Category  |  ODB

พระบิดาผู้สมบูรณ์แบบ

"พ่อยอมรับกับฉันครั้งหนึ่งว่า “ช่วงที่ลูกกำลังโต พ่อไม่ค่อยมีเวลาให้ลูกมากนัก”

ใช้เวลาด้วยกัน

ระหว่างสองชั่วโมงที่ขับรถกลับจากงานแต่งงานของสมาชิกในครอบครัว แม่ถามฉันเป็นครั้งที่สามว่างานใหม่เป็นอย่างไร ฉันต้องเล่าบางอย่างซ้ำราวกับว่าท่านถามเป็นครั้งแรก ฉันอดสงสัยไม่ได้ว่ามีอะไรบ้างไหมที่จะช่วยให้แม่จำสิ่งที่ฉันพูดได้มากขึ้น แม่เป็นโรคสมองเสื่อม ซึ่งความจำจะค่อยๆ ถูกทำลายและส่งผลต่อพฤติกรรมจนถึงขั้นพูดไม่ได้และตามมาด้วยอาการอื่นๆ

กลับมีชีวิต

เมื่อตอนเป็นวัยหนุ่ม พ่อของผมและเพื่อนๆ เดินทางออกไปชมกีฬานอกเมือง ระหว่างทาง รถที่พวกเขาขับเกิดลื่นไถลบนถนนที่เฉอะแฉะจากฝนที่ตกลงมา เป็นอุบัติเหตุร้ายแรงที่ทำให้เพื่อนของพ่อคนหนึ่งกลายเป็นอัมพาตและอีกคนหนึ่งเสียชีวิต ในตอนแรกพ่อของผมถูกประกาศว่าเสียชีวิตแล้วและถูกพาไปห้องดับจิต คุณปู่คุณย่าที่อยู่ในอาการตกใจและเสียใจเป็นอย่างมากต้องมายืนยันศพของพ่อ แต่ในที่สุดพ่อของผมก็ฟื้นขึ้นจากสิ่งที่พบว่าเป็นอาการโคม่าขั้นรุนแรง ความเศร้าโศกของพวกท่านจึงกลายเป็นความชื่นชมยินดี

สันติภาพเป็นพันธนะ

หลังจากฉันอีเมล์ต่อว่าเพื่อนเรื่องที่เราเห็นไม่ตรงกัน เธอไม่ตอบกลับ ฉันล้ำเส้นหรือ ฉันไม่อยากทำให้สถานการณ์แย่ลงโดยไปกวนใจเธอ แต่ก็ไม่อยากปล่อยให้เรื่องค้างคาก่อนเธอจะเดินทางไปต่างประเทศ ทุกครั้งที่คิดถึงเธอตลอดหลายวันต่อมา ฉันอธิษฐานเผื่อเธอ ไม่แน่ใจว่าจะทำอย่างไรต่อไป จากนั้นเช้าวันหนึ่ง ฉันไปเดินเล่นในสวนสาธารณะและเจอเธอ ใบหน้าเธอเจ็บปวดเมื่อมองเห็นฉัน “ขอบคุณพระเจ้าที่ฉันได้คุยกับเธอ” ฉันสูดลมหายใจพร้อมเดินเข้าไปหาด้วยรอยยิ้ม เราเปิดใจคุยกันและแก้ไขปัญหาได้

จังหวะแห่งพระคุณ

เพื่อนของผมกับภรรยาซึ่งทั้งคู่อายุ 90 ต้นๆ และแต่งงานกันมา 66 ปีแล้ว ได้เขียนประวัติศาสตร์ครอบครัวไว้ให้ลูกหลานรุ่นต่อไปได้อ่าน บทสุดท้ายชื่อว่า “จดหมายจากพ่อกับแม่” มีบทเรียนชีวิตสำคัญๆ ที่ท่านได้เรียนรู้ มีเรื่องหนึ่งที่ทำให้ผมหยุดและทบทวนชีวิตตัวเอง “ถ้าคุณพบว่าคริสตศาสนาทำให้คุณเหนื่อย ทำให้หมดพลัง แสดงว่าคุณกำลังปฏิบัติศาสนกิจแทนที่จะมีความสุขในความสัมพันธ์กับพระเยซูคริสต์ การเดินกับพระเจ้าจะไม่ทำให้คุณเหนื่อย แต่จะทำให้คุณมีกำลัง ฟื้นเรี่ยวแรงและทำให้มีชีวิตชีวา” (มธ.11:28-29)

มองดูก้อนเมฆ

วันหนึ่งเมื่อหลายปีมาแล้ว ผมกับลูกชายนอนมองฟ้า ดูก้อนเมฆเคลื่อนผ่านสนามหลังบ้าน ลูกคนหนึ่งถามว่า “พ่อครับ ทำไมเมฆถึงลอย” “คืออย่างนี้ลูก” ผมเริ่มตั้งใจจะให้ความรู้เต็มที่ แต่แล้วผมก็นิ่งเงียบ “ไม่รู้สิ” ผมยอมรับ “แต่เดี๋ยวพ่อไปค้นมาให้”

ไม่มีสิ่งใดไร้ประโยชน์

ในปีที่สามที่ฉันต้องต่อสู้กับความท้อใจและซึมเศร้าเพราะเคลื่อนไหวได้จำกัดและความเจ็บปวดเรื้อรัง ฉันบอกกับเพื่อนว่า “ร่างกายของฉันกำลังจะพัง ฉันรู้สึกไม่มีค่าพอที่จะทำอะไรให้พระเจ้าหรือให้ใครได้”

ท่าทีในจิตใจ

เมื่อสามีของฉันเล่นฮาโมนิกาให้กับทีมนมัสการของคริสตจักร ฉันสังเกตว่าบางครั้งเขาจะหลับตาเมื่อเล่นเพลง เขาบอกว่ามันช่วยให้มีสมาธิและขจัดสิ่งรบกวนเพื่อจะเล่นได้ดีที่สุด มีเพียงฮาโมนิกา ดนตรีและเขา สรรเสริญพระเจ้าร่วมกัน

หาวาลโด

วาลโดเป็นตัวการ์ตูนใน “วาลโดอยู่ไหน” หนังสือเด็กที่ขายดีตลอดกาล วาลโดซ่อนตัวอยู่ในภาพวาดฝูงชน ให้เด็กๆ มองหาว่าเขาซ่อนอยู่ที่ไหน พ่อแม่ทั่วโลกชอบวินาทีที่ใบหน้าเด็กๆ แย้มยิ้มบ่งบอกว่าพบแล้วและยินดีเมื่อลูกชวนให้ช่วยกันหาด้วย