เกาะแชริตี้
เกาะแชริตี้เป็นเกาะที่ใหญ่ที่สุดในอ่าวซากินอว์ในทะเลสาบฮูรอนฝั่งมิชิแกน บนเกาะมีประภาคารที่ช่วยนำทางนักเดินเรือและเป็นที่พักที่ปลอดภัยแก่ผู้คนที่ผ่านมาในน่านน้ำนี้เป็นเวลาหลายปี เกาะได้ชื่อนี้เพราะนักเดินเรือเชื่อว่า เกาะนี้เกิด “จากความรัก (แชริตี้) ของพระเจ้า”
พาเพื่อนไปหาพระเยซู
ตอนผมเป็นเด็ก โรคหนึ่งที่คนกลัวมากคือโปลิโอ หรือ “อัมพาตทารก” เพราะส่วนใหญ่ผู้ที่ติดเชื้อคือเด็กเล็ก ก่อนจะมีวัคซีนช่วงกลางทศวรรษที่ 1950 เฉพาะในสหรัฐมีคนเป็นอัมพาตเพราะโปลิโอกว่า 20,000 คนและเสียชีวิตราวปีละ 1,000 คน
พูดชื่อ
กลุ่มในคริสตจักรกลุ่มหนึ่งเชิญวิทยากรคนหนึ่งมาพูดในการประชุม ผู้นำบอกเขาว่า “พูดเรื่องพระเจ้า แต่อย่าพูดถึงพระเยซู” วิทยากรตกใจ ถามว่า “ทำไมล่ะ” ผู้นำอธิบายว่า “สมาชิกหลักบางคนอึดอัดกับพระเยซู ใช้คำว่าพระเจ้าก็แล้วกัน”
ทรงฝึกมือข้าพระองค์
เมื่อเดวิด วู้ด อดีตนักกีฬาเอ็นบีเอเล่นในทีมโตเกรอ เดอ บาสโกเนีย ผมอยู่ด้วยในนัดชิงชนะเลิศสแปนิชบาสเก็ตบอลคัพ ก่อนการแข่งครั้งหนึ่ง เขาอ่านสดุดี 144:1 “สาธุการแด่พระเจ้า พระศิลาของข้าพเจ้า ผู้ทรงฝึกมือของข้าพเจ้าให้ทำสงคราม และนิ้วมือของข้าพเจ้าให้ทำศึก” เขาบอกผมว่า “เหมือนพระเจ้าเขียนข้อนี้มาเพื่อผม พระองค์ทรงฝึกมือให้คว้าลูกและฝึกนิ้วของผมให้ชู้ต” เดวิดรู้สึกว่าพระเจ้าทรงเรียกให้เขาเล่นบาสเก็ตบอลและได้เรียนรู้ว่าพระเจ้าทรงรับเราอย่างที่เราเป็นและช่วยให้เราทำสิ่งที่พระองค์ทรงเรียกให้ทำได้
เราอาจรู้สึกและสรุปง่ายๆ ว่าเราไม่มีอะไรให้พระเจ้าใช้ได้เลย เมื่อพระเจ้าปรากฏต่อโมเสสและให้ท่านไปบอกชนอิสราเอลว่า จะทรงปลดปล่อยพวกเขาจากอียิปต์ (อพยพ 3:16-17) ท่านรู้สึกว่าไม่มีความสามารถ จึงทูลพระเจ้าว่า “ข้าพระองค์มิใช่คนช่างพูด...เป็นคนพูดไม่คล่องแคล่ว” (อพยพ 4:10) ท่านอาจพูดไม่เก่งหรือกลัว แต่พระเจ้าทรงแทนที่ความขาดแคลนนั้นด้วยความเพียงพอจากพระองค์ พระเจ้าตรัสว่า “ไปเถิดเราจะอยู่ที่ปากของเจ้า และจะสอนคำซึ่งควรจะพูด” (อพยพ 4:12)
พระเจ้าทรงต้องการเพียงให้เราเดินตามแผนการของพระองค์ พระองค์จะทรงทำส่วนที่เหลือ คุณจึงเป็นพระพรแก่ผู้อื่นได้ในพระหัตถ์อันทรงฤทธิ์ของพระองค์
อธิษฐานอย่างโกรธเกรี้ยว
เพื่อนบ้านคงงงเมื่อมองออกนอกหน้าต่างมาเห็นฉันวันหนึ่งในฤดูหนาว ฉันถือพลั่วฟาดน้ำแข็งที่เกาะอยู่ในร่องน้ำหัวมุมถนนหน้าบ้านอย่างโกรธเกรี้ยว ทุกครั้งที่ฟาด ฉันอธิษฐานคล้ายๆ กันว่า “ฉันทำไม่ได้” “จะให้ฉันทำนี่ด้วยหรือ” “ฉันทำไม่ไหวแล้ว” ฉันเป็นผู้ดูแลผู้ป่วยและมีงานมากมาย และยังต้องจัดการก้อนน้ำแข็งนี่อีก ฉันไม่ทนแล้ว
ความไม่พอใจของฉันมาจากคำโกหกที่ว่า “ฉันสมควรพบเจอสิ่งที่ดีกว่านี้” “แค่เชื่อพระเจ้าไม่พอหรอก” “ไม่มีใครใส่ใจฉันอยู่แล้ว” และเมื่อเราเลือกที่จะจมอยู่กับความโกรธ เราก็ติดกับดักความขมขื่น เดินหน้าไม่ได้ และทางแก้ความโกรธมีทางเดียวคือความจริง
ความจริงก็คือ พระเจ้าไม่ได้ปฏิบัติต่อเราอย่างสาสม แต่กลับประทานพระเมตตาให้ “พระองค์ประเสริฐและทรงพร้อมที่จะประทานอภัย อุดมด้วยความรักมั่นคงต่อบรรดาผู้ร้องทูลพระองค์” (สดุดี 86:5) ความจริงก็คือ มีพระเจ้าก็เกินพอ แม้เราไม่เห็นด้วย พระกำลังของพระองค์เพียงพอ (2 โครินธ์ 12:9) แต่ก่อนที่เราจะมั่นใจเช่นนั้นได้ เราอาจต้องถอย เลิกพยายามด้วยตัวเอง และจับพระหัตถ์พระเยซูที่ยื่นมาหาเราด้วยพระเมตตาและพระคุณ
พระเจ้าทรงยิ่งใหญ่พอที่จะฟังความโกรธของเรา และทรงรักมากพอที่จะสำแดงให้เห็นทางข้างหน้าในเวลาของพระองค์
พระเจ้าผู้ทรงหวงแหน
ในปี 2014 นักวิจัยจากมหาวิทยาลัยแคลิฟอร์เนียใช้ตุ๊กตาสุนัขแสดงให้เห็นว่าสัตว์ก็มีความหึงหวง ศาสตราจารย์คริสทีน แฮร์ริสบอกให้เจ้าของสุนัขแสดงความรักกับตุ๊กตาต่อหน้าสัตว์เลี้ยงของตน ผลคือสุนัขสามในสี่ตอบสนองด้วยความอิจฉาอย่างชัดเจน บางตัวพยายามเรียกร้องความสนใจด้วยการแตะหรือดุนเบาๆ บางตัวพยายามเข้าไปแทรกระหว่างเจ้าของกับตุ๊กตา บางตัวถึงขั้นเข้าไปงับตุ๊กตาคู่แข่ง
กิจวัตรที่น่าเบื่อ
โรงเรียนมัธยมของผม บังคับให้เรียนภาษาละตินถึงสี่ปี ตอนนี้ผมเห็นคุณค่าของการฝึกฝน แต่ตอนนั้นหนักหนาสาหัสมาก ครูของเราสั่งให้ท่องจำและทำซ้ำ ท่านบอกเราวันละหลายครั้งว่า “Repetitio est mater studiorum” แปลว่า “การทำซ้ำคือมารดาของการเรียนรู้” แต่เราบ่นว่า “Repetitio est absurdum” หรือ “การทำซ้ำช่างไร้สาระ”
ถ้อยคำของผู้มีปัญญา
ไม่นานมานี้ สามีของหลานฉันเขียนลงโซเชียลมีเดียว่า “ผมอยากจะเขียนข้อความออนไลน์มากมายกว่านี้ แต่มีเสียงเล็กๆ บอกผมไม่ให้ทำ ผมเป็นคริสเตียน คุณจึงอาจคิดว่าเป็นเสียงของพระวิญญาณบริสุทธิ์ แต่ไม่ใช่ เพราะเป็นเสียงภรรยาผมเอง”
น้ำกับชีวิต
เมื่อเดฟ มุลเลอร์ก้มลงไปไขก๊อก น้ำก็พุ่งออกมาลงถังสีน้ำเงิน ผู้คนรอบๆ ต่างปรบมือโห่ร้องด้วยความยินดีที่ได้เห็นน้ำสะอาดไหลเข้ามาในชุมชนของพวกเขาเป็นครั้งแรก การมีแหล่งน้ำสะอาดกำลังจะเปลี่ยนชีวิตชาวเคนยากลุ่มนี้
