พระเมตตาและความยุ่งเหยิงของเรา

ระหว่างชั้นเรียนรวีวารศึกษาวันอาทิตย์ ความอดทนที่ฉันมีให้ปีเตอร์วัยสามขวบเริ่มหมดลงแล้ว เขาอารมณ์ไม่ดี ทำตัวไม่ดีกับเด็กคนอื่น และไม่พอใจกับทุกสิ่งแม้แต่ตอนที่เราให้ของเล่นที่เขาอยากได้มากที่สุด ความเห็นใจของฉันเปลี่ยนเป็นความหงุดหงิด หากเขายังดื้อรั้นทำตัวมีปัญหาต่อก็ตามใจ ฉันจะส่งเขากลับไปหาพ่อแม่ และเขาจะพลาดความสนุกทั้งหมด

บ่อยครั้งที่ฉันพบว่าความเห็นอกเห็นใจของฉันนั้นมีเงื่อนไข ถ้าใครไม่สนใจคำแนะนำหรือปฏิเสธความช่วยเหลือจากฉัน พวกเขาก็ไม่สมควรได้รับมันอีกต่อไป แต่ขอบคุณพระเจ้าที่พระองค์ไม่ได้ทรงทำแบบนั้นกับเรา ผู้เผยพระวจนะโยนาห์ได้พบกับพระเมตตาอันยิ่งใหญ่ของพระเจ้า หลังจากที่ท่านดื้อรั้นไม่เชื่อฟังพระบัญชาของพระองค์ที่ให้เดินทางไปกล่าวโทษเมืองนีนะเวห์ (ยนา.1:2) โยนาห์ท้าทายด้วยการไปในทิศทางตรงกันข้าม ท่านตกอยู่ในพายุใหญ่ ลอยเคว้งคว้างในทะเล และถูกปลามหึมากลืนลงไป ซึ่งเป็นหายนะที่ท่านก่อขึ้นเอง (ข้อ 4,15-17) ในที่สุดเมื่อโยนาห์ “อธิษฐานต่อพระเยโฮวาห์ พระเจ้าของท่าน” (2:1) พระเจ้ายังทรงรับฟังและพร้อมจะให้อภัยผู้เผยพระวจนะที่ไม่เต็มใจของพระองค์ โยนาห์ถูกปล่อยจากท้องปลาและได้รับพระเมตตาในโอกาสครั้งที่สองเพื่อไปยังเมืองนีนะเวห์ (3:1)

ในกรณีของปีเตอร์ตัวน้อย การไปสนามเด็กเล่นทำให้เขารู้สึกดีขึ้น ซึ่งเป็นความคิดที่ยอดเยี่ยมจากผู้ช่วยที่มีความอดทนมากกว่าที่ฉันแสดงออกมา ความเมตตาที่คอยติดตามหาเราอยู่เสมอแม้เราจะอยู่ท่ามกลางปัญหาที่ก่อขึ้นเองนั้นช่างแสนงดงาม

เป็นเหมือนพระเยซู

ผู้โดยสารร่างสูงยืดตัวขึ้นขณะยืนบนทางเดินในเครื่องบินระหว่างภูมิภาคขนาดเล็ก ฉันสังเกตชื่อหนังสือที่เด่นชัดของเขาว่า เป็นเหมือนพระเยซู ไม่กี่นาทีต่อมา ฉันเห็นชายคนนี้ผลักคนอื่นเพื่อหยิบกระเป๋าจากรถเข็นที่รออยู่ เป็นเหมือนพระเยซูหรือ ฉันไม่รู้ว่าเขาเป็น “พี่น้องผู้เชื่อ” ที่รู้จักพระคริสต์จริงๆหรือไม่ แต่ฉันตกใจกับท่าทีเห็นแก่ตัวซึ่งทำให้พระเยซูถูกเข้าใจผิด

ขณะก้าวขึ้นบันไดเลื่อน ฉันเห็นเขาอีกครั้งและปกหนังสือก็ยังคงเด่นชัด คำนั้นกระแทกใจของฉัน เป็นเหมือนพระเยซูสิเอลิซ่า อย่าตัดสิน ฉันสงสัยว่าการที่ฉันอยู่ตรงนี้ได้สำแดงอะไรถึงพระเยซูบ้าง

การเป็นเหมือนพระเยซู คือกระบวนการเปลี่ยนแปลงที่พระเจ้าทรงทำให้พระลักษณะของพระองค์เติบโตขึ้นในเรา เมื่อเรายอมจำนนต่อพระองค์ เปาโลเขียนว่าผู้เชื่อในพระเยซู “ก็เปลี่ยนไปเป็นเหมือนพระฉายขององค์พระผู้เป็นเจ้า คือมีศักดิ์ศรีเป็นลำดับขึ้นไป เช่นอย่างศักดิ์ศรีที่มาจากองค์พระผู้เป็นเจ้า” (2 คร.3:18) ยอห์นประหลาดใจที่สิ่งนี้เป็นเรื่องเข้าใจยากสำหรับเรา และยากยิ่งกว่าในการไปถึงจุดหมายนั้น “บัดนี้เราทั้งหลายเป็นบุตรของพระเจ้า และยังไม่ปรากฏว่าต่อไปเบื้องหน้านั้นเราจะเป็นอย่างไร แต่เรารู้ว่าเมื่อพระองค์จะเสด็จมาปรากฏนั้น เราทั้งหลายจะเป็นเหมือนพระองค์ [ในความบริสุทธิ์] เพราะว่าเราจะเห็นพระองค์อย่างที่พระองค์ทรงเป็นอยู่นั้น” (1 ยน.3:2-3)

เมื่อบันไดเลื่อนพาเราไปสุดทาง ฉันเหลือบมองหนังสือนั้นอีกครั้ง เป็นเหมือนพระเยซู คำนี้ให้ความหมายใหม่กับฉัน และนำฉันกลับมามองที่หัวใจและชีวิตของตัวเอง

อยู่ในเอื้อมพระหัตถ์ของพระเจ้า

เด็กสาววัยสิบหกปีนั่งอยู่ในห้องขังเดี่ยว เธอถูกตัดสินจำคุกห้าสิบปีในเรือนจำความมั่นคงสูงสุด เธอถูกแยกจากผู้ต้องขังคนอื่นเพราะอายุของเธอ เกือบปีมาแล้วที่ไม่มีบุคคลภายนอกมาเยี่ยม ในระหว่างการประกาศข่าวประเสริฐและพิธีบัพติศมาที่จัดในพื้นที่ส่วนกลาง ผู้คุมให้ผู้นำพันธกิจเข้าไปในห้องขังของเธอ เธอได้ยินข่าวประเสริฐ ยอมมอบชีวิตให้กับพระเยซู และขอรับบัพติศมา ตอนแรกทีมงานคิดว่าจะใช้ขวดน้ำ แต่แล้วเจ้าหน้าที่เรือนจำก็ปิดพื้นที่ส่วนกลางทั้งหมดและนำเธอไปที่สระบัพติศมาแบบเคลื่อนย้ายได้ เธอร้องไห้ในขณะที่คนของพระเจ้าอธิษฐาน

แม้พระเจ้าทรงสัญญาว่าจะพิพากษาผู้ที่ปฏิเสธพระองค์ แต่พระองค์ก็ทรงมีพระเมตตาต่อผู้ที่กลับใจด้วย พระองค์ทรงรื้อฟื้นและปกป้องผู้ที่วางใจในพระนามของพระองค์ (ศฟย.3:10-12) การกลับใจใหม่นำไปสู่การไถ่ เพราะพระเจ้าเอง “ทรงล้มเลิก” การลงโทษที่เราสมควรได้รับแล้ว (ข้อ 15) เสียงแห่งความหวังดังก้องอยู่ในถ้อยคำของผู้เผยพระวจนะเศฟันยาห์ที่บอกถึงพระเจ้าว่า “พระองค์ทรงเปรมปรีดิ์เพราะเจ้าด้วยความยินดี พระองค์จะทรงรื้อฟื้นเจ้าใหม่ด้วยความรักของพระองค์ พระองค์จะทรงเริงโลดเพราะเจ้าด้วยร้องเพลงเสียงดัง” (ข้อ 17)

ดังนั้นเราจึงสามารถแบ่งปันข่าวประเสริฐด้วยความเมตตาและความมั่นใจ โดยเฉพาะกับผู้ที่อาจรู้สึกว่าตนอยู่ห่างไกลจากพระเจ้าอย่างยิ่ง ไม่ว่าเราจะอยู่ที่ไหน ทำอะไรมา หรือรู้สึกโดดเดี่ยว ถูกหลงลืม หรือไม่คู่ควรเพียงใด พระเจ้าก็ทรงรักและติดตามหาเรา ทุกคนล้วนอยู่ในเอื้อมพระหัตถ์ของพระเจ้า

รอดชีวิตโดยพระเมตตาของพระเจ้า

ชาลส์ จูกิน เป็นกะลาสีเรือตั้งแต่อายุสิบเอ็ดปี เขามีหน้าที่เป็นคนทำขนมปังบนเรือหลายลำ ในปี ค.ศ.1912 เขาถูกจ้างให้ทำงานบนเรือสำราญที่แล่นออกจากเมืองเซาแทมป์ตัน ประเทศอังกฤษ เรือไททานิคลำนั้นชนภูเขาน้ำแข็งในมหาสมุทรแอตแลนติกตอนเหนือ ขณะที่เรือจมลง จูกินได้ช่วยผู้คนขึ้นเรือชูชีพ ตัวเขาเองยืนอยู่บนท้ายเรือไททานิคในขณะที่มันจมลงในแนวดิ่ง เขารอดชีวิตมาได้อย่างอัศจรรย์

สามสิบปีต่อมาในสงครามโลกครั้งที่สอง ชาลส์อยู่บนเรืออีกลำชื่อ อาร์เอ็มเอส โอเรกอน ซึ่งถูกเรืออีกลำพุ่งชนและจมลงเช่นกัน จูกินรอดชีวิตมาได้อีกครั้ง

พระคัมภีร์บอกเราว่าเราทุกคนอยู่บนเรือที่กำลังจม เปาโลเขียนว่า “ทุกคนทำบาป และเสื่อมจากพระสิริของพระเจ้า” (รม.3:23) ท่านอ้างถึงชนชาติอิสราเอลที่มักกบฏโดยยกถ้อยคำของอิสยาห์ “ถ้าพระเจ้าจอมโยธามิได้เหลือคนไว้ให้เราบ้างเล็กน้อยแล้ว เราก็จะได้เป็นเหมือนเมืองโสโดม” (อสย.1:9) เปาโลพูดถึง “ผู้ที่เหลืออยู่” ของอิสราเอลซึ่งเป็นเหมือนเรือบรรทุกผู้รอดชีวิต ว่า “ชนหยิบมือเดียวที่เหลืออยู่เท่านั้นที่จะได้รับการช่วยให้รอด” (รม.9:27 TNCV) พวกเขาจะรอดได้อย่างไร ก็โดยการตอบรับข่าวประเสริฐ (รม.10:16) คุณเห็นไหมว่าเราทุกคนเป็นเหมือนอิสราเอลที่จมอยู่ในความบาป ไม่มีใครในพวกเรารอดได้นอกจากจะยอมรับในข่าวประเสริฐ เรือชูชีพที่พระเจ้าทรงโยนให้เราทุกคนนั้นก็คือพระเยซู

พวกเราที่เชื่อในพระเยซูอาจจำเป็นต้องได้รับการเตือนถึงความจริงอันน่าทึ่งที่ว่าเราเป็นผู้รอดชีวิตโดยพระเมตตาของพระเจ้า ผู้ใดที่ยังอยู่ในกระแสน้ำแห่งชีวิตอันปั่นป่วนก็ควรรีบปีนขึ้นเรือชูชีพเพื่อจะได้พบพระเยซู

ความปรารถนาที่ได้รับการเติมเต็ม

แบลซ ปัสกาล ได้กล่าวคำพูดอันโด่งดังไว้ว่า ในตัวเรานั้นมี “เหวลึกไร้ที่สิ้นสุด” อยู่ภายใน ซึ่งมีเพียงพระเจ้าผู้ทรงไร้ขีดจำกัดเท่านั้นจะเติมเต็มได้ ส่วนออกัสตินอธิษฐานว่า “พระองค์ทรงสร้างเราขึ้นเพื่อพระองค์ ข้าแต่พระเจ้า และใจของเราจะไม่สงบจนกว่าจะได้พักอยู่ในพระองค์” ดังที่ดาวิดบอกว่าเราเป็นเหมือนคนที่กระหายอยู่ในทะเลทราย เนื้อหนังของเรา “กระเสือกกระสนหา” พระเจ้า (สดด.63:1)

น่าแปลกใจที่ไม่ได้มีเพียงมนุษย์ที่มีความปรารถนา พระเจ้าเองก็ทรงมี ถึงพระเจ้าแห่งจักรวาลผู้ทรงไร้ขีดจำกัดจะไม่ต้องการสิ่งใดจากภายนอกมาเติมเต็มพระองค์ แต่พระคัมภีร์บอกว่า พระองค์ทรง “[ปรารถนา]อยากให้” เรากลับมาเมื่อหลงทางไป (ยก.4:4-5 TNCV) และตรัสหลายครั้งว่าพระองค์ทรงต้องการให้เราเป็นประชากรของพระองค์ (อพย.6:7; ฮบ.8:10)

ความปรารถนานี้เป็นเชื้อเพลิงให้กับความพยายามในการประกาศพระกิตติคุณมาหลายพันปี ทั้งการส่งผู้เผยพระวจนะไปนำผู้คนที่หลงผิดให้กลับใจ และในท้ายที่สุดได้ทรงส่งพระบุตรของพระองค์มาตามหาแกะที่หลงหาย (อสย.30:18; ลก.19:10) ข่าวดีก็คือ ในท้ายที่สุดความปรารถนานี้จะเป็นจริง “พระองค์จะทรงสถิตกับเขา เขาจะเป็นชนชาติของพระองค์ และพระเจ้าเองจะประทับอยู่กับเขา และพระเจ้ากับมนุษย์จะอาศัยอยู่ด้วยกัน” (วว.21:2-3)

มนุษย์ต้องการพระเจ้า และไม่มีสิ่งทดแทนใดจะมาเติมเต็มได้ พระเจ้าก็ทรงปรารถนามนุษย์ อย่างที่ไม่มีสิ่งใดจะทดแทนได้ จึงไม่แปลกที่สวรรค์จะมีความปรีดีเมื่อคนบาปคนหนึ่งกลับใจ (ลก.15:7) เมื่อเราวิ่งเข้าสู่อ้อมพระหัตถ์ของพระเจ้า ทุกคนต่างก็ได้รับการเติมเต็ม

การขัดจังหวะของพระเจ้า

ซาร่าตื่นแต่เช้าตรู่และเขียนรายการสิ่งที่ต้องทำในวันนั้น แต่เธอถูกขัดจังหวะเพราะคำขอจากครอบครัวของหนุ่มสาวที่กำลังประสบปัญหา พวกเขาจำเป็นต้องให้คริสตจักรส่งบัตรเติมน้ำมันไปให้ ซาร่ากำลังยุ่งแต่เธอรู้ว่าพระเจ้าทรงต้องการให้ทำสิ่งนี้ เธอจึงตกลงที่จะนำบัตรไปส่งที่โรงแรมซึ่งคริสตจักรจัดให้พวกเขาพักอยู่สองสามสัปดาห์ เธอไปรับบัตรและตรวจสอบที่อยู่ เมื่อพบว่าต้องขับรถไกลกว่าที่คาดไว้ เธอจึงบ่นกับพระเจ้าว่า นี่คงต้องใช้น้ำมันรถจำนวนมากในการไปส่งบัตรให้พวกเขา!

ซาร่าสัมผัสถึงถ้อยคำเหล่านี้ในจิตวิญญาณว่า เราไม่ได้จัดเตรียมสิ่งต่างๆ ให้แก่เจ้าหรือ เธอตอบว่า ใช่ พระองค์เจ้าข้า อภัยให้กับท่าทีของข้าพระองค์ด้วย เมื่อไปถึง เธอได้พบคู่สามีภรรยา มอบบัตรให้และอุ้มลูกของพวกเขา ขณะขับรถกลับบ้าน ซาร่าขอบคุณพระเจ้าที่ประทานโอกาสอันเรียบง่ายแต่เปี่ยมสุขนี้ให้กับเธอ

เมื่อเอลีชาเดินทางไปยังเมืองชูเนมในอิสราเอล ท่านได้พบผู้หญิงคนหนึ่งที่มีหัวใจของผู้รับใช้ต่อท่าน นางชวนเอลีชาให้ “แวะเข้าไปรับประทานอาหาร” (2 พกษ.4:8) นางและสามียังได้ทำห้องสำหรับท่าน เพื่อว่าเมื่อเอลีชาผ่านมาที่เมืองนี้ท่านจะได้มาพัก (ข้อ 9-10) พระเจ้าทรงมีพระเมตตาอวยพรพวกเขาโดยให้เอลีชาพยากรณ์ว่าพวกเขาจะมีบุตร (ข้อ 16)

ไม่ว่าเราจะรับใช้ผู้เผยพระวจนะของพระเจ้าหรือครอบครัวที่ไร้บ้าน เมื่อเราเปิดรับแผนการของพระเจ้าและยอมทำตามรายการของสิ่งที่ต้องทำของพระองค์ พระเจ้าก็ทรงพอพระทัยที่จะอวยพรให้หัวใจของเราเปี่ยมล้นด้วยความยินดี

สิทธิโดยกำเนิดของเราในพระคริสต์

เจ้าของทีมดัลลัส มาเวอร์ริกส์ ในลีกการแข่งขันบาสเกตบอลเอ็นบีเอ เสนอเงิน 100,000 ดอลลาร์ แก่พิธีกรรายการกีฬาเมืองชิคาโกเพื่อให้เขาเปลี่ยนชื่อเป็น “ดัลลัส มาเวอร์ริกส์” อย่างถูกกฎหมาย เขายังบอกว่าจะบริจาคเงิน 100,000 ดอลลาร์ เพื่อองค์กรการกุศลตามที่ชายคนนี้ต้องการ หลังจากสำรวจตัวเองดู พิธีกรรายการวิทยุก็ปฏิเสธเจ้าของทีมอย่างหนักแน่น เขาอธิบายว่า “ผมคงพูดได้ว่ายอมทำทุกอย่างเพื่อเงิน แต่มันก็รบกวนจิตใจ ชื่อของผมเป็นสิทธิโดยกำเนิด ผมอยากรักษาความซื่อตรงและน่าเชื่อถือเอาไว้”

เช่นเดียวกับที่ชื่อของพิธีกรเป็นสิทธิโดยกำเนิดของเขา ผู้เชื่อพระเยซูในยุคแรกที่ได้ชื่อว่า “คริสเตียน” ก็เป็นสิทธิโดยกำเนิดฝ่ายวิญญาณของพวกเขาเช่นกัน บารนาบัสกับเปาโลทำพันธกิจที่เมืองอันทิโอกเป็นเวลาหนึ่งปี คริสตจักรก็เติบโตขึ้นผ่านการประกาศข่าวประเสริฐ ผู้เชื่อยุคแรกในเมืองอันทิโอกดำเนินชีวิตเหมือนพระคริสต์มากจนคนที่ไม่เชื่อพระเยซูเรียกพวกเขาว่า “คริสเตียน” (กจ.11:26) ดังนั้น “คริสเตียน” ก็คือผู้ที่เป็นของพระคริสต์ ในที่สุดแล้วชื่อนี้ก็เป็นเหตุให้เกิดการถูกข่มเหง แต่เปโตรหนุนใจผู้เชื่อว่า “อย่าให้ผู้นั้นมีความละอาย” ต่อสิทธิโดยกำเนิดและทุกข์ใจเพราะชื่อนั้น (1 ปต.4:16)

สำหรับผู้เชื่อในพระเยซูแล้ว “คริสเตียน” เป็นสิทธิโดยกำเนิดของเรา และไม่ว่าเงินทองมากมาย ความทุกข์ยาก หรือการข่มเหงใดๆ ก็ไม่ควรเป็นเหตุให้เราละทิ้งชื่อนั้น เรามีความรับผิดชอบที่จะดำเนินชีวิตในแต่ละวันเพื่อถวายเกียรติแด่พระนามของพระคริสต์ ในขณะที่พระเจ้าจะทรงจัดเตรียมสิ่งจำเป็นให้กับเรา

จากชนทุกชาติ

ลอนดอนเป็นมหานครที่มีพลเมืองหลากหลายเชื้อชาติอาศัยอยู่ร่วมกัน การที่ผู้คนจากทั่วโลกมาอยู่รวมกันอาจนำมาซึ่งความมั่งคั่งบริบูรณ์ รวมไปถึงอาหารที่น่าทึ่งและความท้าทายต่างๆ ตัวอย่างเช่น ฉันรู้สึกเสียใจที่เพื่อนจากประเทศหนึ่งในยุโรปรู้สึกว่าได้รับการเคารพน้อยที่สุดในลอนดอน เพราะประเทศของพวกเขาเพิ่งได้รับการยอมรับเข้าเป็นสมาชิกสหภาพยุโรปได้ไม่นาน พวกเขารู้สึกว่าถูกมองข้าม ถูกกล่าวโทษว่าเป็นตัวปัญหา และไม่พอใจกับงานที่ได้รับ

เนื่องจากพระเจ้าไม่ทรงลำเอียง เราก็ไม่ควรลำเอียงเช่นกัน พระองค์ทรงทำลายกำแพงที่ขวางกั้นระหว่างผู้คนลง เราเห็นพระวิญญาณของพระองค์ทรงทำงานในนิมิตของเปโตรขณะที่ท่านกำลังอธิษฐานอยู่บนหลังคา และเปโตรได้รับการทรงเรียกให้ทำพันธกิจกับโครเนลิอัสซึ่งเป็นชาวต่างชาติที่ยำเกรงพระเจ้า พระเจ้าทรงช่วยให้เปโตรคิดทบทวนในกฎของชาวยิวที่ไม่ให้คบหาสมาคมกับคนต่างชาติ อัครทูตเชื่อฟังและไปที่บ้านของโครเนลิอัสเพื่อแบ่งปันข่าวดีเรื่องพระเยซู ท่านกล่าวว่า “ข้าพเจ้าเห็นจริงแล้วว่า พระเจ้าไม่ทรงเลือกหน้าผู้ใดแต่คนใดๆในทุกชาติที่เกรงกลัวพระองค์ และประพฤติตามทางชอบธรรมก็เป็นที่ชอบพระทัยพระองค์” (กจ.10:34-35)

ผู้ที่ติดตามพระเยซูนั้นได้รับการทรงเรียกให้รักและรับใช้ทุกคนซึ่งได้ถูกสร้างขึ้นตามพระฉายของพระคริสต์ ส่วนหนึ่งของพันธกิจนั้นก็คือการไม่แสดงความลำเอียงต่อผู้คนจากบางประเทศหรือผู้ที่มีสีผิวบางสี ให้เราเรียนรู้ที่จะแสวงหาความยุติธรรมและปกป้องผู้ที่ถูกกดขี่ข่มเหงตามที่พระเจ้าทรงนำเรา (อสย.1:17)

ความเชื่อและคำกล่าวหาเท็จ

ไฟลุกไหม้ต่อเนื่องอยู่หลายวันเนื่องจากกระแสลมที่พัดอย่างรุนแรง นักประวัติศาสตร์ทาซิตัสได้บรรยายไว้ถึงเหตุการณ์โกลาหลที่เต็มไปด้วยเสียงกรีดร้องและประชาชนวิ่งหนีเพื่อเอาชีวิตรอด ในท้ายที่สุด เกือบสองในสามของกรุงโรมถูกทำลายลง จักรพรรดิเนโรแห่งโรมันใส่ร้ายผู้เชื่อในพระเยซูว่าเป็นผู้วางเพลิง พระองค์เกลียดชังคริสเตียนและเลือกพวกเขาเป็นแพะรับบาป
ในหายนะที่ลือกันว่าเป็นคำบัญชาของเนโรเอง!

เนหะมีย์เองก็ต้องเผชิญกับความร้อนแรงของข้อกล่าวหาเท็จเช่นกัน ท่านเคยเป็นข้าราชการของกษัตริย์เปอร์เซีย แต่ได้รับอนุญาตให้กลับไปยังกรุงเยรูซาเล็มพร้อมกับชาวอิสราเอลคนอื่นๆเพื่อซ่อมแซมกำแพง(นหม.2:1-10) แต่เมื่อกำแพงได้รับการซ่อมแซม พวกศัตรูกลับกล่าวหาชาวยิวว่า “เจตนาจะกบฏ” และตั้งเนหะมีย์ “เป็นพระราชา” (6:6) พวกเขาตอบสนองต่อข้อกล่าวหาเท็จโดยการแถลงและแสดงความบริสุทธิ์ (ข้อ 8) ยืนหยัดอย่างกล้าหาญด้วยฤทธิ์อำนาจของพระเจ้า (ข้อ 11) และอธิษฐานวิงวอนต่อพระองค์ (ข้อ 14) ในที่สุดศัตรูของพวกเขาก็ “กลัวและเขาก็น้อยเนื้อต่ำใจ” เมื่อเขาทั้งหลาย “หยั่งรู้ว่า [การซ่อมกำแพง] ที่ได้สำเร็จไปก็ด้วย พระเจ้า...ทรงช่วยเหลือ” (ข้อ 16)

จะมีบางคราวที่ผู้อื่นกล่าวหาเราอย่างผิดๆ แต่เมื่อพระเจ้าประทานกำลังที่เราต้องการ เราก็จะสามารถให้อภัยผู้ที่กล่าวหาเรา และ “รักษาความประพฤติอันดี” เพื่อว่า “เมื่อมีคนติเตียน [เรา]ว่าประพฤติชั่ว เขาจะได้เห็นการดีของ [เรา] และเขาจะได้สรรเสริญพระเจ้า” (1 ปต.2:12)