สายเกินไป
เหตุการณ์นี้เกิดขึ้นเกือบทุกภาคเรียน ผมบอกนักศึกษาปีหนึ่งวิชาการเขียนอยู่บ่อยๆว่าต้องส่งการบ้านที่จะมีมามากมายตามเวลาเพื่อจะผ่านวิชานี้ แต่ก็เกือบทุกภาคเรียนที่บางคนไม่เชื่อผม พวกเขาจะลนลานส่งอีเมล์มาหลังจากการเรียนวันสุดท้ายและให้เหตุผลต่างๆที่พวกเขาไม่เอาใจใส่สิ่งที่ได้รับมอบหมายไป ผมไม่ชอบเลยที่จะต้องบอกพวกเขาว่า “ผมเสียใจแต่มัน สายไปแล้ว คุณไม่ผ่านวิชานี้”
“พระเจ้ามีฤทธิ์อำนาจจริงๆ”
วันหนึ่ง เคตี้หลานสาววัย 3 ขวบของผมทำให้พ่อกับแม่ของเธอประหลาดใจด้วยความรู้ทางศาสนศาสตร์ เธอบอกทั้งสองว่า “พ่อกับแม่ต่างก็มีพี่สาวที่ตายไปแล้ว แล้วพระเจ้า ก็พาป้า 2 คนขึ้นไปอยู่ที่สวรรค์กับพระองค์ พระเจ้ามีฤทธิ์อำนาจจริงๆนะคะ!”
ยังทำงานอยู่
วิเวียนและดอนอายุ 90 กว่าแล้ว ทั้งสองแต่งงานกันมากว่า 70 ปี ไม่นานมานี้ วิเวียนสะโพกหักทำให้ร่างกายยิ่งเสื่อมถอย ซึ่งเพิ่มความหนักใจให้ทั้งสองคน เพราะหลายปีที่ผ่านมา พวกเขารู้สึกเศร้าที่ตนเองไม่แข็งแรงพอ ที่จะทำสิ่งต่างๆในชีวิตและในคริสตจักรได้อย่างกระฉับกระเฉงอย่างแต่ก่อน
เป็นของเราเอง
ช่วงที่ผมเป็นครูและครูฝึกกีฬาในโรงเรียนมัธยมคริสเตียน ผมมีความสุขที่ได้ใช้เวลาสร้างสัมพันธ์กับพวกวัยรุ่น พยายามนำพวกเขาไปสู่เป้าหมายที่จะมีอุปนิสัยเหมือนพระคริสต์ โดยรักพระเจ้าและรักผู้อื่น จุดมุ่งหมายของผมคือเตรียมพวกเขาให้ดำเนินชีวิตเพื่อพระเจ้า ซึ่งจะเกิดขึ้นได้ก็ต่อเมื่อพวกเขาให้ความเชื่อเป็น สิ่งที่สำคัญในชีวิตโดยการช่วยเหลือของพระวิญญาณบริสุทธิ์ ผู้ที่ไม่ได้ติดตามพระคริสต์จะตกต่ำลงหลังจากที่พวกเขาแยกจากอิทธิพลของครูและพ่อแม่คริสเตียน
ทำให้เศร้าใจทำไม?
ศิษยาภิบาลมักตกเป็นเป้าวิพากษ์วิจารณ์ได้ง่าย ทุกสัปดาห์พวกเขาจะต้องขึ้นไปยืนอยู่บนธรรมาสน์เพื่ออธิบายพระวจนะของพระเจ้าและท้าทายให้ผู้คนดำเนินชีวิตเหมือนพระคริสต์แต่บางครั้ง เรากลับมองหาเรื่องที่จะวิพากษ์วิจารณ์เขา เรามักมองข้ามสิ่งดีๆ ในตัวศิษยาภิบาลและจดจ่ออยู่กับความคิดเห็นของตัวเอง
ก่อนและหลัง
ชีวิตแห่งความเชื่อจะเปลี่ยนไปอย่างไรหลังจากถูกทดสอบอย่างหนัก? ผมคิดเรื่องนี้หลังจากได้อ่านเรื่องเศร้าเกี่ยวกับคุณพ่อชาวจาไมกาคนหนึ่ง ซึ่งยิงปืนพลาดไปถูกลูกสาววัย 18 ปีเสียชีวิต ขณะพยายามปกป้องครอบครัวจากผู้บุกรุก
อาหารในตู้กับข้าว
เมื่อไม่นานมานี้ มาร์เซียเพื่อนของผมที่เป็นผู้อำนวยการโรงเรียนคริสเตียนเพื่อคนหูหนวกในประเทศจาไมกา ได้เป็นตัวอย่างให้กับผมในเรื่องทัศนคติในการมองสิ่งต่างๆ ในจดหมายข่าวที่เธอตั้งชื่อว่า “การเริ่มต้นที่เป็นพร” เธอเล่าว่าเป็นครั้งแรกในรอบเจ็ดปีที่โรงเรียนเริ่มต้นปีใหม่ด้วยต้นทุนที่เหลือหลังจากหักรายจ่ายของปีก่อนหน้า ซึ่งไม่ใช่เงินพันเหรียญในธนาคาร ไม่ใช่อุปกรณ์การเรียนการสอนสำหรับตลอดปี แต่เป็นอาหารในตู้กับข้าวสำหรับหนึ่งเดือน
31 วันแห่งการขอบพระคุณ
ตามที่ระบุไว้ในปฏิทินส่วนใหญ่ของประเทศสหรัฐ เดือนมกราคมคือเดือนแห่งการขอบคุณแห่งชาติ และธรรมเนียมนี้น่าจะได้รับการถ่ายทอดไปทั่วโลกได้ไม่ยาก จนน่าจะตั้งเป็นเดือนแห่งการขอบคุณสากล
รักและสนับสนุน
ผมได้รับข้อความนี้จากเพื่อนที่ทำงานรับใช้อยู่ในบ้านเด็กกำพร้าแห่งหนึ่งในประเทศกำลังพัฒนา “เมื่อวานนี้ ตอนฉันกำลังนั่งทำงานอยู่ที่โต๊ะ ฉันเหลือบไปเห็นมดเดินเป็นทางอยู่ที่พื้น พอตามพวกมันไปฉันก็ต้องตกใจที่เห็นมดเป็นพันๆ ตัวไต่อยู่เต็มกำแพงตึก ทั้งด้านในและด้านนอก ยังดีที่คนงานคนหนึ่งจัดการกับมันได้ไม่ถึงชั่วโมงต่อมา มันก็หายไปหมด”
