองค์ทรงทำ เราเคยเห็นพระองค์กระทำกิจและเชื่อว่าพระองค์จะทรงทำอีก ระหว่างช่วงเวลานั้นมีบางวันที่ดูเหมือนว่ากำลังจะหายจริงๆ เราก็ชื่นชมยินดี แต่ทั้งสามคนเสียชีวิตในฤดูใบไม้ร่วงปีนั้น บางคนบอกว่านั่นคือ “การรักษาที่ดีที่สุด” ซึ่งก็ใช่ แต่การสูญเสียก็ทำให้เราเจ็บปวดมาก เราอยากให้พระองค์รักษาทุกคนตอนนี้เดี๋ยวนี้ แต่ด้วยเหตุผลที่เราไม่เข้าใจการอัศจรรย์ไม่เกิดขึ้น

แทนที่ความกังวล

ชายที่ซื่อตรงและเคารพกฎหมายคนหนึ่งได้รับข้อความเสียงว่า “นี่คือเจ้าหน้าที่_จากกรมตำรวจ กรุณาโทรหาผมที่เบอร์นี้” เขาเริ่มวิตกทันทีว่าเคยทำผิดอะไรไว้ที่ไหนหรือไม่ เขาไม่กล้าโทรกลับและนอนไม่หลับไปหลายคืนเพราะคาดเดาเหตุการณ์ไปต่างๆนานา กังวลว่าตัวเขาต้องเจอปัญหาบางอย่างตำรวจไม่เคยโทรมาอีก แต่ต้องใช้เวลาหลายสัปดาห์กว่าจะหายกังวล

ชายธรรมดา

วิลเลียม แครี่เป็นเด็กขี้โรคที่เกิดในครอบครัวเล็กๆ ใกล้นอร์ธแธมป์ตันอังกฤษ อนาคตของเขาดูไม่ค่อยสดใสแต่พระเจ้าทรงมีแผนการ เขาย้ายไปอินเดียเขานำการปฏิรูปทางสังคมที่นั่นและได้แปลพระคัมภีร์เป็นภาษาอินเดียท้องถิ่นหลายภาษา เขารักพระเจ้าและรักผู้คน และทำสิ่งมากมายสำเร็จเพื่อพระเจ้า

ดาวิดบุตรเจสซีเป็นชายหนุ่มธรรมดา เป็นลูกคนเล็ก ท่านดูเหมือนเป็นคนเลี้ยงแกะที่ไม่มีความสำคัญในเบธเลเฮม (1 ซมอ.16:11-12) แต่พระเจ้าทอดพระเนตรจิตใจของดาวิดและมีแผนการสำหรับท่าน พระเจ้าปฏิเสธกษัตริย์ซาอูลเพราะการไม่เชื่อฟัง ขณะที่ผู้เผยพระวจนะซามูเอลเสียใจกับการตัดสินใจของซาอูล พระเจ้าทรงเรียกซามูเอลให้แต่งตั้งลูกชายคนหนึ่งของเจสซีเป็นกษัตริย์พระองค์ใหม่

เมื่อซามูเอลเห็นเอลีอับที่สูงใหญ่ ท่านคิดว่าเป็น “ผู้ที่พระองค์ทรงให้เจิมไว้ก็อยู่ต่อพระพักตร์พระเจ้าแน่แล้ว” (ข้อ 6) แต่กลยุทธ์การเลือกกษัตริย์ของพระเจ้าต่างจากซามูเอลมาก พระเจ้าปฏิเสธบุตรชายทุกคนของเจสซียกเว้นลูกคนเล็กสุด การเลือกดาวิดเป็นกษัตริย์ดูเหมือนจะไม่ใช่กลยุทธ์ที่ดีที่มาจากพระเจ้าในตอนแรก อย่าว่าแต่ทำให้ประเทศเลย เด็กเลี้ยงแกะจะทำอะไรให้ชุมชนของตัวเองได้

น่าอุ่นใจจริงๆ ที่รู้ว่าพระเจ้าทรงรู้จักจิตใจของเราและทรงมีแผนการสำหรับเรา