ที่หลบภัย
เมื่อเข้าไปในโบสถ์ที่เมืองกลัง ประเทศมาเลเซีย ผมประหลาดใจกับป้ายที่ต้อนรับเราเข้าสู่อาคาร ซึ่งประกาศว่าที่แห่งนี้คือ “ที่หลบภัยสำหรับผู้แบกภาระหนัก”
วัฒนธรรมใช้แล้วทิ้ง
ทุกวันนี้เราอยู่ในวัฒนธรรมใช้แล้วทิ้ง ลองใช้เวลาสักนาทีนึกถึงสิ่งที่ถูกผลิตขึ้นมาเพื่อจะถูกทิ้ง เช่น มีดโกน ขวดน้ำ ไฟแช็ก จานกระดาษ ภาชนะพลาสติก สิ่งของถูกใช้ โยนทิ้ง และแทนที่ด้วยของใหม่
เรื่องของความไว้ใจ
มีข่าวจากประเทศออสเตรเลียกล่าวถึงพาสเคล ออเนอร์ หญิงที่เป็นอัมพาตครึ่งล่าง หลังจากนั่งรถเข็นมา 18 ปี เธอออกมาเล่นกระดานโต้คลื่น เป็นไปได้อย่างไร
อยู่กับพระองค์ตลอดกาล
ในปี 1859 ท่ามกลางความระส่ำระสายก่อนเกิดสงครามกลางเมืองในสหรัฐอเมริกา อับราฮัม ลินคอล์น ได้พูดต่อหน้าสมาพันธ์เกษตรกรในเมืองมิลวอกกี้ รัฐวิสคอนซิน ในครั้งนั้นท่านเล่าเรื่องพระราชาสมัยโบราณองค์หนึ่งที่พยายามหาประโยคที่ “เป็นจริงและเหมาะสมกับทุกเวลาทุกโอกาส” บรรดานักปราชญ์ที่ได้รับคำสั่งอันน่าปวดหัวนี้ได้ถวายคำตอบเป็นประโยคที่ว่า “เรื่องนี้ก็จะผ่านไปเช่นกัน”
ภาพของความถ่อมใจ
ระหว่างเทศกาลอีสเตอร์ ผมและภรรยาไปร่วมนมัสการในคริสตจักรแห่งหนึ่ง ผู้ร่วมนมัสการพยายามจำลองเหตุการณ์ของพระเยซูกับเหล่าสาวกในคืนก่อนที่พระองค์ทรงถูกตรึงกางเขน ช่วงหนึ่งของการประชุมนมัสการ ผู้รับใช้คริสตจักรได้ล้างเท้าให้กับอาสาสมัครบางคนขณะที่ผมมองดู ผมสงสัยว่าในยุคนี้แบบไหนจะเป็นการถ่อมใจมากกว่ากัน ระหว่างการล้างเท้าให้ผู้อื่น กับการยอมให้ผู้อื่นล้างเท้าคุณ ทั้งผู้ที่ปรนนิบัติ และผู้ที่รับการปรนนิบัติ ได้แสดงให้เห็นภาพของความถ่อมใจอย่างชัดเจน
อำนาจของความเรียบง่าย
มีไม่กี่คนที่ใช้เวลาศึกษาระเบียบเรื่องการเสียภาษีเงินได้ของกรมสรรพากรสหรัฐฯ และซึ่งไม่ใช่เรื่องแปลก นิตยสารฟอร์บรายงานว่า ในปี 2013 ประมวลกฏหมายภาษีประกอบไปด้วยข้อความกว่าสี่ล้านคำ ที่จริงกฎหมายภาษีกลายเป็นเรื่องที่ซับซ้อนจนแม้แต่ผู้เชี่ยวชาญยังดำเนินการด้วยความยากลำบาก ความซับซ้อนของระเบียบเป็นภาระอันใหญ่หลวง
เมืองลี้ภัย
เมื่อเราไปถึงเมืองหนึ่งในออสเตรเลีย เราเห็นป้ายต้อนรับที่เขียนว่า “เราต้อนรับทุกท่านที่แสวงหาที่หลบลี้หนีภัย” การต้อนรับแบบนี้สะท้อนแนวคิดของเมืองลี้ภัยในพระคัมภีร์เดิมในยุคพันธสัญญาเดิม เมืองลี้ภัย (กดว.35:6) มีไว้เพื่อเป็นที่พักพิงอันปลอดภัยสำหรับผู้ที่ฆ่าคนโดยไม่เจตนา และต้องการการปกป้อง พระเจ้าทรงให้ตั้งเมืองเหล่านี้ขึ้น เพื่อเป็นที่ลี้ภัยดังกล่าว
สัญลักษณ์ของครอบครัว
หมู่เกาะอะรานซึ่งตั้งอยู่ทางชายฝั่งตะวันตกของประเทศไอร์แลนด์ มีชื่อเสียงในเรื่องเสื้อกันหนาวที่สวยงาม ขนแกะจะถูกถักทอเป็นลวดลายต่างๆ ลวดลายเหล่านี้มักเกี่ยวข้องกับวัฒนธรรมและคติชาวบ้าน แต่บางลวดลายก็เป็นเอกลักษณ์เฉพาะ แต่ละครอบครัวบนเกาะนี้มีลายที่เป็นสัญลักษณ์ของตนเองที่แตกต่างจากครอบครัวอื่น ขนาดที่ว่าหากชาวประมงคนหนึ่งจากเกาะนั้นจมน้ำเสียชีวิต คนจะรู้ได้ไม่ยากว่าเขาเป็นใครจากลายบนเสื้อที่เขาใส่
เสียใจตลอดกาล
ขณะที่ผมคุยกับนักเปียโนผู้มีพรสวรรค์คนหนึ่ง เธอถามผมว่าผมเล่นเครื่องดนตรีอะไรหรือไม่ ผมตอบว่า “ผมเล่นวิทยุ” เธอหัวเราะและถามว่าผมเคยคิดอยากเล่นดนตรีบ้างไหม คำตอบที่น่าอายของผมคือ “ผมเคยหัดเรียนเปียโนตอนเป็นเด็กแต่ก็เลิกไป” ตอนนี้ผมโตเป็นผู้ใหญ่แล้ว ผมรู้สึกเสียใจที่ไม่เรียนเปียโนต่อ ผมชอบดนตรีและทุกวันนี้นึกอยากเล่นดนตรีเป็น การพูดคุยในวันนั้นเป็นสิ่งเตือนใจผมว่าชีวิตเกิดจากตัวเลือกต่างๆ ที่เราเลือกและบางสิ่งที่เราเลือกก็อาจทำให้เราเสียใจภายหลัง
