Tag  |  %e0%b8%81%e0%b8%b2%e0%b8%a3%e0%b8%a3%e0%b8%b1%e0%b8%9a%e0%b9%83%e0%b8%8a%e0%b9%89

ของขวัญแห่งเวลา

ผมตรงเข้าไปในสำนักงานไปรษณีย์อย่างเร่งรีบ ผมมีหลายอย่างที่วางแผนไว้ว่าจะต้องทำ แต่เมื่อเปิดประตูเข้าไปผมก็รู้สึกหงุดหงิดที่เห็นแถวรอยาวมาถึงประตู “เร็วเข้าสิ” ผมพึมพำตาเหลือบมองดูนาฬิกา

ความสุขจากการให้

สัปดาห์ที่เฉื่อยชา ฉันรู้สึกเนือยๆ ไม่กระตือรือร้น และไม่รู้ว่าเพราะอะไร

ชัยชนะเหนือสิ่งท้าทาย

เรานัดเจอกันทุกเดือนเพื่อหนุนใจกันและกันให้รับผิดชอบเป้าหมายส่วนตัว แมรี่เพื่อนของฉันอยากเปลี่ยนผ้าคลุมเก้าอี้ในห้องกินข้าวก่อนสิ้นปี เมื่อเราพบกันในเดือนพฤศจิกายน เธอรายงานอย่างฉะฉานถึงความก้าวหน้าในเดือนตุลาคม “ใช้เวลา 10 เดือน และ 2 ชั่วโมงทำเก้าอี้ใหม่” หลังจากหลายเดือนที่ไม่สามารถหาวัสดุที่ต้องการได้ หรือไม่มีเวลาว่างจากงานและเลี้ยงลูกวัยหัดเดิน ความจริงแล้วใช้เวลาเพียง 2 ชั่วโมงก็ทำงานนี้เสร็จ

การปรนนิบัติที่ไม่เห็นแก่ตัว

คนกลุ่มเล็กๆ ที่ยืนอยู่ ดูเล็กมากเมื่อเทียบกับต้นไม้ยักษ์ที่ล้มอยู่ในสนาม หญิงชราซึ่งใช้ไม้เท้าอธิบายถึงการได้เห็นพายุเมื่อคืนโค่น “ต้นเอล์มของเรา ซึ่งแย่ที่สุดเลย” เสียงของเธอสั่นเครือ “พายุทำลายกำแพงหินแสนสวยของเราด้วย สามีของฉันสร้างขึ้นตอนเราเพิ่งแต่งงาน เขาชอบมาก ฉันก็ชอบตอนนี้ไม่มีกำแพงแล้ว และไม่มีเขาด้วยเช่นกัน”

ทุกนาทีมีค่า

ตอนที่ผมพบเอด้า เธออายุยืนกว่าบรรดาเพื่อนและครอบครัว และพักอยู่ที่บ้านผู้สูงอายุ เธอบอกผมว่า “สิ่งที่ยากที่สุดในการเป็นคนชราคือ การเฝ้ามองใครต่อใครจากไปและทิ้งคุณไว้ข้างหลัง” วันหนึ่งผมถามเอด้าว่าเธอสนใจอะไรและทำอะไรบ้าง เธอตอบผมด้วยข้อพระคัมภีร์ของเปาโล (ฟป.1:21) ว่า “สำหรับข้าพเจ้านั้นการมีชีวิตอยู่ก็เพื่อพระคริสต์และการตายก็ได้กำไร” เธอกล่าวว่า “ขณะที่ฉันยังอยู่ ฉันมีงานต้องทำวันไหนที่รู้สึกแข็งแรง ฉันจะไปคุยกับคนที่นี่เรื่องพระเยซู ส่วนวันไหนที่ไม่ค่อยสบาย ฉันก็ยังอธิษฐานได้”

เคียงข้างกัน

ในสมัยโบราณ เมืองที่มีกำแพงปรักหักพังแสดงถึงความพ่ายแพ้ของประชาชน ความเสี่ยงต่ออันตรายและความอับอาย นั่นเป็นเหตุที่ชาวยิวต้องสร้างกำแพงเยรูซาเล็มขึ้นใหม่ พวกเขาทำอย่างไร? โดยการทำงานเคียงข้างกัน ซึ่งเป็นคำที่บรรยายถึงเนหะมีย์บทที่ 3 ได้อย่างชัดเจน

ก้าวสู่โอกาส

ผมก็เหมือนกับหลายคนที่พยายามออกกำลังกายให้เพียงพอ เร็วๆ นี้มีบางอย่างที่ผลักดันให้ผมทำสำเร็จ คือเครื่องนับก้าวซึ่งเป็นสิ่งของธรรมดา แต่น่าทึ่งที่อุปกรณ์นี้ส่งผลอย่างยิ่งต่อแรงบันดาลใจ แทนที่ผมจะบ่นเมื่อต้องลุกจากเก้าอี้ ผมกลับมองเห็นเป็นโอกาสที่จะได้จำนวนก้าวเพิ่มขึ้น การกระทำทั่วไปอย่างการหาน้ำสักถ้วยหนึ่งให้ลูกดื่ม กลายเป็นโอกาสที่ช่วยให้ผมไปสู่เป้าหมายที่ใหญ่กว่า ในแง่นี้ อุปกรณ์นี้ได้เปลี่ยนมุมมองและแรงบันดาลใจของผม เดี๋ยวนี้ผมฉวยโอกาสที่จะได้จำนวนก้าวเพิ่มขึ้นทุกครั้ง

“ตกลง” ด้วยรัก

วันที่ 21 สิงหาคม 2016 คาริสสาเผยแพร่รูปน้ำท่วมรุนแรงในหลุยเซียนาบนสื่อออนไลน์ เช้าวันรุ่งขึ้นเธอเพิ่มข้อความขอความช่วยเหลือจากคนในพื้นที่น้ำท่วม ห้าชั่วโมงถัดมา เธอและบ๊อบบี้ ผู้เป็นสามีส่งข่าวเพื่อหาคนมาร่วมเดินทางไกล 1,600 กิโลเมตรเพื่อไปช่วยเหลือ ไม่ถึงยี่สิบสี่ชั่วโมงต่อมา มีคนสิบสามคนออกเดินทางไปช่วยผู้คนที่บ้านเรือนเสียหายอย่างหนัก

หัวใจผู้รับใช้

วันนี้เป็นวันทำงานที่ยาวนาน แต่พอผมกลับถึงบ้าน ก็ได้เวลาเริ่ม “อีก” งานหนึ่งคือการเป็นพ่อที่ดี ในไม่ช้าคำทักทายจากภรรยาและลูกๆ ก็กลายเป็น “พ่อฮะ เย็นนี้กินอะไรดี” “พ่อ ช่วยหยิบน้ำให้ผมหน่อยครับ” “พ่อครับมาเล่นฟุตบอลกันเถอะ”

อันที่จริงผมอยากจะนั่งพักผ่อน แม้ใจหนึ่งผมต้องการจะเป็นพ่อที่ดี แต่อีกใจหนึ่งก็ไม่พร้อมจะทำตามความต้องการของครอบครัว ตอนนั้นผมเองเหลือบไปเห็นการ์ดขอบคุณที่ภรรยาผมได้รับจากคนที่โบสถ์ เป็นรูปอ่างใส่น้ำ ผ้าขนหนู และรองเท้าแตะสกปรก ใต้ภาพเป็นข้อความจากลูกา 22:27 “แต่ว่าเราอยู่ท่ามกลางท่านทั้งหลายเหมือนผู้รับใช้”

ข้อความที่กล่าวถึงพระราชกิจของพระเยซู คือรับใช้คนที่พระองค์มาแสวงหาและช่วยให้รอด (ลก.19:10) คือสิ่งที่ผมต้องการอย่างเฉพาะเจาะจง ถ้าพระเยซูยังเต็มใจทำสิ่งต่ำต้อยให้กับสาวกได้ เช่นล้างเท้าสาวกที่สกปรก (ยน.13:1-17) ผมก็ย่อมเสิร์ฟน้ำให้ลูกชายโดยไม่บ่นได้ ในตอนนั้น ผมถูกเตือนให้รับใช้คนในครอบครัวไม่ใช่เพียงเพราะหน้าที่เท่านั้น แต่เป็นโอกาสที่จะสะท้อนถึงหัวใจผู้รับใช้อย่างพระคริสต์ และความรักที่ทรงมีต่อคนในครอบครัวผมด้วย เมื่อมีคนขอความช่วยเหลือจากเรา นั่นเป็นโอกาสให้เราได้เป็นเหมือนพระคริสต์ผู้ทรงรับใช้สาวกด้วยการสละชีวิตของพระองค์