มีเรื่องให้โอ้อวด
การสำแดงตัวตนแท้คืออะไร นั่นคือคำถามใหญ่ที่มีคำตอบในหนังสือเด็กเล่มเล็กๆ ชื่อกระต่ายกำมะหยี่เทียม ซึ่งเป็นเรื่องราวของของเล่นในสถานเลี้ยงเด็กกับการเดินทางของกระต่ายกำมะหยี่ตัวหนึ่ง ที่จะได้กลายเป็นกระต่ายจริงเมื่อมีเด็กคนหนึ่งรักมัน ของเล่นอีกชิ้นหนึ่งคือม้าล้อลากทำด้วยหนังซึ่งสูงอายุและฉลาด มัน “ได้เห็นของเล่นที่มีกลไกรุ่นแล้วรุ่นเล่าที่มาแล้วก็โอ้อวดและคุยโว แล้วค่อยๆ พังและจากไป” ของเล่นเหล่านั้นมีหน้าตาและเสียงน่าประทับใจ แต่การโอ้อวดของพวกมันในที่สุดแล้วไม่มีความหมายใดๆ เมื่อพูดถึงแง่ของความรัก
ปฏิบัติสิ่งที่ตนสอน
ยูจีน ปีเตอร์สัน ศิษยาภิบาลและนักเขียน ได้ฟังการบรรยายของพอล ตูนีเยร์ นายแพทย์ชาวสวิสและผู้ให้คำปรึกษาแบบอภิบาลที่ได้รับความนับถืออย่างสูง ปีเตอร์สัน เคยอ่านงานของเขาและชื่นชมแนวทางการรักษาของเขา ปีเตอร์สันประทับใจการบรรยายอย่างยิ่ง ขณะที่ฟัง เขารู้สึกว่าตูนีเยร์ดำเนินชีวิตตามสิ่งที่พูดและพูดสิ่งที่เขาทำ ปีเตอร์สันเลือกคำมาบรรยายประสบการณ์นั้น “สอดคล้อง เป็นคำที่เหมาะที่สุดที่ผมนึกออก”
ส่งจดหมาย
รูบี้เป็นเหมือนเด็กวัยสี่ขวบทั่วไป เธอชอบวิ่ง ร้องเพลง เต้นรำ และเล่น เมื่อเธอเริ่มบ่นว่าเจ็บหัวเข่า พ่อแม่พาเธอไปตรวจ ผลออกมาน่าตกใจเพราะเธอเป็นมะเร็งระยะที่ 4 ที่ระบบเนื้อเยื่อประสาท รูบี้ต้องเข้ารับการรักษาตัวในโรงพยาบาลทันที
พระเยซูอยู่ข้างหลังคุณ
ลูกสาวของผมพร้อมไปโรงเรียนเช้ากว่าปกติเล็กน้อย เธอจึงถามว่าเราแวะร้านกาแฟระหว่างทางได้ไหม ผมตอบตกลง ขณะที่เราขับเข้าใกล้จุดสั่งอาหาร ผมถามว่า “เช้านี้รู้สึกอยากแบ่งปันความสุขไหม” เธอตอบว่า “แน่นอนค่ะ”
เป็นการดีที่จะถาม
พ่อของผมรับรู้เรื่องทิศทางดีอยู่เสมอจนผมยังอิจฉา ท่านรู้เสมอว่าทางไหนคือทิศเหนือ ใต้ ตะวันออก ตะวันตกราวกับเกิดมาพร้อมความสามารถนี้ ท่านบอกทิศทางถูกต้องเสมอจนกระทั่งคืนวันนั้น ในคืนนั้นพ่อหลงทาง
