การเสียสละที่ยิ่งใหญ่
วิลเลียม ทอมัส สเตด เป็นนักข่าวชาวอังกฤษในช่วงต้นศตวรรษที่ 20บทความสองบทที่เขาเขียนลงหนังสือพิมพ์พูดถึงอันตรายของเรือที่ไม่มีเรือชูชีพเพียงพอกับจำนวนผู้โดยสาร แต่ไม่น่าเชื่อว่าสเตดกลับโดยสารอยู่ในเรือไททานิคที่ชนภูเขาน้ำแข็งในมหาสมุทรแอตแลนติกและจมลงในวันที่ 15 เมษายน 1912 มีรายงานกล่าวว่า เมื่อสเตดช่วยผู้หญิงและเด็กให้ลงเรือชูชีพแล้ว เขายอมสละชีวิตตัวเองโดยยกเสื้อชูชีพและที่นั่งในเรือชูชีพให้กับคนอื่นด้วย
สติปัญญา และ พระคุณ
4 เมษายน 1968 ดร.มาร์ติน ลูเธอร์ คิง จูเนียร์ ผู้นำการเคลื่อนไหวเพื่อสิทธิพลเมืองอเมริกันถูกลอบสังหาร คนอเมริกันหลายล้านคนโกรธเกรี้ยวและฝันสลาย ที่เมืองอินเดียนาโปลิสกลุ่มคนผิวสีออกมารวมตัวกันฟังสุนทรพจน์ของโรเบิร์ต เอฟ. เคนเนดี้ และเขาต้องแจ้งข่าวเศร้านี้ เขาขอให้ผู้คนอยู่ในความสงบ เขารู้สึกเห็นใจในความเจ็บปวดนี้เพราะเขาเองก็สูญเสียพี่ชาย คือ ประธานาธิบดีจอห์น เอฟ. เคนเนดี้เพราะถูกฆาตกรรมเช่นกัน
เครื่องบีบน้ำมันมะกอก
หากคุณได้ไปหมู่บ้านคาเปอรนาอุมใกล้ทะเลกาลิลี คุณจะเห็นเครื่องบดมะกอกโบราณที่ตั้งแสดงอยู่ เครื่องบดทำจากหินบะซอลต์มีสองส่วนคือ ฐานและล้อบด ฐานเป็นรูปวงกลมใหญ่เป็นร่อง มะกอกจะถูกนำมาวางไว้ในร่องนี้ แล้วหมุนล้อบดที่ทำจากหินหนักทับไปบนมะกอกเพื่อบีบเอาน้ำมันออกมา
เปิดประตู
ชาร์ลี ซิฟฟอร์ด เป็นชื่อที่มีความสำคัญในวงการกีฬาของสหรัฐฯ เขาเป็นนักกอล์ฟแอฟริกันอเมริกันคนแรกที่ได้แข่งกอล์ฟพีจีเอทัวร์ ซึ่งก่อนปี 1961 กีฬานี้กำหนดไว้สำหรับ “คนผิวขาวเท่านั้น” ซิฟฟอร์ด อดทนต่อความอยุติธรรมและการถูกคุกคามเพราะเชื้อชาติ ขึ้นสู่ระดับสูงสุดโดยชนะเลิศ 2 ครั้ง และในปี 2004 เขาเป็นนักกอล์ฟแอฟริกันอเมริกันคนแรกที่ได้รับการบันทึกชื่อที่หอเกียรติยศกีฬากอล์ฟโลก ชาร์ลลี ซิฟฟอร์ดเปิดประตูสู่กีฬากอล์ฟอาชีพให้แก่นักกอล์ฟทุกเชื้อชาติ
โรงงานความเศร้า
ผมเป็นแฟนทีมอเมริกันฟุตบอลคลีฟแลนด์ บราวน์มายาวนาน ผมจึงรู้จักความผิดหวังเป็นอย่างดี ถึงแม้จะเป็นหนึ่งในสี่ทีมที่ไม่เคยได้เข้าแข่งซูเปอร์โบว์ล แต่ทีมนี้ก็มีแฟนบอลเหนียวแน่นปีแล้วปีเล่า และเนื่องจากแฟนๆ ต้องผิดหวังอยู่เสมอ หลายคนจึงตั้งชื่อสนามเหย้าของพวกเขาว่า “โรงงานความเศร้า”
พระองค์มาเพื่อคุณ
นวนิยายเรื่อง ความทุกข์ (The Trial) และ ปราสาท (The Castle) ของฟรานซ์ คาฟคา (1883-1924) เล่าเรื่องการเป็นอยู่ที่ลดความเป็นมนุษย์ เปลี่ยนคนให้เป็นเพียงใบหน้าว่างเปล่าไม่มีตัวตนหรือคุณค่าใด คาฟคากล่าวว่า “สายพานชีวิตลำเลียงคุณไปไม่มีใครรู้ว่าที่ใด เราเป็นวัตถุมากกว่าสิ่งมีชีวิต”
เสียงเตือน
หอนาฬิกาเวสต์มินสเตอร์ ซึ่งมีระฆังที่ชื่อบิ๊กเบน เป็นสัญลักษณ์สำคัญของกรุงลอนดอน มีความคิดที่สืบทอดมาว่าทำนองของเสียงระฆังในหอ มาจากบทเพลง “ข้ารู้ว่าพระผู้ไถ่ทรงพระชนม์” จากบทประพันธ์ชื่อเมสสิยาห์ของฮันเดล ข้อความนี้ได้ถูกเพิ่มและจารึกไว้ในหอนาฬิกาในภายหลัง
คริสต์มาสแห่งการเสียสละ
นิทานร่วมสมัยของโอ เฮนรี่ ที่ชื่อว่า “ของขวัญของนักปราชญ์” (The Gift of the Magi) พูดถึงจิมและเดลลา คู่สามีภรรยาหนุ่มสาวที่มีปัญหาด้านการเงิน แต่ต่างก็อยากจะให้ของขวัญที่พิเศษแก่กันในวันคริสต์มาส แต่เพราะมีเงินไม่พอ ทั้งสองจึงตัดสินใจทำสิ่งที่คิดไม่ถึง สมบัติที่มีค่าของจิมคือนาฬิกาทองคำ ส่วนเดลลามีผมยาวสลวย จิมขายนาฬิกาของเขาเพื่อซื้อหวีให้เดลลา ส่วนเดลลาขายผมของเธอเพื่อซื้อสายคล้องนาฬิกาให้จิม
ความลึกลับแห่งคริสต์มาส
นวนิยายเรื่องบทเพลงแห่งวันคริสต์มาส (A Christmas Carol) ของชาร์ลส์ ดิคเก้นส์เริ่มด้วยเรื่องลึกลับของชายที่ชื่อ เอเบเนเซอร์สครูจ ทำไมเขาจึงมีจิตใจโหดร้าย และกลายเป็นคนเห็นแก่ตัว จากนั้นภูตแห่งคริสต์มาสได้นำสครูจเดินผ่านเรื่องราวของตนเอง เขาได้เห็นสิ่งที่มีอิทธิพลเปลี่ยนเขาจากเด็กที่มีความสุขไปเป็นคนโลภมากและเห็นแก่ตัว เขารู้สึกโดดเดี่ยวและอ่อนล้า เมื่อปริศนาคลี่คลาย เขาค่อยๆ กลับไปเป็นเหมือนเดิม ความเป็นห่วงเป็นใยผู้อื่นดึงสครูจออกมาจากความมืดของการคิดถึงแต่ตัวเองและนำเขาไปสู่ความชื่นชมยินดี
