สิ่งที่พระเจ้าได้ทรงทำแล้ว
แดน วอลเลซสอนภาษากรีกและเดินทางไปทั่วโลกเพื่อจัดทำรายการเอกสารต้นฉบับโบราณ ณ จุดสูงสุดในอาชีพ เขากลับป่วยเป็นโรคไข้สมองอักเสบ ซึ่งเป็นโรคที่ทำให้สมองบวม แดนใช้เวลาหนึ่งปีถัดมาอยู่บนรถเข็น เดินทางไปโรงพยาบาลห้าแห่งและศูนย์แพทย์อันดับหนึ่งของโลก เขารอดชีวิตแม้ว่าจะสูญเสียความทรงจำไปเกือบทั้งหมด รวมถึงความรู้ด้านภาษาต่างประเทศ แต่เขาก็ยังคงมุ่งมั่นและกลับไปสอนหนังสือ แดนกล่าวว่า “ผมต้องเรียนภาษากรีกใหม่ และสอนตัวเองโดยใช้ตำราเรียนภาษากรีกของผมเองที่ตีพิมพ์เมื่อปีก่อน!”
การเรียนรู้ภาษากรีกจากตัวเองเป็นเรื่องที่คาดไม่ถึง แต่เป็นเรื่องปกติที่จะเรียนรู้ความจริงเดิมซ้ำแล้วซ้ำเล่า นี่คือเหตุผลที่พระเจ้าประทานพระธรรมเฉลยธรรมบัญญัติแก่เรา ชื่อนี้หมายถึง “กฎหมายฉบับที่สอง” ซึ่งเป็นชื่อที่เหมาะสมสำหรับหนังสือที่ทบทวนกฎหมายและพระบัญญัติที่พระเจ้าประทานในพันธสัญญาเดิม พระธรรมเฉลยธรรมบัญญัติกล่าวถึงพระบัญญัติสิบประการอีกครั้ง (บทที่ 5) และย้ำเตือนซ้ำแล้วซ้ำเล่าให้ประชากรของพระเจ้าจดจำว่าพระองค์ทรงปลดปล่อยพวกเขาให้พ้นจากอียิปต์ ทรงนำพวกเขาผ่านถิ่นทุรกันดารไปยังดินแดนแห่งพันธสัญญา พวกเขาจำเป็นต้องจดจำเรื่องราวแห่งความรอดของตน ด้วยเกรงว่าความสำเร็จของตนอาจทำให้พวกเขาหยิ่งผยองแล้วก็ “ลืมพระเยโฮวาห์พระเจ้าของเขาทั้งหลาย ผู้ทรงนำ [พวกเขา]ออกจากแผ่นดินอียิปต์ ออกจากแดนทาส” (8:14)
ถิ่นทุรกันดารของคุณที่พระเจ้าทรงนำคุณจากมาคืออะไร พระองค์จัดเตรียมสิ่งต่างๆให้กับคุณอย่างไร เมื่อเราหยุดคิดสักครู่ เราก็มีเหตุผลมากมายที่จะขอบพระคุณและสรรเสริญพระองค์ซ้ำแล้วซ้ำเล่า
อธิษฐานเผื่อพวกเขา
ภาพยนตร์เรื่อง ซัลลี่ (Sully) ถ่ายทอดเรื่องราวการนำเครื่องบินโดยสารที่เครื่องยนต์ดับกลางอากาศลงจอดอย่างกล้าหาญกลางแม่น้ำฮัดสันในนครนิวยอร์ก ขณะที่กัปตัน “ซัลลี่” เดินลงจากเรือกู้ภัย เขาบอกกับเจ้าหน้าที่ว่า “ผมต้องการรู้ว่ามีใครบาดเจ็บและอาการหนักแค่ไหน และผมต้องการให้นับจำนวนคน 155 คน นั่นคือจำนวนของผู้โดยสารและลูกเรือของผม” ชายคนนั้นกล่าวว่า “ตกลงครับ แล้วคุณเป็นอย่างไรบ้าง” ซัลลี่ตอบว่า “ผมจะตอบคำถามนั้นเมื่อเรานับคนได้ 155 คนแล้ว”
พระเยซูทรงสนพระทัยการนับจำนวนเช่นกัน พระองค์ทรงเป็นผู้เลี้ยงแกะ ผู้ประเสริฐที่ทรงละแกะเก้าสิบเก้าตัวเพื่อไปตามหาแกะหนึ่งตัวที่หลงหายไป เมื่อทรงพบแกะนั้น พระองค์ทรง “มีความเปรมปรีดิ์ยิ่งกว่าที่มีแกะเก้าสิบเก้าตัวที่มิได้หลงหายนั้น” (มธ.18:13) นี่ไม่ได้หมายความว่าแกะที่หลงหายไปตัวนั้นสำคัญกว่าตัวอื่นๆ แต่เป็นความโล่งใจที่น่ายินดีเมื่อหามันพบ บรรดาผู้โดยสารของซัลลี่ดีใจที่รอดพ้นจากเหตุการณ์เฉียดตาย ในทำนองเดียวกันสวรรค์ก็เฉลิมฉลองเมื่อมีคนได้รับความรอด
คุณรู้จักแกะที่หลงหายบ้างไหม มีใครที่ดูเหมือนจะเข้าถึงยากเป็นพิเศษไหม จงอธิษฐานเผื่อพวกเขา จงหาทางแบ่งปันความรักของพระเยซูกับพวกเขา อย่ายอมแพ้จนกว่าพวกเขาจะกลับเข้ามาอยู่ในฝูง
ซัลลี่รบเร้าทุกคนที่ยอมฟังเขาว่า “ผมต้องการนับจำนวน เราต้องนับจำนวนคน” ในที่สุดเจ้าหน้าที่คนหนึ่งก็เข้ามาในห้องของโรงพยาบาลที่ซัลลี่กำลังได้รับการตรวจ เขายิ้มแล้วพูดว่า “เรานับจำนวนได้ครบ 155 คนแล้ว”
รับใช้ผู้อื่นอย่างสัตย์ซื่อ
ในวันพฤหัส ณ ห้องประชุมนมัสการของคริสตจักร มีแซนด์วิชและแตงโมหั่นบางๆวางเรียงรายรอผู้ร่วมไว้อาลัยที่จะนั่งลงบนเก้าอี้เหล็กพับซึ่งวางอยู่บนพรมที่มีรอยด่าง นี่เป็นงานศพตามปกติธรรมดา ยกเว้นผู้เทศนา ท่านเป็นนักเทศน์ที่มีชื่อเสียงที่เทศนาต่อหน้าผู้คนนับพันในสนามกีฬา เวลานี้ท่านกำลังกล่าวอย่างกระตือรือร้นกับผู้ที่มารวมตัวกันในวันธรรมดานี้
เปาโลบอกกับทิโมธีศิษย์ของท่านว่า “ให้ประกาศพระวจนะ ให้ขะมักเขม้นที่จะทำการทั้งในขณะที่มีโอกาสและไม่มีโอกาส...จงกระทำพันธบริการของท่านให้สำเร็จ” (4:2-5) พันธบริการของท่าน ไม่ใช่แค่งานใหญ่ๆที่ดำเนินการบนเวทีขนาดใหญ่ที่มีแสงไฟเท่านั้น แต่ยังรวมถึงหน้าที่ทั่วไปในวันธรรมดาด้วย แม้คำพูดเทศนาเหล่านั้นจะไม่มีการบันทึกและเผยแพร่ไปในหลายชั่วอายุคน แม้จะเป็นงานที่คนจำนวนน้อยมองเห็น แต่จงทำสิ่งเหล่านี้ให้ดีด้วย
เพราะมีผู้หนึ่งกำลังเฝ้าดูอยู่ เปาโลบอกกับทิโมธีว่าเขากำลังรับใช้ “ต่อพระพักตร์พระเจ้า และพระเยซูคริสต์ผู้จะทรงพิพากษาคนเป็นและคนตาย” (4:1) เวทีของคุณอาจจะเล็ก แต่ผู้ฟังของคุณนั้นสำคัญอย่างยิ่ง พระเยซูทรงรอคอยการรับใช้ของคุณอย่างคาดหวัง จงทำเพื่อพระองค์ โดยพึ่งพาในฤทธิ์เดชแห่งองค์พระวิญญาณ พระองค์จะทรงได้รับเกียรติเมื่อคุณรับใช้ผู้อื่นอย่างสัตย์ซื่อด้วยความถ่อมใจ
คุณต้องการใคร
นักกีฬาชื่อดังคนหนึ่งนั่งตัวตรงบนที่นั่งขณะเตรียมจะบินไปชิงแชมป์ในการแข่งขันซึ่งเขามั่นใจว่าตัวเองจะชนะ พนักงานต้อนรับบนเครื่องเดินผ่านมาและกล่าวว่า “คุณคะ กรุณาคาดเข็มขัดนิรภัยด้วยค่ะ” ชายคนนั้นยิ้ม “ซูเปอร์แมนไม่จำเป็นต้องใช้เข็มขัดนิรภัย” เธอตอบกลับทันทีว่า “ซูเปอร์แมนไม่จำเป็นต้องโดยสารเครื่องบิน ช่วยรัดเข็มขัดด้วยค่ะ” เขาก็ปฏิบัติตาม
ความสำเร็จอาจทำให้เราหยิ่งผยองได้ เราไม่ต้องการเข็มขัดนิรภัยหรือให้พนักงานบนเครื่องมาบอกว่าเราต้องทำอะไร เราสามารถดูแลตัวเองได้ หากเรานำทัศนคติเช่นนี้ไปใช้ที่คริสตจักร เราก็เหมือนดวงตาที่พูดกับมือว่า “ข้าพเจ้าไม่ต้องการเจ้า!” หรือศีรษะที่พูดกับเท้าว่า “ข้าพเจ้าไม่ต้องการเจ้า!” (ข้อ 21) ความจริงก็คืออวัยวะทุกส่วนมีความจำเป็นต่อร่างกาย และ “ที่จริงอวัยวะที่เราเห็นว่าอ่อนแอ เราก็ขาดเสียไม่ได้” (ข้อ 22)
เราถูกสร้างขึ้นตามพระฉายขององค์ตรีเอกานุภาพ คือ พระบิดา พระบุตร และพระวิญญาณบริสุทธิ์ ผู้ทรงดำรงอยู่ในชุมชนแห่งความรักที่พึ่งพาอาศัยกัน พระเจ้าผู้ซึ่งทั้งสามพระภาคดำรงอยู่ในความสัมพันธ์ที่สมบูรณ์แบบ ได้ทรงสร้างเราให้มีความสัมพันธ์กับผู้อื่นทั้งในการดำเนินชีวิตและในคริสตจักร เราทุกคนไม่ได้เหมือนกัน และนั่นเป็นสิ่งที่ดี “ถ้าอวัยวะทั้งหมดในร่างกายเป็นตา การได้ยินจะอยู่ที่ไหน” (ข้อ 17) เราไม่เหมือนกัน แต่เรา “ขาด” คนใดคนหนึ่งไม่ได้ (ข้อ 22) จงบอกคนที่คอยช่วยเหลือคุณในคริสตจักรว่าคุณสังเกตเห็นสิ่งที่พวกเขาทำ และขอบคุณพวกเขาในการปรนนิบัติที่คุณได้รับ และขอพระเจ้าสำแดงให้คุณเห็นว่าจะรับใช้ผู้เชื่อคนอื่นๆได้อย่างไรบ้าง
สิ่งเดียวที่แน่นอน
ต้นไม้ในสภาพอากาศที่หนาวเย็นจะเตรียมพร้อมสำหรับฤดูหนาวผ่านกระบวนการที่เรียกว่า “การปรับสภาพให้แข็งแรง” จะมีการระบายน้ำออกจากเซลล์เพื่อไม่ให้กลายเป็นน้ำแข็ง ขยายตัว และทำให้ต้นไม้แตก น้ำที่คงค้างอยู่ระหว่างเซลล์มีความบริสุทธิ์เกินกว่าที่ผลึกน้ำแข็งจะเกาะได้ อุณหภูมิของน้ำอาจลดลงไปได้ถึงลบสี่สิบองศาโดยไม่ทำให้ต้นไม้แตก ต้นไม้จะปรับสภาพในเวลาเดียวกันทุกปีเพราะพวกมันรับสัญญาณจากวงจรที่แน่นอนเมื่อเวลากลางวันสั้นลง พวกมันไม่เดิมพันชีวิตกับสภาพอากาศซึ่งอาจไม่ถูกต้องตามฤดูกาล พวกมันเชื่อตามดวงอาทิตย์ ซึ่งเป็นสิ่งเดียวที่แน่นอน
องค์พระบุตรผู้ทรงสร้างดวงอาทิตย์นั้นทรงแน่นอนยิ่งกว่า พระองค์ทรงเป็น “พระฉายของพระเจ้า ผู้ซึ่งไม่ประจักษ์แก่ตา ทรงเป็นบุตรหัวปีเหนือสรรพสิ่งทั้งปวง เพราะว่าในพระองค์สรรพสิ่งได้ถูกสร้างขึ้น” และ “สรรพสิ่งทั้งปวงเป็นระเบียบอยู่โดยพระองค์” (คส.1:15-17) ใครเป็นคนบอกต้นไม้ว่าเมื่อใดควรปรับสภาพให้แข็งแรงในแต่ละปี คือพระบุตรองค์เดียวกันนี้ที่ทรงทำให้ดวงอาทิตย์ขึ้นทุกเช้าและให้มันหลับใหลทุกคืน ทรงดึงกระแสน้ำขึ้นและน้ำลงตามดวงจันทร์ ทรงหมุนอนุภาคอิเล็กตรอนในทุกๆเซลล์ ทรงทำให้หัวใจของคุณสูบฉีด และปอดของคุณขยายตัวออกเมื่อสูดหายใจเข้า และทรงโอบอุ้มคุณไว้ในยามที่หัวใจของคุณแตกสลาย
สิ่งที่ทำให้โลกดำรงอยู่ได้ไม่ใช่พลังภายในธรรมชาติ แต่เป็นบุคคลผู้ทรงอยู่เหนือธรรมชาติ ผู้เสด็จเข้ามาในโลกที่พระองค์ทรงสร้างเพื่อ “ให้สิ่งสารพัดกลับคืนดีกับพระเจ้า” รวมถึงตัวคุณด้วย (ข้อ 20) ในโลกที่ไม่อาจคาดเดาได้นี้ คุณมีสิ่งหนึ่งที่แน่นอน คือ พระเยซูจะ “ได้ถวายท่านแด่พระเจ้าให้เป็นผู้บริสุทธิ์ไร้มลทิน และปราศจากตำหนิ” (ข้อ 22)
สวมยุทธภัณฑ์ของพระเจ้า
นาฟี่และคัมรานเข้าร่วมการก่อรัฐประหาร พวกเขาต่อสู้อยู่หลายปี เมื่อฝ่ายของตนชนะ พวกเขาก็ได้รับมอบหมายให้ทำงานนั่งโต๊ะในเมืองหลวง แต่กลับไม่เป็นไปด้วยดีเพราะแทบไม่มีอะไรให้ทำ พวกเขาจึงหันไปเล่นอินเทอร์เน็ต นาฟี่เล่าว่าเพื่อนร่วมพรรคหลายคน “รวมถึงตัวผมเองด้วยติดอินเทอร์เน็ต โดยเฉพาะทวิตเตอร์” คัมรานเสริมว่า “บททดสอบและความท้าทายที่แท้จริงไม่ได้เกิดขึ้นในระหว่างนั้น[สงคราม]แต่เป็นตอนนี้ ตอนนั้นมันง่าย แต่ตอนนี้ทุกอย่างซับซ้อนกว่ามาก” เขาอ้างอิงถึงสิ่งล่อใจต่างๆที่พบเจอในอินเทอร์เน็ตแล้วเสริมว่า “หลายคน...ดำดิ่งลงสู่สิ่งเหล่านี้ที่ดูเหมือนหวานชื่น แต่จริงๆแล้วเป็นหลุมพรางที่ขมขื่น”
คัมรานพูดถูกว่า เรามักจะถูกโจมตีได้ง่ายที่สุดเมื่อเรารู้สึกสบายใจจนไม่ระมัดระวัง เหมือนกับที่เขาเป็นหลังจากสงคราม เราพบคำเตือนในพระคัมภีร์ที่คล้ายกันในเรื่องราวการล่วงประเวณีของดาวิดกับบัทเชบา ทุกอย่างเริ่มต้นเมื่อดาวิดส่งคนอื่นไปทำสงครามแต่ตนเองยังคงอยู่ในเมืองหลวง ดาวิดเปรียบเสมือนชายไร้วินัยที่กำลังเล่นอินเทอร์เน็ต เมื่อพระองค์ “ลุกขึ้นจากพระแท่น และดำเนินอยู่บนดาดฟ้าหลังคาพระราชวัง” (2 ซมอ.11:2) พระองค์ทำให้ตนเองตกอยู่ในอันตราย และเมื่อ“ทอดพระเนตรเห็นผู้หญิงคนหนึ่งอาบน้ำอยู่” พระองค์ก็ไม่หันหลังกลับ (ข้อ 2-3)
เราหลีกเลี่ยงเรื่องที่น่าผิดหวังหลังสงครามได้โดยระลึกไว้ว่าเราคงอยู่ในภาวะสงคราม “เพราะว่าเราไม่ได้ต่อสู้กับเนื้อหนังและเลือด แต่...ต่อสู้กับเหล่าวิญญาณที่ชั่วในสถานฟ้าอากาศ” ดังนั้นในขณะที่พระองค์ทรงช่วยเรา ขอให้เรา “รับยุทธภัณฑ์ทั้งชุดของพระเจ้าไว้” และเตรียมพร้อมที่จะ “[ยืนหยัด]อยู่อย่างมั่นคง” (อฟ.6:12-13)
ตัวแทนของกษัตริย์ผู้ยิ่งใหญ่
แอนนาและสามีอาศัยอยู่ในประเทศอาร์เจนตินากับลูกสองคน พวกเขาเก็บตัวและพูดแต่ภาษาสเปนอย่างคล่องแคล่ว แต่พวกเขาไม่ใช่คนอาร์เจนตินา พวกเขาเป็นสายลับที่แฝงตัวมา พวกเขาเกิดในอีกประเทศหนึ่ง และเชี่ยวชาญในการทำตัวกลมกลืนกับวัฒนธรรมของชาติที่แอบแฝงตัวเข้าไป แม้กระทั่งการถือส้อม แต่การปลอมแปลงทะเบียนราษฎร์ของพวกเขามีข้อสงสัย และในที่สุดทั้งคู่ก็ถูกจับกุม ขณะที่ทั้งครอบครัวกำลังบินกลับประเทศบ้านเกิด แอนนามองลูกสาววัยสิบเอ็ดขวบ เธอจะบอกข่าวนี้กับลูกอย่างไรว่าพ่อแม่ไม่ได้เป็นอย่างที่ลูกคิด
ผู้เชื่อในพระเยซูเป็นพลเมืองในแผ่นดินที่สำคัญกว่านั้นมาก พวกเราเป็นตัวแทนของพระเจ้าผู้ยิ่งใหญ่ เพราะ “บ้านเมืองของเรานั้นอยู่ที่สวรรค์” (ฟป. 3:20) ชาวเมืองฟีลิปปีภาคภูมิใจในสถานะพลเมืองโรมันของพวกเขา พวกเขาจงรักภักดีรับใช้จักรวรรดิโรมันขณะอาศัยอยู่ในฟีลิปปี เปาโลบอกว่าความจงรักภักดีของพวกเขาขยายวงกว้างกว่านั้น เมื่อพวกเขามอบความจงรักภักดีสูงสุดแด่พระเยซูผู้ทรงครอบครองจักรวรรดิโรมันและเมืองฟีลิปปีจากสวรรค์
พวกเราไม่ได้แอบทำงานอย่างลับๆเพื่อต่อต้านประเทศที่เราอาศัยอยู่เหมือนแอนนาและสามี เราทำงานอย่างเปิดเผยเพื่อประโยชน์ของประเทศนั้น ความจงรักภักดีของเราที่มอบให้พระเยซูกระตุ้นเราให้รับใช้เพื่อนบ้าน และอธิษฐานเผื่อ ”คนทั้งปวงที่มีตำแหน่งสูง เพื่อเราจะได้ดำเนินชีวิต...ในทางธรรม” (1 ทธ. 2:2) โดยความช่วยเหลือจากพระเจ้าพวกเราจะพบ “สันติสุขและความเจริญรุ่งเรือง” ในเมืองที่เราอยู่ เราจะ “อธิษฐานต่อองค์พระผู้เป็นเจ้าเพื่อนครนั้น เพราะหากมันเจริญ[เรา]ก็เจริญด้วย (ยรม.29:7 TNCV)
กบฏและกลับใจ
ภาพยนตร์เรื่อง “คนป่า” ในปี ค.ศ. 1953 ที่มีมาร์ลอน แบรนโดรับบทเป็นจอห์นนี่ สแตร็บเลอร์หัวหน้าแก๊งมอเตอร์ไซค์เจ้าปัญหาและเคร่งขรึมในฉากหนึ่ง หญิงสาวคนหนึ่งสังเกตเห็นอักษรย่อ B.R.M.C. บนเสื้อแจ็คเก็ตของสมาชิกแก๊ง เมื่อเธอรู้ว่าตัว R มาจากคำว่า “กบฏ” เธอหัวเราะและแตะแขนของแบรนโดที่กำลังตีกลองเล่น และถามว่า “จอห์นนี่ คุณกำลังต่อต้านอะไรอยู่เหรอ” เขาตอบเธอว่า “แล้วคุณคิดว่าอะไรล่ะ”
“กบฏ” เป็นคำที่ตรงกับปัญหาของเราจริงๆ! เราทุกคนเกิดมาพร้อมกับแรงผลักดันที่จะแสดงตัวตนของเรา เราต้องการเป็นผู้ควบคุมให้เป็นไปตามวิธีของเรา หากไม่เป็นเช่นนั้นเราก็จะต่อต้าน กบฏคือหัวใจของปัญหา
เหตุใดชนชาติอิสราเอลจึงโง่เขลาไปกราบไหว้รูปเคารพที่ทำจาก “ศิลากับต้นไม้” (ยรม.3:9) และเหตุใด “ยูดาห์น้องสาวที่ทรยศ” ของอิสราเอลจึงแกล้งทำเป็นกลับมาหาพระเจ้า (ข้อ 10) เพราะนั่นคือวิธีที่พวกเขาแสดงถึงตัวตนของพวกเขา “ผู้มีใจอันชั่วและดื้อกระด้าง” (ข้อ 17) กบฏคือหัวใจของปัญหา
แต่ความรักของพระเจ้าทรงเข้มแข็งกว่า พระเยซูทรงสิ้นพระชนม์เพื่อผู้ที่กบฏ และทรงเปิดประตูรอให้พวกเขาหันกลับมา “อิสราเอลผู้กลับสัตย์เอ๋ย กลับมาเถิด” พระเจ้าตรัส “เราจะไม่มองดูเจ้าด้วยความกริ้ว เพราะเราประกอบด้วยพระกรุณาคุณ... เพียงแต่ยอมรับความผิดของเจ้าว่าเจ้าได้กบฏต่อพระเยโฮวาห์พระเจ้าของเจ้า” (ข้อ 12-13)
เราอาจเกิดมาพร้อมกับใจที่กบฏ แต่เรากลับใจได้ ให้เราวิ่งกลับบ้านไปหาพระบิดา เพื่อเราจะพบการอภัย ความรักและการช่วยเหลือจากพระองค์
ใช้พระนามพระเจ้าอย่างไม่สมควร
ภาพถ่ายเก่าจากสงครามโลกครั้งที่ 2 ที่ถ่ายนอกสำนักงานใหญ่ของนาซีในเมืองๆหนึ่ง ส่งคำเตือนถึงเราทุกคน ในภาพนั้นมีผู้หญิงคนหนึ่งแต่งตัวสบายๆกำลังข้ามถนน ชายคนหนึ่งสวมสูทเดินไปตามทางเท้า ในขณะที่มีอีกคนหยุดอ่านกระดานข่าวที่มุมอาคาร ทุกคนดูเหมือนจะไม่สนใจกับป้ายขนาดใหญ่ที่แขวนอยู่เหนือประตูหน้าสำนักงานใหญ่ ป้ายนั้นมีขนาดครึ่งหนึ่งของตัวอาคารเขียนข้อความว่า “ข้าพเจ้าทำงานอย่างหนักเพื่อพระเจ้า ด้วยการต่อต้านยิว”
การอ้างแบบนี้คือสิ่งที่พระเจ้าทรงมีอยู่ในพระทัยเมื่อทรงบัญชาว่า “อย่าออกพระนามพระเจ้าของเจ้าอย่างไม่สมควร เพราะผู้ที่ออกพระนามพระองค์อย่างไม่สมควรนั้น พระเจ้าจะทรงถือว่าไม่มีโทษก็หามิได้” (อพย.20:7) คำสั่งนี้ครอบคลุมถึงการใช้พระนามของพระองค์ในทางที่ผิดเมื่อเราสบถ หรือเผลอร้องพระนามพระเจ้าอย่างไม่ระวังเวลาที่เตะโดนนิ้วเท้า หรือกระแทกไปโดนนิ้วมือ นอกจากนี้ยังรวมถึงการบิดเบือนด้วยการใช้พระนามของพระเจ้าเพื่อปกปิดความชั่วร้าย
เราไม่ควรคิดว่าเรากำลังทำงานของพระเจ้าเพียงเพราะคนอื่นบอกอย่างนั้น เราต้องอธิษฐานอยู่เสมอเพื่อตรวจสอบว่างานของเราสอดคล้องกับสิ่งที่พระเจ้าทรงเปิดเผยในพระคัมภีร์ แล้วจะรู้ได้อย่างไรว่าเรากำลังรับใช้พระองค์ ในสดุดี 119:9 (TNCV) กล่าวว่า “โดยการดำเนินชีวิตตามพระวจนะของพระองค์” พระเจ้าผู้ทรงสั่งให้เรา “ปฏิบัติงานขององค์พระผู้เป็นเจ้าให้บริบูรณ์ทุกเวลา” ได้บอกเราแล้วว่างานนั้นคืออะไรในหนังสือศักดิ์สิทธิ์ของพระองค์ (1 คร.15:58) ขอให้เราฟังพระองค์
