ผู้เขียน

ดูทั้งหมด

บทความ โดย Anne Cetas

เริ่มตอนนี้

ช่วงปลายเดือนกุมภาพันธ์ 2017 เมื่อผลตรวจชิ้นเนื้อชี้ว่าพี่สาวคนโตของฉันเป็นมะเร็ง ฉันบอกเพื่อนๆ ว่า “ฉันต้องใช้เวลากับแคโรลินให้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้ เริ่มตั้งแต่ตอนนี้” บางคนบอกว่าฉันตื่นตระหนกมากเกินเหตุ แต่สิบเดือนต่อมาแคโรลินก็จากไป แม้ฉันจะได้ใช้เวลากับเธอหลายต่อหลายชั่วโมง แต่เมื่อเรารักใคร ไม่ว่ามีเวลาเท่าไรก็ไม่เพียงพอให้หัวใจเราได้รักจนพอ

เราพักได้หรือยัง?

ดาร์เนลรู้ว่าจะต้องเจ็บปวดมากเมื่อเข้าไปในห้องกายภาพบำบัด นักบำบัดยืดและบิดแขนของเขา จับให้อยู่ในตำแหน่งเดิมเพราะมันเคลื่อนจากตำแหน่งเดิมไปหลายเดือนเพราะบาดเจ็บ เมื่อเธอจับให้เขาอยู่ในท่าที่ไม่สบายนี้ 2-3 นาที เธอจะบอกอย่างอ่อนโยนว่า “เอาล่ะ คุณพักได้แล้ว” เขาเล่าว่า “ผมคิดว่าในการบำบัดแต่ละครั้งผมได้ยินอย่างน้อย 50 ครั้งว่า ‘เอาล่ะ คุณพักได้แล้ว’ ”

ทั้งหมดที่ฉันเห็น

วันหนึ่งในฤดูหนาว คริสตายืนอยู่ท่ามกลางความหนาวเหน็บ เธอมองไปที่ประภาคารงดงามซึ่งปกคลุมด้วยหิมะริมทะเลสาบ เมื่อเธอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาถ่ายรูป แว่นตาก็เป็นฝ้า เธอมองไม่เห็นอะไรเลย แต่ก็ตัดสินใจเล็งกล้องไปที่ประภาคารและถ่ายภาพ 3 ภาพในมุมที่ต่างกัน เมื่อมาดูภาพในภายหลัง เธอก็พบว่ากล้องตั้งเป็น “เซลฟี่” เธอหัวเราะและพูดว่า “ฉันเล็งมาที่ตัวเอง ตัวเองและตัวเองทั้งหมด ที่ฉันเห็นคือตัวเอง” ภาพของคริสตาทำให้ฉันคิดถึงความผิดพลาดทำนองนี้ เราอาจสนใจแต่ตัวเองจนไม่ได้มองไปที่ภาพใหญ่ของแผนการของพระเจ้าที่มีขนาดใหญ่กว่า

พระผู้ช่วยให้รอดแบบใด

ปีที่แล้ว ฉันกับเพื่อนอธิษฐานเผื่อผู้หญิงสามคนที่ต่อสู้กับมะเร็ง เรารู้ว่าพระเจ้าทรงฤทธิ์รักษาได้และเราทูลขอทุกวันให้พระองค์ทรงทำ เราเคยเห็นพระองค์กระทำกิจและเชื่อว่าพระองค์จะทรงทำอีก ระหว่างช่วงเวลานั้นมีบางวันที่ดูเหมือนว่ากำลังจะหายจริงๆ เราก็ชื่นชมยินดี แต่ทั้งสามคนเสียชีวิตในฤดูใบไม้ร่วงปีนั้น บางคนบอกว่านั่นคือ “การรักษาที่ดีที่สุด” ซึ่งก็ใช่ แต่การสูญเสียก็ทำให้เราเจ็บปวดมาก เราอยากให้พระองค์รักษาทุกคนตอนนี้เดี๋ยวนี้ แต่ด้วยเหตุผลที่เราไม่เข้าใจการอัศจรรย์ไม่เกิดขึ้น

พบความหวังได้ที่ไหน

อลิซาเบ็ธต่อสู้กับอาการติดยามานาน เมื่ออาการดีขึ้น เธอจึงอยากช่วยผู้อื่น เธอเริ่มเขียนข้อความลงบนกระดาษแผ่นเล็กๆ และนำไปติดไว้ทั่วเมืองโดยไม่ใส่ชื่อ เอลิซาเบ็ธสอดกระดาษนั้นไว้ใต้ที่ปัดน้ำฝน และติดตามเสาไฟฟ้าในสวนสาธารณะ เธอเคยมองหาสัญลักษณ์ของความหวังและบัดนี้เธอก็ทิ้งสัญลักษณ์นั้นไว้ให้คนอื่นมาค้นหาต่อ ข้อความหนึ่งที่เธอเขียนบอกว่า “รักมาก ส่งความหวังให้”

ผ่านกางเขน

ทอมเพื่อนของฉันวางกางเขนแก้วขนาด 8x12 นิ้วไว้บนโต๊ะทำงาน ฟิลเพื่อนของทอมซึ่งหายจากโรคมะเร็งเช่นเดียวกับทอม ได้มอบกางเขนนี้ให้เพื่อช่วยให้ทอมมองทุกอย่าง “ผ่านกางเขน” ซึ่งเตือนถึงความรักของพระเจ้าและพระประสงค์ที่ดีสำหรับเขา

ไม่ต้องรีบ

ริมา หญิงชาวซีเรียที่เพิ่งย้ายมาอยู่สหรัฐ พยายามใช้ภาษามือและภาษาอังกฤษอันจำกัดบอกครูสอนพิเศษว่าเธอเสียใจเพราะอะไร เธอน้ำตาไหลอาบแก้มขณะที่ยกถาดฟาตาเยอร์ (พายเนื้อ ชีสและผักขม) ที่เธอทำและจัดเรียงอย่างสวยงามให้ดู จากนั้นเธอพูดว่า “ชายหนึ่งคน” และทำเสียงคนเคลื่อนที่เร็วๆ แล้วชี้จากประตูไปที่ห้องนั่งเล่นแล้วกลับไปที่ประตู ครูจับใจความได้ว่า วันนั้นควรจะมีคนหลายคนจากคริสตจักรใกล้บ้านมาเยี่ยมเธอกับครอบครัวและให้ของขวัญ แต่มีชายเพียงคนเดียวที่มา เขารีบยื่นของให้แล้วจากไป เขายุ่งกับหน้าที่ที่ต้องรับผิดชอบ ในขณะที่เธอและครอบครัวเปล่าเปลี่ยวต้องการสังคมและอยากจะแบ่งปันฟาตาเยอร์กับเพื่อนใหม่

เสียงกระซิบ

ชายหนุ่มมีอาการกระสับกระส่ายระหว่างที่รอเครื่องบินขึ้น ตาของเขามองไปมาที่หน้าต่างเครื่องบิน จากนั้นเขาก็หลับตาและสูดหายใจลึกๆ เพื่อให้ใจสงบ แต่ไม่ได้ผล เมื่อเครื่องบินเริ่มบินขึ้น เขาโยกตัวไปข้างหน้าและข้างหลัง หญิงชราที่นั่งริมทางเดินฝั่งตรงข้ามเอื้อมมือมาแตะแขนเขาและชวนคุยเพื่อเบนความสนใจ เธอกระซิบกับเขาเบาๆ ว่า “คุณชื่ออะไรคะ” “คุณมาจากไหน” “เราจะปลอดภัยดี” และ “คุณทำได้ดีทีเดียว” ที่จริงเธออาจแสดงอาการรำคาญหรือไม่สนใจเขาก็ได้ แต่เธอเลือกที่จะสัมผัสและชวนเขาคุย สิ่งนี้อาจดูเล็กน้อยแต่เมื่อเครื่องลงจอดอีกสามชั่วโมงต่อมา เขาบอกกับเธอว่า “ขอบคุณมากครับที่ช่วยผมไว้”

อยู่ที่ทัศนคติ

เรจินาขับรถจากที่ทำงานกลับบ้านด้วยความท้อใจและเหน็ดเหนื่อย วันนี้เริ่มต้นด้วยการได้รับข้อความแจ้งข่าวร้ายจากเพื่อน แล้วแย่ลงอีกเพราะเพื่อนร่วมงานปฏิเสธความคิดเห็นทุกอย่างของเธอในที่ประชุม ขณะที่เรจินาสนทนากับพระเจ้า เธอคิดว่าคงดีกว่าหากเธอวางความเครียดของวันนี้ แล้วนำดอกไม้ไปเยี่ยมเพื่อนผู้สูงวัยในศูนย์ดูแลเพื่อให้เขาประหลาดใจ จิตวิญญาณของเธอได้รับการยกชู เมื่อมาเรียแบ่งปันว่าพระเจ้าทรงดีต่อเธอเพียงใด เธอเล่าว่า “ฉันมีเตียงและเก้าอี้ส่วนตัว อาหารวันละสามมื้อ และพยาบาลที่นี่คอยช่วยเหลือ และบางครั้งพระเจ้าทรงส่งนกคาร์ดินัลมาที่หน้าต่าง เพราะพระองค์ทรงทราบว่าฉันชอบมัน และพระองค์ทรงรักฉัน”