เวลาที่น่าอาย
แสงวูบวาบของรถตำรวจ ดึงให้ผมสนใจคนขับรถที่นำรถไปจอดข้างทางเพราะทำผิดกฎจราจร ขณะที่เจ้าหน้าที่ตำรวจ ซึ่งมีสมุดใบสั่งอยู่ในมือ เดินกลับไปที่รถ ผมจึงเห็นชัดเจนว่าผู้หญิงซึ่งนั่งอยู่ด้านหลังพวงมาลัยรู้สึกอาย เธอพยายามเอามือปิดหน้าไม่ให้คนที่ขับผ่านไปมาเห็น ปฏิกิริยาของเธอทำให้ผมคิดถึงความอับอายที่เราต้องประสบเพราะเราตัดสินใจผิดพลาด
จงนิ่งเสีย
เอริค ลิดเดล ซึ่งเป็นที่จดจำจากภาพยนตร์เรื่องเกียรติยศแห่งชัยชนะ (Chariots of Fire)ได้รับเหรียญทองในการแข่งขันกีฬาโอลิมปิคที่กรุงปารีสเมื่อปี 1924 ก่อนที่เขาจะเดินทางไปเป็นมิชชันนารีที่ประเทศจีน หลายปีต่อมาเมื่อสงครามโลกครั้งที่สองปะทุขึ้น ลิดเดลส่งครอบครัวของเขากลับไปยังประเทศแคนาดาเพื่อความปลอดภัย แต่ตัวเขายังคงอยู่ที่ประเทศจีน ต่อมาลิดเดลกับเพื่อนมิชชันนารีถูกจับไปอยู่ในค่ายกักกันของญี่ปุ่น หลายเดือนหลังจากนั้นเขามีอาการที่แพทย์สันนิษฐานว่าอาจจะเป็นเนื้องอกในสมอง
อัศจรรย์!
เมื่อเครื่องบินเริ่มลดระดับ พนักงานต้อนรับบนเครื่องบินก็อ่านข้อมูลยาวเหยียด เกี่ยวกับการเข้าประเทศ ราวกับวันนั้นอ่านมาแล้วเป็นพันครั้ง เธอพึมพำข้อมูลอย่างไร้อารมณ์หรือความสนใจใดๆ หลังจากนั้นเธอกล่าวปิดท้ายด้วยน้ำเสียงเนือยๆ และราบเรียบว่า “ขอให้วันนี้เป็นวันอัศจรรย์ของทุกท่าน” น้ำเสียงอันแห้งแล้งของเธอช่างขัดแย้งกับคำพูดนั้น เธอพูดว่า “อัศจรรย์” ด้วยอาการที่ปราศจากความรู้สึกตื่นเต้นโดยสิ้นเชิง
หินโค้ด
ทั่วกรุงลอนดอนมีอนุสาวรีย์และสิ่งปลูกสร้างอื่น ที่ทำขึ้นจากวัสดุก่อสร้างชนิดพิเศษที่เรียกว่า หินโค้ด ซึ่งคิดค้นโดย เอเลนอร์ โค้ดเป็นธุรกิจครอบครัวเมื่อปลายศตวรรษที่ 17 หินเทียมชนิดนี้แข็งแรงและทนทาน ทั้งต่อสภาพอากาศ มลพิษ และกาลเวลา ถึงแม้มันจะเป็นสิ่งมหัศจรรย์ในยุคปฏิวัติอุตสาหกรรม แต่หินโค้ดก็เสื่อมความนิยมลงในทศวรรษที่ 1840 หลังจากเอเลนอร์เสียชีวิต และถูกแทนที่ด้วยปูนซีเมนต์ปอร์ตแลนด์ แต่กระนั้น ทุกวันนี้ยังมีผลิตผลจากหินที่มีลักษณะเหมือนเซรามิกนี้ซึ่งทนทานต่อสภาพอากาศรุนแรงของลอนดอนมากว่า 150 ปี หลงเหลืออยู่เป็นจำนวนมาก
เป็นพยาน
สมัยเป็นวัยรุ่น ผมเห็นอุบัติเหตุทางรถยนต์กับตา เป็นประสบการณ์ที่สะเทือนความรู้สึกของผมอย่างยิ่ง เนื่องจากผมเป็นคนเดียวที่เห็นเหตุการณ์ ตลอดหลายเดือนหลังจากนั้นจึงต้องเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นซ้ำแล้วซ้ำอีก ให้กับทนายและตัวแทนประกันภัยฟัง เขาไม่ได้บอกให้ผมอธิบายความเสียหายด้วยหลักฟิสิกส์หรือใช้หลักการแพทย์อธิบายว่าจิตใจของผมได้รับผลกระทบอย่างไรบ้าง แต่ขอให้เล่าว่าผมเห็นอะไรเท่านั้น
ทางแห่งปัญญา
อัลเบิร์ต ไอน์สไตน์อาจเคยกล่าวไว้ว่า “มีอยู่สองสิ่งที่ไม่สิ้นสุด นั่นคือจักรวาลและความโง่เขลาของมนุษย์ แต่ผมไม่แน่ใจเท่าใดนักว่าจักรวาลเป็นเช่นนั้น” น่าเศร้าที่หลายครั้งดูเหมือนเราทำตัวเองให้ตกอยู่ในสถานการณ์โง่เขลาซ้ำแล้วซ้ำเล่า ความเสียหายที่เกิดจากความโง่เขลาและปัญหาที่ตามมาก็ดูจะมีมากมายไม่สิ้นสุด
พระเมตตาไม่สิ้นสุด
ขณะที่ผมเดินเล่นอยู่ในท่าอากาศยานชิคาโกโอแฮร์ ผมก็สะดุดตากับบางอย่าง คือหมวกของคนที่กำลังรีบวิ่งไปตกบนทางเดิน สิ่งที่สะดุดใจผมคือข้อความบนหมวกที่เขียนว่า “ปฏิเสธทุกสิ่ง” ผมสงสัยว่าหมายความว่าอะไรอย่ายอมรับว่าผิด หรือให้ปฏิเสธความสุขสบายและความฟุ้งเฟ้อในชีวิต ผมงุนงงกับความลึกลับของคำง่ายๆนี้ที่ว่า “ปฏิเสธทุกสิ่ง”
เกือบพอใจ?
ขณะที่ผมก้าวเข้าไปในลานจอดรถของร้านอาหารหลังจากรับประทานอาหารเที่ยงผมเห็นรถกระบะคันหนึ่งขับเข้ามาในลานด้วยความเร็วสูง ผมเฝ้ามองท่าทีอันไม่แยแสของคนขับ ผมสังเกตเห็นข้อความที่ติดอยู่บนทะเบียนรถด้านหน้าซึ่งเขียนว่า “เกือบพอใจแล้ว” หลังจากครุ่นคิดถึงข้อความนี้ และความหมายที่ต้องการจะสื่อ ผมก็สรุปว่าแนวคิด “เกือบพอใจแล้ว” ไม่มีอยู่จริง มีเพียงเราพอใจหรือไม่พอใจเท่านั้น
ห่วงใยอย่างท่วมท้น
ไม่นานมานี้ ผมเขียนบทความเกี่ยวกับมาร์ลีนภรรยาของผม และโรคน้ำในหูไม่เท่ากันของเธอ เมื่อบทความนั้นถูกตีพิมพ์ออกไป ผมไม่ได้เตรียมตัวรับกระแสตอบรับอย่างท่วมท้นจากผู้อ่าน ซึ่งส่งกำลังใจ ความช่วยเหลือ คำแนะนำและที่มีมามากที่สุดคือ ความห่วงใยที่มีต่อสุขภาพของเธอ ข้อความเหล่านี้ส่งมาจากทั่วทุกมุมโลก จากทุกสาขาอาชีพและมีมากเสียจนเราไม่สามารถตอบทุกข้อความที่ส่งมาได้ ผมตื้นตันที่ได้เห็นพระกายของพระคริสต์ตอบสนองต่อสิ่งที่มาร์ลีนต้องเผชิญ เรารู้สึกและยังคงรู้สึกซาบซึ้งใจจนถึงทุกวันนี้
