อธิษฐานอย่างไร เมื่อรู้สึกผิดหวังกับพระเจ้า

บางครั้ง ปัญหาในชีวิตก็ถาโถมเข้าใส่เรา จนเรารู้สึกว่ามันยากที่จะมองเห็นหรือสัมผัสได้ถึงหลักฐานแห่งความรักของพระเจ้า ในช่วงเวลามืดมนเช่นนั้น เราจะหันหน้าไปทางไหน

ยอห์น 3:16 บอกเราว่า “เพราะว่าพระเจ้าทรงรัก (loved) โลก จนได้ทรงประทานพระบุตรองค์เดียวของพระองค์“ สังเกตว่ายอห์นกล่าวว่าพระเจ้าทรง “รัก (loved)“ เรา ไม่ใช่พระเจ้าทรงรัก (loves) เรา วิธีการเล่าเรื่องในอดีต (past tense) ของยอห์นในจุดนี้ ไม่ได้หมายความว่าพระเจ้าไม่ได้ทรงรักเราแล้วในวันนี้ พระองค์ทรงรักเรา! แต่มันเป็นการเน้นย้ำว่าหลักฐานแห่งความรักของพระเจ้าที่ทรงมีต่อเราซึ่งไม่สามารถปฏิเสธหรือเปลี่ยนแปลงได้ อยู่ในของขวัญที่พระองค์ได้ประทานให้แก่เราแล้ว คือพระบุตรของพระองค์ที่ทรงช่วยให้เรารอดพ้นจากบาปของเรา ด้วยเหตุนี้เอง ในช่วงเวลาแห่งความสิ้นหวัง เราสามารถมองย้อนกลับไปที่การช่วยให้รอดอันแสนประเสริฐและรู้ว่าพระเจ้าทรงอยู่ข้างเรา

สดุดี 77 ถ่ายทอดบทเรียนที่คล้ายคลึงกัน ในจุดนี้ผู้เขียนสดุดีตกอยู่ในความรวดร้าวที่เจ็บลึก เขาทำในสิ่งที่ถูกต้องด้วยการหันไปหาพระเจ้า แต่นี่ยิ่งทำให้ความทุกข์ทรมานของเขาเพิ่มขึ้น เพราะพระเจ้ามิได้ทรงปลอบประโลมใจเขา (ข้อ 2)

เขาทนทุกข์ในค่ำคืนที่หลับไม่ลงมานานหลายคืน จนถึงจุดที่เขาไม่สามารถสรรหาคำพูดหรือคำอธิษฐานได้ (ข้อ 4) เขาหวนคิดถึงบทเพลงแห่งความชื่นชมยินดีที่เคยติดอยู่ที่ริมฝีปากในค่ำคืนก่อนหน้านั้น (ข้อ 5-6) แต่ความทรงจำนี้ยิ่งทำให้ความเจ็บปวดในปัจจุบันของเขาย่ำแย่ลง

ผู้เขียนสดุดีตั้งคำถามกับพระเจ้าอย่างต่อเนื่อง (ข้อ 7-9) เขาย้ำเตือนพระเจ้าว่าพระองค์ได้ทรงสัญญาที่จะสำแดงความโปรดปราน ความเมตตากรุณา และความเห็นอกเห็นใจต่อบรรดาประชากรของพระองค์ ผู้เขียนสดุดีตั้งความหวังว่าคำถามเหล่านี้จะกระตุ้นเตือนให้พระเจ้าทรงช่วยเขา

ข้อ 10 เป็นจุดพลิกผันของบทสดุดี มาจนถึงตอนนี้ ความคิดทั้งหมดของผู้เขียนล้วนเป็นเรื่องราวเกี่ยวกับปัญหาของตัวเขาเอง…

อธิษฐานอย่างไร เมื่อรู้สึกกลัว

ความกลัวคือหนึ่งในอารมณ์ปกติทั่วไปของมนุษย์ เรากลัวการคุกคามจากภายนอก เช่น สงครามและภัยพิบัติ เรามีความกลัวจากภายใน เช่น ความล้มเหลวที่อาจเกิดขึ้น

หนึ่งในร่องรอยของชีวิตที่น่าเศร้าในโลกที่ปฏิเสธพระเจ้าคือการที่เราใช้ชีวิตอยู่ด้วยความกลัว สิ่งแรกที่อาดัมพูดกับพระเจ้าหลังจากที่เขากระทำบาปคือ “ข้าพระองค์ได้ยินพระสุรเสียงของพระองค์ในสวนก็เกรงกลัว” (ปฐมกาล‬ 3‬:10‬) ตอนนี้เองที่ความกลัวได้เข้ามาในโลก‬‬‬‬

สดุดี 46 นำการปลอบประโลมใจมาสู่เมืองที่ถูกเกาะกุมด้วยความกลัว บทแรก (ข้อ 1-3) ของกวีทั้งสามบท เริ่มต้นด้วยการประกาศความเชื่อซึ่งเป็นตอนต้นของบทกวีทั้งหมดที่ตามมา “พระเจ้าทรงเป็นที่ลี้ภัยและเป็นกำลังของข้าพระองค์ทั้งหลาย“ (ข้อ 1)

แม้ปัญหาของเราเปลี่ยนแปลงไป แต่พระเจ้ายังทรงเหมือนเดิม ภาพที่ใช้เปรียบเทียบนั้นช่างน่าสะพรึงกลัว วิกฤติให้ความรู้สึกเหมือนการสั่นไหวของภูเขา ซึ่งสั่นสะเทือนอย่างรุนแรงจนทลายราบลงสู่ทะเล (ข้อ 2, 3) แต่ความอบอุ่นใจของเราคือการที่เราปลอดภัยและมั่นคงอยู่ในองค์พระผู้เป็นเจ้า (ข้อ 1)

ในข้อ 4-7 อารมณ์ของบทกวีได้เปลี่ยนแปลงไป ลองจินตนาการว่า สดุดี 46 เป็นเหมือนวงดนตรีซิมโฟนี กวีบทแรกดังกระหึ่มด้วยเสียงกลองและทรัมเป็ต แต่แล้วในบทที่สองกลับเปลี่ยนไปอย่างรวดเร็ว คือทันใดนั้นทุกอย่างก็เงียบลง คล้ายเสียงนุ่มนวลจากฮาร์ป อีกทั้งยังมีแม่น้ำที่รินไหลอย่างสงบสุขมาแทนสายน้ำที่เชี่ยวกราก (ข้อ 4)

ในความเป็นจริงแล้ว ไม่มีแม่น้ำสายใดที่ไหลผ่านกรุงเยรูซาเล็ม นี่เป็นลักษณะของบทกวีที่บรรยายภาพความสงบสุขและสายน้ำที่นำมาซึ่งชีวิต องค์พระผู้เป็นเจ้าทรงดูแลประชากรของพระองค์และทรงปกป้องพวกเขา ในขณะที่บรรดาประชาชาติรอบข้างโกรธแค้นพวกเขา มหานครของพระเจ้าอยู่อย่างสงบสุข เพราะองค์พระผู้เป็นเจ้าทรงสถิตท่ามกลางพวกเขา (ข้อ 5)

บทสุดท้ายแห่งชัยชนะ (ข้อ…

อธิษฐานอย่างไร เมื่อรู้สึกหมดความอดทน

หนึ่งในผลของพระวิญญาณคือ ความอดทน ผมขอสารภาพว่าผมทำได้ไม่ดีนักในเรื่องนี้ ผมขาดความอดทนเมื่ออยู่ในการจราจรที่ติดขัด เมื่อต้องต่อคิว หรือเมื่อต้องรอจนกว่าพนักงานรับโทรศัพท์จะสามารถรับสายของผมได้ ผมสงสัยว่าผมเป็นเพียงคนเดียวที่ต้องการได้รับคำตอบทันทีและความพอใจในทันทีหรือไม่ ในสดุดี 70 ดาวิดรู้สึกเหนื่อยกับการรอคอย

สดุดี 70 เป็นบทเพลงแห่งการคร่ำครวญ บทสดุดีเริ่มต้นและลงท้ายด้วยคำร้องทุกข์ โดยดาวิดขอให้พระเจ้าเร่งรีบ เขาอธิษฐานว่า “ข้าแต่พระเจ้า ขอทรงพอพระทัยที่จะช่วยกู้ข้าพระองค์ ข้าแต่พระเจ้า ขอทรงเร่งมาช่วยข้าพระองค์เถิด … ขออย่าทรงรอช้า” (ข้อ 1, 5)

ดาวิดถูกจู่โจมจากศัตรูผู้ต้องการสังหารเขา (ข้อ 2) เขาตกเป็นเป้าของการดูหมิ่นและเยาะเย้ย (ข้อ 3) คำอธิษฐานของเขาคือการขอความยุติธรรม ดาวิดต้องการให้พระเจ้าจัดการศัตรูในแบบที่ศัตรูทำกับเขา เป็นการดีที่จะอธิษฐานขอความยุติธรรม และเรามั่นใจได้ว่าวันหนึ่งพระเจ้า “จะประทานแก่ทุกคนตามควรแก่การกระทำของเขา” (โรม 2:6)

แต่อย่าลืมว่าเมื่อเรายังเป็นศัตรูกับพระเจ้า พระองค์มิได้ทรงกระทำกับเราในแบบที่เราสมควรได้รับ แต่กลับทรงช่วยเราด้วยพระคุณของพระองค์ (เอเฟซัส‬ 2‬:5‬) เมื่อพระเยซูทรงเผชิญกับการเย้ยหยันขณะอยู่บนกางเขน พระองค์ทรงอธิษฐานขอให้ศัตรูของพระองค์ได้รับการอภัย (ลูกา 23:34) เราจึงควรเลียนแบบตัวอย่างขององค์พระผู้เป็นเจ้า และก่อนที่เราจะแสวงหาความยุติธรรม เราควรอธิษฐานเช่นนี้ก่อนว่า “องค์พระผู้เป็นเจ้า ขอพระองค์ทรงโปรดเมตตาต่อผู้ที่ข่มเหงพวกข้าพระองค์‬‬ เช่นเดียวกับที่พระองค์ทรงเมตตาพวกข้าพระองค์ เมื่อพวกข้าพระองค์ยังเป็นศัตรูกับพระองค์อยู่”

คริสเตียนคือกลุ่มคนที่รอคอยความยุติธรรม พระเยซูทรงเตือนว่าเราจะต้องทนทุกข์และถูกข่มเหง (ดูมาระโก 10:29-30) และนั่นเป็นประสบการณ์ของผู้เชื่อจำนวนมาก ในเวลาเช่นนั้น…

อธิษฐานอย่างไร เมื่อรู้สึกผิด

เมื่อทำบาป ผลของการทำบาปย่อมตามมา น้อยคนนักที่จะเข้าใจดีดังเช่นกษัตริย์ดาวิด การผิดประเวณีของดาวิดกับบัทเชบาและการออกอุบายเพื่อสังหารอุรีอาห์สามีของนางเป็นจุดพลิกผันในการครองราชย์ของเขาในฐานะกษัตริย์ของอิสราเอล (ดู 2 ซามูเอล 11-12) ในบทต่อๆ มาใน 2 ซามูเอล เราได้อ่านเรื่องราวของทามาร์ลูกสาวของดาวิดซึ่งถูกข่มขืนโดยอัมโนนลูกชายของดาวิดเช่นกัน (13:6-15) และการก่อกบฏของอับซาโลมลูกชายอีกคนหนึ่งของเขา (16:15-17:4)

การก่อกบฏและสงครามนำความลำบากเดือดร้อนมาสู่การครองราชย์ของดาวิดในช่วงเวลาที่เหลือ ความบาปของดาวิดส่งผลต่อครอบครัวของเขาและต่อทั้งประเทศ แต่ผลร้ายแรงที่สุดคือผลต่อความสัมพันธ์ของเขากับพระเจ้า นับว่ายังดีที่ดาวิดได้สารภาพบาปของเขาหลังจากที่พระเจ้าทรงใช้ผู้เผยพระวจนะนาธันมาแจ้งบาปนั้นแก่เขา

สดุดี 51 เป็นตัวอย่างของคำอธิษฐานของผู้กระทำผิดได้อย่างดีเยี่ยม ประการแรกเราได้ยินคำสารภาพของดาวิด (ข้อ 1-6) ดาวิดเข้าใจดีว่าเขาไม่มีเหตุผลใดที่พระเจ้าควรยกโทษให้กับเขา การอภัยโทษเกิดจากพระคุณของพระเจ้าเท่านั้น “ตามแต่พระกรุณาอันอุดมของพระองค์” (ข้อ 1) ดาวิดเรียงร้อยถ้อยคำมากมายเพื่อบรรยายความเลวร้ายของสิ่งที่เขาได้กระทำ “การละเมิด” “ความบาปผิด” “บาป” “สิ่งที่ชั่วร้าย” (ข้อ 2-4)

ทุกวันนี้ เรามักอธิบายความบาปของเราว่าเป็น “ความเข้าใจผิด” หรือ “การตัดสินใจที่ผิดพลาด“ แต่ดาวิดไม่ได้เล่นเกมการใช้คำศัพท์กับพระเจ้าเพื่อลดความรุนแรงของบาปที่เขาทำ เขายอมรับผิดและยอมรับว่าพระเจ้าทรงยุติธรรมในการพิพากษา (ข้อ 4) ในที่สุดดาวิดยอมรับว่าเมื่อเขากระทำบาป เขาทำไปตามธรรมชาติบาปของเขาเอง (ข้อ 5)

ประการที่สอง เราได้รับฟังความปรารถนาของดาวิด เขาโหยหาการชำระให้สะอาด (ข้อ 2, 7) เขาต้องการให้ความรู้สึกผิดและความบาปถูกลบออกไป ยิ่งไปกว่านั้นเขาปรารถนาจิตใจใหม่ (ข้อ…

อธิษฐานอย่างไร เมื่อรู้สึกเจ็บปวดจากความอยุติธรรม

ข้อขัดแย้งทางศีลธรรมที่เก่าแก่ที่สุดคือ “ทำไมเรื่องไม่ดีจึงเกิดขึ้นกับคนดี” หรือ “ทำไมเรื่องดีจึงเกิดขึ้นกับคนไม่ดี“

เราอยากให้โลกของเรามีความยุติธรรมมากกว่าที่เป็นอยู่นี้ เราอยากให้พระเจ้าปฏิบัติกับผู้คนอย่างที่พวกเขาสมควรได้รับ คนดีมีชีวิตยืนยาวและมีความสุข และคนเลวได้ชดใช้ความผิดในช่วงชีวิตนี้ น่าเศร้าที่ชีวิตกลับไม่ได้เป็นเช่นนั้น ปมปัญหานี้ทำให้อาสาฟนักดนตรีจากเผ่าเลวีซึ่งเป็นผู้เขียนสดุดี 73 เกือบจะละทิ้งความเชื่อของเขา

สดุดี 73:1 ยืนยันความจริงที่ยิ่งใหญ่ในพระคัมภีร์นั่นคือ พระเจ้าทรงดีต่อบุคคลผู้มีใจบริสุทธิ์ พระเยซูทรงเรียกพวกเขาว่า “เป็นสุข“ (มัทธิว 5:8) แต่แล้วผู้เขียนสดุดีกลับกล่าวในทันทีถึงสิ่งที่ทำให้เขาเกือบสูญเสียจุดยืนและเป็นสาเหตุให้เขาหันเหไปจากความเชื่อ (ข้อ 2) เขามองเห็นคนอธรรมเพลิดเพลินกับชีวิตที่สะดวกสบาย พวกเขาสมบูรณ์แข็งแรง และดูราวกับว่าพวกเขามีภูมิคุ้มกันจากปัญหาต่างๆ ในชีวิต พวกเขาหยิ่งยโสและไม่สนใจพระเจ้า พวกเขาทำตัวราวกับว่าพระเจ้าไม่รู้หรือไม่สนใจในพฤติกรรมของพวกเขา (ข้อ 11) ดังนั้นผู้เขียนสดุดีจึงข้องใจว่าเหตุใดเขาเองจึงยังจำเป็นต้องพยายามรักษาใจของเขาให้บริสุทธิ์ (ข้อ 13)

อย่างไรก็ตาม ในข้อ 17 การมองโลกของเขากลับเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง เพราะในการทรงสถิตของพระเจ้า ทำให้เขาได้มองเห็น “ปลายทางของเขาทั้งหลาย” คนอธรรมอาจหลบเลี่ยงการพิพากษาของพระเจ้าในเวลานี้ แต่ไม่ใช่ตลอดไป เมื่อความตายมาถึง พวกเขาจะ “ถูกเหตุการณ์สยดสยองกวาดไปอย่างสิ้นเชิง” (ข้อ 19) พวกเขายืนอยู่บนที่ลื่นและจะล้มลงสู่ความพินาศ (ข้อ 18-20)

เวลานี้อาสาฟยอมรับว่าเขาได้พูดออกไปด้วยความโง่เขลา (ข้อ 22) เขาเริ่มเข้าใจอย่างแท้จริงเหมือนกับโยบ โยบเองก็ตั้งคำถามถึงความยุติธรรมของพระเจ้า (ดูโยบ 9:14-17; 27:2) และเช่นเดียวกันกับอาสาฟ…

อธิษฐานอย่างไร เมื่อรู้สึกถูกทรยศ

1 เปโตร 5:7 หนุนใจเราว่า “จงละความกระวนกระวายของท่านไว้กับพระองค์ เพราะว่าพระองค์ทรงห่วงใยท่านทั้งหลาย” แม้ว่าพระเจ้าทรงรับรู้ทุกปัญหาของเรา แต่นั่นไม่ได้หมายความว่าปัญหาของเราจะหมดไป พระธรรม 1 เปโตรเป็นจดหมายที่เขียนถึงคริสตจักรที่อยู่ในการข่มเหง เปโตรเขียนจดหมายฉบับนี้เพื่อหนุนใจบรรดาผู้เชื่อให้รักษาความเชื่อในพระคริสต์และยึดมั่นความสัตย์ซื่อในชีวิตต่อไป (1 เปโตร 3:13-17)

การถูกข่มเหงอาจเป็นความกังวลหลักที่เปโตรมีอยู่ในใจเมื่อเขาเขียนว่า “ศัตรูของท่านคือมารวนเวียนอยู่รอบๆ ดุจสิงห์คำรามเที่ยวไปเสาะหาคนที่มันจะกัดกินได้” (1 เปโตร 5:8) มารโจมตีและ “กัดกิน” คริสเตียนได้อย่างไร โดยทั่วไปแล้วมารทำงานผ่านผู้คนที่เป็นศัตรูของเรา

เป็นไปได้ว่า 1 เปโตร 5:7-8 เขียนขึ้นโดยมีสดุดี 55 อยู่เบื้องหลัง ดาวิดเขียนสดุดีบทนี้ขณะที่เขาถูกห้อมล้อมด้วย “การทำลาย“ (ข้อ 11) เช่นเดียวกับคนอธรรมที่ “เดินบนกำแพงรอบนครอยู่ทั้งกลางวันและกลางคืน” (ข้อ 10) ถึงอย่างนั้น ดาวิดกลับเขียนไว้ตอนท้ายของสดุดีบทนี้ว่า “จงมอบภาระของท่านไว้กับพระเจ้า และพระองค์จะทรงค้ำจุนท่าน“ (ข้อ 22)

สดุดี 55 เริ่มต้นที่ดาวิดกำลังระบายความในใจกับพระเจ้า เขาร่ำไห้ออกมาว่า “จิตใจของข้าพระองค์ระทมอยู่ในข้าพระองค์“ (ข้อ 4) เขาอยากมีปีกอย่างนกพิราบจะได้บินหนีไปจากศัตรู “และอยู่สงบ“ (ข้อ 6) นกพิราบมักทำรังในรอยแยกตามหน้าผาสูงเหนือพื้นดิน ที่นั่นพวกมันจะปลอดภัยจากผู้ล่า

พระเยซูทรงเตือนว่าเราจะถูกข่มเหง…