จุดอ่อนที่ทำให้ล้มลง

ในบทประพันธ์ จุดอ่อนที่ทำให้ล้มลงหมายถึงลักษณะนิสัยที่นำความหายนะมาสู่วีรบุรุษในเรื่องราวต่างๆ นั่นเป็นความจริงที่เกิดขึ้นกับอุสซียาห์ ซึ่งได้รับการสถาปนาขึ้นเป็นกษัตริย์ของยูดาห์เมื่อมีพระชนมายุได้ 16 พรรษา พระองค์ติดตามพระเจ้านานหลายปี และขณะที่พระองค์ทำเช่นนั้น พระเจ้าก็ทรงประทานความสำเร็จที่ยิ่งใหญ่ (2 พศด.26:4-5) แต่เหตุการณ์เปลี่ยนไปเมื่อ “พระนามของพระองค์ก็ลือไปไกล เพราะพระองค์ทรงรับความช่วยเหลืออย่างอัศจรรย์จนพระองค์เข้มแข็ง แต่เมื่อพระองค์ทรงแข็งแรงแล้ว พระองค์ก็มีพระทัยผยองขึ้น จึงทรงกระทำความเสียหาย” (2พศด.26:15-16)

โปรดติดตามตอนต่อไป

หนังสือเล่มที่ห้าของพระคัมภีร์พันธสัญญาใหม่ คือพระธรรมกิจการ ได้บันทึกถึงการเริ่มต้นของคริสตจักรแห่งแรกภายใต้การนำของบรรดาคนที่พระเยซูทรงแต่งตั้ง นักวิชาการบางคนเสนอว่า เราอาจเรียกหนังสือเล่มนี้ว่ากิจการของพระวิญญาณบริสุทธิ์ก็ได้ เพราะฤทธิ์อำนาจของพระวิญญาณบริสุทธิ์ที่ทรงประทานให้กับบรรดาอัครทูต ทำให้พวกเขากล้าที่จะเผชิญกับความทุกข์ยากลำบากทุกรูปแบบ

วานนี้ วันนี้ และวันพรุ่งนี้

ไม่นานมานี้ ผมเพิ่งรู้สึกว่ารูปภาพและของที่ระลึกทั้งหมดในห้องทำงานของผมล้วนแต่เป็นตัวแทนของอดีต ผมกำลังคิดว่าจะทิ้ง แต่ก็อดคิดไม่ได้ว่าสิ่งเหล่านี้ไม่เพียงทำให้ผมระลึกถึงผู้คน สถานที่ และเหตุการณ์ต่างๆ แต่อาจมีไว้เพื่อจุดประสงค์บางอย่างด้วย เพื่อไม่ให้ผมจมอยู่กับ “อดีต” ผมจำเป็นต้องค้นหาคุณค่าของสิ่งเหล่านั้นที่มีในปัจจุบันและอนาคต

บทเพลงจากการต่อสู้

ในภาพยนตร์สารคดีเกี่ยวกับนักเล่นกีต้าร์ทั้งสามผู้เป็นตำนาน แจ็ค ไวท์ ได้พูดถึงหัวใจสำคัญของการแต่งเพลงว่า “หากคุณไม่มีการต่อสู้อยู่ภายในหรือรอบข้างคุณ จงสร้างมันขึ้นมา”

บทเพลงที่มีความหมายต่อเรามากที่สุด คือบทเพลงที่มาจากความรู้สึกส่วนลึกที่สุดของเรา บทเพลงสดุดี ซึ่งมักจะถูกเรียกว่า “หนังสือเพลงในพระคัมภีร์” หลายบทล้วนกลั่นออกมาจากการต่อสู้ดิ้นรน บทเพลงเหล่านั้นเข้าถึงความรู้สึกผิดหวังและความกลัวของมนุษย์ แต่ชี้ให้เราเห็นถึงความรักมั่นคงของพระเจ้าเสมอ

ในสดุดี 31 ดาวิดเขียนไว้ว่า “ข้าแต่พระเจ้าขอทรงพระกรุณาแก่ข้าพระองค์ เพราะข้าพระองค์กำลังทุกข์ใจ นัยน์ตาของข้าพระองค์ก็ร่วงโรยไปเพราะความระทม ทั้งจิตวิญญาณและร่างกายของข้าพระองค์ด้วย” (สดด.31:9) ท่านพูดถึงข่ายที่ดักท่านอยู่ (สดด.31:4) ความบาปของท่านเอง (สดด.31:10) การถูกเพื่อนๆ ทอดทิ้ง (สดด.31:11-12) และแผนปองร้ายชีวิตท่าน (สดด.31:13)

แต่ถึงกระนั้น ดาวิดไม่ได้หวังใจในกำลังของตนเอง แต่หวังใจในพระเจ้า“ข้าแต่พระเจ้า แต่ข้าพระองค์วางใจในพระองค์ ข้าพระองค์ทูลว่า ‘พระองค์ทรงเป็นพระเจ้าของข้าพระองค์’ วันเวลาของข้าพระองค์อยู่ในพระหัตถ์ของพระองค์ ขอพระองค์ทรงช่วยกู้ข้าพระองค์ให้พ้นมือศัตรู และผู้ข่มเหงของข้าพระองค์” (สดด.31:14-15)

พระธรรมสดุดีเชิญชวนให้เราเทหัวใจของเราออกต่อพระเจ้า เพราะพระองค์ทรงสะสมความดีไว้เพื่อผู้ที่วางใจในพระองค์ (สดด.31:19) -DC