Tag  |  การให้อภัยบาป

ลบล้าง

ขณะที่วิศวกรชาวอังกฤษชื่อ เอ็ดเวิร์ด แนร์นเริ่มคิดค้นยางลบดินสอเขาเริ่มทดลองโดยใช้ขนมปัง ในปี 1770 มีการใช้ขนมปังเป็นยางลบและเมื่อเขาบังเอิญหยิบยางลาเท็กซ์เข้า จึงพบว่าใช้ลบได้และมี “ขี้ยางลบ” ที่ใช้มือปัดทิ้งได้ง่ายกว่า

หลับตาปี๋

เขารู้ว่าเขาไม่ควรทำ เห็นได้ชัดว่าเขารู้ดีว่าทำผิด สีหน้าของเขาบ่งบอกชัดมาก เมื่อฉันนั่งลงคุยกับหลานชายถึงสิ่งที่เขาทำ เขาหลับตาปี๋เขานั่งและคิดด้วยตรรกะของเด็กสามขวบว่า ถ้าเขามองไม่เห็นฉัน ฉันก็คงไม่เห็นเขาเหมือนกัน และถ้าฉันไม่เห็นเขาเขาก็คงสามารถหลีกเลี่ยงการพูดคุย (หรือผลลัพธ์) ได้

วันกำจัดทิ้ง

ตั้งแต่ปี 2006 คนกลุ่มหนึ่งได้ฉลองกิจกรรมที่น่าแปลกในช่วงปีใหม่ โดยเรียกมันว่าวันกำจัดทิ้ง ซึ่งมีที่มาจากประเพณีของลาตินอเมริกา โดยแต่ละคนจะเขียนสิ่งที่ไม่พอใจ ความทรงจำน่าอาย และเรื่องแย่ๆ ในปีที่ผ่านมา แล้วโยนลงในเครื่องทำลายเอกสาร บ้างก็ใช้ค้อนยักษ์ทำลายสิ่งของที่อยากกำจัดทิ้ง

ตัวจริงของฉัน

หลายปีที่ฉันรู้สึกไร้ค่า และละอายกับอดีตที่พลาดจากน้ำพระทัยพระเจ้า ซึ่งกระทบชีวิตทุกด้าน และไม่อยากให้ใครรู้เรื่องอดีตอันด่างพร้อย แต่พระเจ้าทรงช่วยให้ฉันกล้าเชิญผู้นำคริสตจักรมารับประทานอาหารกลางวัน ฉันพยายามทําให้สมบูรณ์แบบ บ้านที่สะอาด อาหารดี แต่งตัวสวย

ดีกว่าเดิม

เรื่องนี้เล่าถึงชาวประมงจับปลาแซลมอนกลุ่มหนึ่งพักอยู่ในโรงแรมเล็กๆแบบสก็อตหลังจากจับปลามาทั้งวัน เมื่อคนหนึ่งกำลังเล่าเรื่องจับปลาให้เพื่อนๆฟัง แขนของเขาเหวี่ยงไปปัดแก้วลอยไปกระทบกับผนัง แก้วแตกกระจายและทิ้งรอยเปื้อนไว้บนผิวปูนสีขาว เขาขอโทษเจ้าของโรงแรมและจะจ่ายค่าเสียหายแต่ก็ไม่อาจทำให้ผนังที่เสียหายกลับดีดังเดิมได้ ชายคนที่นั่งใกล้เขาพูดว่า “ไม่ต้องห่วง” เขาลุกขึ้น หยิบอุปกรณ์วาดภาพจากกระเป๋า แล้วเริ่มร่างภาพรอบรอยเปื้อนน่าเกลียดนั้น รูปหัวกวางแสนสวยค่อยๆ ปรากฏขึ้น ชายผู้นี้คือ เซอร์ อี.เอช. แลนด์เซียร์ จิตรกรวาดภาพสัตว์ชาวสก็อตคนสำคัญ

หักโซ่ตรวน

การไปเยี่ยมชมวิหารไคร้สท์เชิร์ชในเมืองสโตนทาวน์ แซนซิบาร์ สร้างความประทับใจแก่เราอย่างยิ่ง เพราะวิหารแห่งนี้ตั้งอยู่บนสถานที่ที่เคยเป็นตลาดค้าทาสที่ใหญ่ที่สุดในแอฟริกาตะวันออก ผู้ออกแบบวิหารนี้ใช้สัญลักษณ์ทางกายภาพเพื่อสื่อถึงว่าพระกิตติคุณหักโซ่ตรวนของการเป็นทาส ที่แห่งนี้ไม่ได้เป็นสถานที่แห่งความชั่วและทารุณอีกต่อไป แต่เป็นที่สำแดงพระคุณของพระเจ้า

ศิลปะการยกโทษ

ผมใช้เวลาสองชั่วโมงในบ่ายวันหนึ่งเพื่อชมผลงานศิลปะที่ชื่อว่า บิดาและบุตรชายทั้งสอง: ศิลปะการยกโทษ ผลงานทุกชิ้นเน้นคำอุปมาของพระเยซูเรื่องบุตรน้อยหลงหาย (ลก.15:11-31) ผมพบว่าภาพวาดบุตรน้อยหลงหายของ เอ็ดเวิร์ด โรจาส มีพลังเป็นพิเศษ เป็นภาพของบุตรชายผู้เคยเอาแต่ใจ นุ่งผ้าขี้ริ้ว เดินคอตกกลับบ้าน มีดินแดนแห่งความตายอยู่เบื้องหลัง เขาก้าวไปบนทางเดินที่บิดาของเขากำลังวิ่งเข้ามาหา ใต้ภาพมีคำตรัสของพระเยซูว่า “แต่เมื่อเขายังอยู่แต่ไกล บิดาแลเห็นเขาก็มีความเมตตา” (ข้อ 20)

ยอมเพื่อทั้งสิ้นเหล่านี้

ซูซานนาห์ คิบเบอร์ มีชื่อเสียงในศตวรรษที่ 18 จากพรสวรรค์ในการเป็นนักร้อง แต่เธอก็โด่งดังพอๆ กันจากชีวิตสมรสที่อื้อฉาว นั่นเป็นเหตุผลที่เมื่อเพลงชุดเมสสิยาห์ของฮานเดลออกแสดงเป็นครั้งแรกที่ดับลินในเดือนเมษายน 1742 ผู้ชมหลายคนจึงไม่ยอมรับบทบาทของเธอในฐานะนักร้องนำ

มงกุฎของกษัตริย์

เรานั่งล้อมรอบโต๊ะ แต่ละคนปักไม้จิ้มฟันลงบนแผ่นโฟมวงกลมระหว่างอาหารมื้อเย็นในสัปดาห์ก่อนที่จะถึงวันอีสเตอร์ เราประดิษฐ์มงกุฎหนาม โดยไม้จิ้มฟันแทนสิ่งที่เราเสียใจที่ได้ทำในวันนั้น ซึ่งพระคริสต์ต้องมาชำระค่าไถ่บาปแทนเรา กิจกรรมนี้ที่เราทำในทุกคืนทำให้เราสำนึกบาปและตระหนักว่าเราต้องการพระผู้ช่วยให้รอดมากพียงใด และพระเยซูทรงทำให้เราเป็นไทโดยการสิ้นพระชนม์บนกางเขน