คำถามสำคัญ
เรื่องเล่าโบราณของอินเดียนแดงเรื่องหนึ่งเล่าว่า มีเด็กชายคนหนึ่งถูกส่งเข้าไปในป่าตอนกลางคืนตามลำพังเพื่อทดสอบความกล้า ไม่นานท้องฟ้าก็มืดลงและเสียงของค่ำคืนดังไปทั่ว ต้นไม้สั่นไหว นกฮูกกรีดร้องและหมาป่าเห่าหอน แม้จะกลัว แต่เด็กชายก็อยู่ในป่าทั้งคืนตามเงื่อนไขของการทดสอบ ในที่สุดยามเช้าก็มาถึง เขามองเห็นเงาตะคุ่มอยู่ใกล้ๆ ซึ่งก็คือปู่ที่คอยเฝ้าดูเขาทั้งคืนนั่นเอง
ไม่ใช่ปัญหาของฉัน
ชายคนหนึ่งกังวลทุกเรื่องตลอดเวลา แต่วันหนึ่งเพื่อนเห็นเขาผิวปากอย่างมีความสุขและดูผ่อนคลาย “เกิดอะไรขึ้น” เพื่อนๆ ถามด้วยความประหลาดใจ“ผมจ้างคนมากังวลแทนผม” เขาตอบ“จ้างเท่าไหร่” เพื่อนถาม“อาทิตย์ละหกหมื่นห้า” เขาตอบ“โอ้โฮ จ่ายไหวเหรอ”“ไม่ไหวหรอก” เขากล่าว “แต่ไว้ให้เขาไปกังวลเอาเอง”
ตรวจสุขภาพวิญญาณ
เราควรตรวจสุขภาพเป็นประจำ เพื่อรู้ปัญหาและแก้ไขได้ ส่วนจิตวิญญาณ เราตรวจสุขภาพจากพระมหาบัญชาของพระเยซู (มาระโก 12:30)
ความรักมาก่อน
เย็นวันหนึ่งเพื่อนฉันเอาแผ่นป้ายที่เธอจะใช้ตกแต่งผนังห้องนั่งเล่นให้ฉันดู “เห็นไหม ฉันได้คำว่าความรักมาแล้ว” เธอพูดพร้อมชูป้ายที่เขียนว่าความรัก “ความเชื่อกับความหวังกำลังจะถูกส่งมา”
บทเพลงแห่งชีวิต
ทุกคนที่ฟังเพลงเดียวกันได้ยินแตกต่างกันไป นักประพันธ์ได้ยินในขอบเขตจินตนาการของตัวเอง ผู้ฟังได้ยินด้วยความรู้สึกและอารมณ์นักดนตรีได้ยินเสียงเครื่องดนตรีที่อยู่ใกล้ที่สุด
พูดด้วยอารมณ์
ฉันขับรถมาเกือบครึ่งชั่วโมง จู่ๆ ลูกสาวก็ร้องมาจากเบาะหลัง พอฉันถามว่า “เป็นอะไร” เธอตอบว่าน้องชายบีบแขน น้องตอบว่าเขาบีบเพราะถูกเธอหยิกก่อน เธอบอกว่าเธอหยิกเพราะน้องพูดจาไม่ดีกับเธอก่อน
มองไม่ชัด
เมแกน เพื่อนของฉันเป็นนักกีฬาขี่ม้าที่ประสบความสำเร็จ และฉันได้เรียนรู้เรื่องน่าสนใจเกี่ยวกับม้าจากเธอมากมาย ตัวอย่างเช่น แม้จะมีตาใหญ่ที่สุดในบรรดาสัตว์บกเลี้ยงลูกด้วยนม ม้ากลับสายตาไม่ดีและมองเห็นสีได้น้อยกว่าคน ด้วยเหตุนี้ บางครั้งพวกมันจึงไม่สามารถแยกแยะวัตถุบนพื้น เมื่อมันเห็นเสา มันไม่รู้ว่าเป็นเสาที่ข้ามไปได้ง่ายๆ หรือเป็นงูตัวใหญ่ที่จะทำอันตรายมันได้กันแน่ ดังนั้นม้าที่ไม่ได้รับการฝึกฝนที่ดี จึงตกใจง่ายและชอบวิ่งหนี
เล่นกับไฟ
ตอนที่ผมเป็นเด็ก แม่เตือนไม่ให้ผมเล่นไฟ แต่แล้ววันหนึ่งผมตัดสินใจลองดูว่าถ้าเล่นแล้วจะเป็นอย่างไร ผมหยิบไม้ขีดไฟกับกระดาษแล้วออกไปทดลองหลังบ้าน ผมนั่งคุกเข่าหัวใจเต้นรัว จุดไม้ขีดแล้วปล่อยให้กระดาษติดไฟ
ทุกวินาทีมีค่า
บ็อบ บอร์ดแมน เพื่อนของผมเขียนข้อความขณะที่เขามีอายุ 59 ปีว่า “ถ้าอายุขัยเฉลี่ย 70 ปีถูกบีบให้เทียบเท่ากับเวลา 24 ชั่วโมง ชีวิตผมตอนนี้คงอยู่ที่สองทุ่มครึ่ง...เวลาผ่านไปเร็วมาก”
