มหัศจรรย์ของสายตา
ผมได้อ่านเรื่องที่น่าทึ่งจากเว็บไซต์ livescience.com ว่า “ถ้าคุณยืนอยู่บนยอดเขา สำรวจดูผืนโลกที่มองเห็นได้กว้างกว่าปกติ คุณจะมองเห็นแสงสว่างที่อยู่ไกลออกไปหลายร้อยไมล์ ในคืนที่มืดสนิท คุณจะมองเห็นกระทั่งแสงเทียนวูบไหวซึ่งอยู่ไกลกว่า 30 ไมล์ (48 กม.)” ไม่จำเป็นต้องใช้กล้องส่องทางไกล หรือแว่นสำหรับมองในความมืด ดวงตาของมนุษย์ถูกออกแบบมาอย่างดี แม้ระยะทางไกลก็สามารถเห็นได้ด้วยตาเปล่า
ทิ้งไว้
ในปีที่ลูกชายวัยรุ่นของเราได้ใบอนุญาตขับขี่รถยนต์ และเริ่มพกกระเป๋าสตางค์ เราได้รับโทรศัพท์บ่อยครั้ง จากคนที่เก็บกระเป๋าสตางค์ได้จากที่ต่างๆ เราเตือนเขาให้ระมัดระวังมากขึ้น และอย่าเที่ยววางข้าวของทิ้งไว้
พระวจนะที่ให้ความชื่นบาน
เมื่อผมยังเด็ก บางครั้งครอบครัวของเราต้องเดินทางผ่านรัฐเนวาดา พวกเราชอบพายุฝนในทะเลทราย ซึ่งจะมาพร้อมกับฟ้าแลบและฟ้าร้อง ผืนฝนขนาดมหึมาจะห่มคลุมผืนทรายร้อนระอุไปไกลสุดสายตา สายน้ำเย็นมอบความชุ่มฉ่ำให้แก่ผืนดิน และพวกเรา
น้ำใจที่เลื่องลือ
ข่าวคราวการแสดงน้ำใจเล็กๆ น้อยๆ ในรถไฟใต้ดินในนิวยอร์คได้เลื่องลือไปทั่วโลกชายหนุ่มคนหนึ่งใส่เสื้อมีหมวกคลุมศีรษะ หลับพิงไหล่ของผู้โดยสารสูงอายุอีกคนหนึ่ง เมื่อมีคนจะปลุกชายหนุ่มให้ตื่น ชายสูงอายุพูดเบาๆ ว่า “เขาคงเหนื่อยมาทั้งวัน ให้เขาหลับไปเถอะ พวกเราก็เคยเป็นเหมือนเขา” แล้วเขาก็ให้ผู้ร่วมทางที่เหนื่อยล้าหลับต่ออีกเกือบชั่วโมง จนชายสูงอายุค่อยๆ ลุกขึ้นเมื่อถึงสถานีที่เขาต้องลง มีผู้โดยสารคนหนึ่งถ่ายรูปเหตุการณ์นี้ไว้ และนำขึ้นโพสต์บนโซเชียลมีเดียและเรื่องนี้ก็ได้แพร่สะพัดออกไป
คุ้มค่า
โรเบิร์ตบอกว่า “ผมทำไม่ได้” และขว้างดินสอด้วยความสิ้นหวัง “มันยากเกินไป” การอ่านการเขียน และการสะกดคำ ดูเหมือนเป็นไปไม่ได้สำหรับลูกชายวัย 9 ขวบของเรา ที่เป็นโรคการอ่านบกพร่อง ในที่สุดก็มีทางออก แต่ไม่ง่ายเลย เราต้องฝึกอ่านและสะกดคำกับเขาวันละ 20 นาทีโดยไม่ขาด บางครั้งเราไม่รู้สึกอยากทำ และบางครั้งเราท้อแท้เมื่อไม่เห็นความคืบหน้า แต่เรามุ่งมั่นอยากให้โรเบิร์ตอ่านหนังสือได้ตามเกณฑ์อายุของเขา เราจึงสู้ต่อไป
ออกมาจากความมืด
ผมไม่ทราบว่าความสิ้นหวังในเรื่องใด ที่เกาะกุมจิตใจอาสาฟ ผู้เขียนสดุดี 77 แต่ผมเคยได้ยิน และเคยคร่ำครวญแบบเดียวกันตลอด 12 ปีที่ผ่านมาตั้งแต่ผมสูญเสียลูกสาว ผู้ที่เคยสูญเสียบุคคลที่รักเช่นเดียวกับผม ได้แบ่งปันความรู้สึกเสียใจดังนี้
นักเล่าเรื่อง
ในปีถัดจากสงครามกลางเมืองอเมริกา (1861-1865) พลตรี ลูว์ วัลเลส ดำรงตำแหน่งผู้ว่าราชการเขตนิวเม็กซิโก ซึ่งขณะนั้นยังไม่ได้มีฐานะเป็นรัฐ ด้วยหน้าที่การงานท่านจึงต้องไปเกี่ยวข้องกับหลายคน ที่ต่อมาเป็นตำนานเล่าขานในโลกตะวันตก เช่น บิลลี่เดอะคิด และนายอำเภอแพ็ท แกร์เร็ต ที่นี่เอง ที่พลตรีวัลเลสได้เขียนหนังสือซึ่งได้รับการขนานนามว่าเป็น “หนังสือคริสเตียนที่มีอิทธิพลที่สุด” เล่มหนึ่งในศตวรรษที่ 19 เรื่อง เบนเฮอร์ : ตำนานพระคริสต์
อย่ากลัวเลย
หัวหน้าครอบครัวมนุษย์ถ้ำในการ์ตูนชื่อ กรั๊ก ครู้ด เชื่อว่าไม่มีที่ไหนปลอดภัย นอกจากถ้ำของเขาเอง ครอบครัวเขานอนรวมกันในเวลากลางคืน เพื่อเขาจะปกป้องได้ เขาคิดว่าลูกสาววัยรุ่นควรเลิกนิสัยชอบผจญภัย เพราะมันอันตราย ภาษิตประจำครอบครัวคือ “อย่าไม่กลัว” หรือพูดง่ายๆว่า “จงกลัวอยู่เสมอ”
สายเกินเปลี่ยนแปลงหรือ
มีคำกล่าวในหลายๆ ภาษาที่มีความหมายร่วมกันว่า “ไม้แก่ดัดยาก” เช่น ในภาษาอังกฤษว่า “คุณไม่สามารถสอนอุบายใหม่ให้สุนัขแก่ได้” ในภาษาฝรั่งเศสว่า “คุณไม่สามารถสอนลิงแก่ให้ทำหน้าทะเล้นได้” ในภาษาสเปนว่า “นกแก้วที่แก่แล้วหัดพูดไม่ได้”
