ไม่น่าจะเป็น
แฟนนี่ เคมเบิล เป็นนักแสดงหญิงชาวอังกฤษที่ย้ายไปอเมริกาเมื่อต้นศตวรรษที่ 18 และแต่งงานกับเจ้าของไร่ทางตอนใต้ชื่อ เพียซ บัทเลอร์ แฟนนี่สุขสบายกับชีวิตที่ร่ำรวยจากการเกษตร จนกระทั่งเธอได้เห็นถึงที่มาของความสบายนั้น ซึ่งจ่ายด้วยชีวิตทาสที่ทำงานในไร่ของสามี
กระแสน้ำลวงตา
ในหนังสือเรื่องสมองที่ซ่อนอยู่ (The Hidden Brain) นักเขียนเรื่องวิทยาศาสตร์ชานคาร์ เวแดนตัม เล่าถึงวันที่เขาไปว่ายน้ำเล่น น้ำนิ่งใสสะอาด เขารู้สึกภูมิใจว่าตัวเองเก่งที่สามารถว่ายได้ไกลอย่างง่ายดาย เขาตัดสินใจว่ายออกนอกอ่าวสู่ทะเลใหญ่ แต่เมื่อพยายามว่ายกลับ เขากลับไปไม่ถึงไหน เขาถูกกระแสน้ำหลอก ที่เขาว่ายน้ำได้สบายๆ ไม่ใช่เพราะกำลังของตัวเอง แต่เป็นเพราะกระแสน้ำ
บนภูเขาซึ่งอยู่ไกล
ผมชอบย้อนคิดไปถึงตอนที่ลูกๆ ยังเล็ก ความทรงจำที่ดีเรื่องหนึ่งคือ กิจวัตรการตื่นนอนตอนเช้าของพวกเรา ทุกเช้าผมจะเข้าไปที่ห้องของลูก เรียกชื่อเบาๆ ทีละคน แล้วบอกว่าถึงเวลาลุกขึ้นเตรียมตัวได้แล้ว
สิ่งดีที่สุด
ระหว่างการนมัสการถัดไปข้างหน้าหลายแถว ฉันเห็นทารกคนหนึ่ง เมื่อทารกน้อยมองข้ามไหล่ผู้เป็นพ่อมาด้านหลัง ดวงตาของเขาเบิกกว้างมองดูผู้คนในที่ประชุมอย่างพิศวง เขายิ้มให้ ปล่อยน้ำลายไหล และดูดนิ้วกลมๆ ของตัวเอง ฉันเริ่มไม่ใส่ใจคำเทศนาเพราะสายตาของฉันกลับไปจับจ้องที่ทารกน่ารักคนนั้นอยู่บ่อยๆ
เริ่มตรงนี้!
วันที่ 6 มิถุนายน 1944 ทหารอเมริกันสามนายเกาะกลุ่มกันอยู่ในหลุมระเบิดบนหาดยูทาห์ในนอร์มังดี ประเทศฝรั่งเศส เมื่อรู้ตัวว่ากระแสน้ำได้พาพวกเขามาขึ้นฝั่งผิดจุด ในสถานการณ์เฉพาะหน้านี้ชายทั้งสามตัดสินใจว่า “เราจะเริ่มสู้จากที่นี่” พวกเขาต้องมุ่งหน้าออกจากจุดเริ่มต้นที่ยากลำบาก
เริ่มต้นที่เรา
เมื่อโรเจอร์ อีเบิร์ต นักวิจารณ์ภาพยนตร์เจ้าของรางวัลพูลิทเซอร์เสียชีวิต เพื่อนนักข่าวเขียนเกี่ยวกับเขาว่า “ท่ามกลางเรื่องอื้อฉาว เกียรติยศ และชื่อเสียง บทสัมภาษณ์พิเศษและการกระทบไหล่คนดังในวงการ อีเบิร์ตไม่เคยลืมหัวใจหลักของสิ่งที่เราทำ นั่นคือ การวิจารณ์หนัง และเขาทำด้วยความร้อนรนที่น่าเอาอย่างและปัญญาที่แสวงหาความจริง”
พระบิดาทรงสถิตอยู่กับเรา
เพื่อนที่มีปัญหาเรื่องความเหงาเขียนข้อความลงในเฟสบุ๊คของเธอว่า “ฉันไม่ได้เหงาเพราะไม่มีเพื่อน ฉันมีเพื่อนมากมาย ฉันรู้ว่ามีคนที่จะกอดและปลอบใจฉัน พูดคุย ดูแลและคิดถึงฉัน แต่พวกเขาไม่สามารถอยู่กับฉันได้ตลอดเวลา ตลอดไป”
สิ่งใหม่
มันเป็นแค่เศษไม้ แต่ชาร์ลส์ ฮูปเปอร์เห็นมากกว่านั้น เขารวบรวมไม้เก่าจากยุ้งข้าวโพดร้าง ร่างแบบ แล้วตัดต้นโอ๊คและพ็อปล่าร์จากป่าในที่ดินของเขา และเพียรตัดเป็นท่อนสี่เหลี่ยมด้วยขวานตัดไม้ของปู่ แล้วค่อยๆ ประกอบไม้เก่ากับไม้ใหม่เข้าด้วยกัน
รู้สึกไม่สำคัญ
เราอยู่ท่ามกลางมนุษย์เจ็ดพันล้านคน ที่อาศัยร่วมกันบนดาวเคราะห์ดวงน้อย ในระบบสุริยะที่ไม่ค่อยสำคัญนัก ในความเป็นจริง โลกของเราเป็นเพียงจุดสีน้ำเงินท่ามกลางวัตถุบนท้องฟ้านับล้าน ที่พระเจ้าทรงสร้างบนผืนผ้าใบมหึมา ที่เรียกว่าจักรวาล โลกอันงดงามตระการของเรา เป็นเพียงฝุ่นผง
