Category  |  ODB

ไม่เท่าเมื่อวาน

เมื่อเจย์หลานชายของเราเป็นเด็ก พ่อแม่ของเขาให้เสื้อยืดเป็นของขวัญวันเกิด เขาสวมมันทันทีและใส่ทั้งวันอย่างภาคภูมิใจ

รับใช้คนเล็กน้อยที่สุด

ภาพวีดิทัศน์ให้เห็นชายคนหนึ่งคุกเข่าอยู่ข้างทางหลวงที่พลุกพล่านท่ามกลางไฟไหม้ป่าที่เกินจะคุมได้ เขาปรบมือเรียกให้อะไรบางอย่างมาหา อะไรหรือ สุนัขหรือ สักพักก็มีกระต่ายกระโดดออกมา เขาอุ้มกระต่ายที่หวาดกลัวและรีบวิ่งไปยังที่ปลอดภัย

เห็นแสงสว่าง

ข้างถนนในลอสแองเจลิส ชายไร้บ้านคนหนึ่งที่มีปัญหาเรื่องการเสพติด เดินเข้าไปที่องค์การมิดไนต์มิชชั่นและขอความช่วยเหลือ เส้นทางสู่การฟื้นฟูอันยาวไกลของไบรอันจึงได้เริ่มต้นขึ้น

เฮือกที่สอง

ผมเข้าแข่งวิ่งมิลวอคกี้มาราธอนเมื่ออายุ 54 ปี ด้วยเป้าหมายสองอย่างคือ ไปให้ถึงเส้นชัยและทำให้ได้ภายในห้าชั่วโมง ผมคงทำเวลาได้ดีหากวิ่ง 21 กิโลเมตรหลังได้ดีเท่าครึ่งแรก แต่การแข่งขันทรหดมาก และกำลังเฮือกที่สองไม่เกิดขึ้นอย่างที่คาด กว่าจะถึงเส้นชัย ก้าวย่างอันมั่นคงของผมก็กลายเป็นการเดินอย่างเจ็บปวด

ชำระสะอาด

ฉันไม่อยากเชื่อว่า ปากกาหมึกเจลสีน้ำเงินซึ่งซ่อนตัวอยู่ในผ้าขนหนูสีขาวจะรอดจากเครื่องซักผ้าได้ แต่กลับไประเบิดในเครื่องอบผ้า คราบสีน้ำเงินน่าเกลียดเปรอะไปทั่ว ผ้าขนหนูเสียหาย ต่อให้ใส่น้ำยาซักผ้าขาวมากแค่ไหนก็ไม่อาจกำจัดรอยเปื้อนสีเข้มได้

คนนั้นใคร

เมื่อชายคนหนึ่งติดตั้งกล้องวงจรปิดไว้นอกบ้านเพื่อรักษาความปลอดภัย เขาตรวจสอบดูว่าระบบทำงานได้ปกติ และต้องตกใจเมื่อเห็นคนรูปร่างใหญ่สวมชุดสีเข้มเดินเพ่นพ่านในสนาม เขาเพ่งดูว่าชายคนนั้นจะทำอะไร แต่ผู้บุกรุกก็ดูคุ้นๆ ในที่สุดเขาก็รู้ตัวว่าไม่ได้กำลังดูคนแปลกหน้าในสวนหลังบ้าน แต่เป็นบันทึกภาพเคลื่อนไหวของตัวเขาเอง

ม่านขาด

วันนั้นเป็นวันที่มืดมนและเคร่งเครียดนอกเมืองเยรูซาเล็ม บนเนินเขาไม่ไกลจากกำแพงเมือง ชายคนหนึ่งที่มีฝูงชนติดตามอย่างร้อนรนมาตลอดสามปี ถูกตรึงอย่างไร้เกียรติและด้วยความเจ็บปวดบนกางเขนไม้สากๆ ผู้ไว้ทุกข์ร่ำไห้ด้วยความโศกเศร้า แสงอาทิตย์ไม่ทำให้ท้องฟ้ายามบ่ายสว่างแจ้งอีกต่อไป และความทรมานแสนสาหัสของชายบนกางเขนจบลงเมื่อท่านร้องเสียงดังว่า “สำเร็จแล้ว” (มธ.27:50; ยน.19:30)

ช่วงเวลานั้น

ประตูรถพยาบาลกำลังจะปิดโดยมีผมอยู่ข้างใน ส่วนข้างนอกลูกชายของผมกำลังโทรหาแม่ ผมเรียกชื่อเขาทั้งที่ยังมึนงง เขาเล่าให้ฟังว่าผมค่อยๆ พูดว่า “บอกแม่ด้วยว่าพ่อรักแม่มาก”

เจริญขึ้นเหมือนดอกไม้

หลานคนเล็กสุดของฉันอายุแค่สองเดือน แต่ทุกครั้งที่เจอกัน ฉันสังเกตเห็นการเปลี่ยนแปลงเล็กๆ น้อยๆ วันก่อนที่ฉันเล่นกับเขา เขามองขึ้นมาและยิ้ม แต่ฉันเริ่มร้องไห้ อาจเป็นเพราะความยินดีและคิดถึงรอยยิ้มแรกของลูกๆ เมื่อนานมาแล้ว แต่ก็ยังรู้สึกเหมือนเมื่อวาน บางช่วงเวลาก็ยากจะหาคำมาอธิบาย