Category  |  ODB

ใครหนอ

เราอาจเคยอ่านเรื่องของคนที่โกรธเพราะคิดว่าผู้คนไม่ให้เกียรติ หรือปฏิบัติต่อเขาอย่างไม่สมควร “คุณรู้ไหมว่าผมเป็นใคร” เขาเกรี้ยวกราด แต่อาจมีคนตอบว่า “หากคุณต้องบอกคนอื่นว่าคุณเป็นใคร คุณก็อาจจะไม่ได้เป็นอย่างที่คุณคิดก็ได้” ความหยิ่งผยองและการถือตัวว่าสำคัญ ตรงข้ามโดยสิ้นเชิงกับพระเยซู แม้ขณะชีวิตบนโลกของพระองค์ใกล้จบลง

ต้นไม้บอกทาง

ไม่กี่ปีมานี้ ลูกสาวของผมเริ่มสนใจในประวัติศาสตร์ชนพื้นเมืองของรัฐมิชิแกนตอนเหนือที่เธออาศัยอยู่ บ่ายวันหนึ่งในฤดูร้อนที่ผมไปเยี่ยม ลูกชี้ให้ดูถนนเส้นหนึ่งที่มีป้ายเขียนว่า “ต้นไม้บอกทาง” เธออธิบายว่า เชื่อกันว่าสมัยก่อนชนพื้นเมืองของอเมริกาดัดต้นไม้ที่ยังอ่อนอยู่ ให้ชี้ไปในทิศทางที่ต้องการ ต้นไม้เหล่านั้นจึงเติบโตขึ้นมามีรูปร่างแปลกตา

นักทำเสียงประกอบ

สวบ สวบ ขวับ! ในยุคแรกของภาพยนตร์ นักพากย์เสียงจะทำเสียงต่างๆ เพื่อให้สอดคล้องกับเหตุการณ์ในเรื่อง ถ้าบีบถุงหนังที่มีแป้งข้าวโพดอยู่ข้างใน จะทำให้ได้เสียงการเดินบนหิมะ ถ้าสะบัดถุงมือ จะได้เสียงเหมือนนกกระพือปีก และการแกว่งกิ่งไม้เล็กๆ จะทำให้ได้เสียงขวับ ศิลปินเหล่านี้ต้องใช้เทคนิคที่สร้างสรรค์มากมาย ในการสร้างเสียงต่างๆ ขึ้นมา เพื่อทำให้ภาพยนตร์สมจริงมากที่สุด

ตัดสินใจแน่วแน่

คุณพ่อของผมบูชาวิญญาณบรรพบุรุษ แต่ท่านพูดไว้อย่างหนักแน่นและน่าทึ่ง เมื่อบั้นปลายชีวิตในวัย 90 ปีว่า “เมื่อพ่อตาย อย่าให้ใครทำอะไรมากไปกว่าที่คริสตจักรจะทำ อย่าทำนาย อย่าเซ่นไหว้บรรพบุรุษ อย่าทำพิธีอะไรทั้งนั้น เพราะชีวิตและความตายของพ่ออยู่ในพระหัตถ์พระเยซูคริสต์”

เวลาของพระเจ้า

มีหญิงชราสองคน ที่ฉันไปเยี่ยมเป็นครั้งคราว คุณยายคนแรกไม่มีปัญหาเรื่องเงิน สุขภาพแข็งแรงตามวัย และอาศัยอยู่ที่บ้านตัวเอง แต่ท่านมักพูดเรื่องแง่ลบตลอดเวลา ส่วนคุณยายอีกคนหนึ่งพิการเพราะโรคข้ออักเสบ และมักหลงลืม ท่านอาศัยอยู่ในที่พักธรรมดา และมีสมุดจดเตือนความจำเพื่อจะไม่ลืมนัด ทุกคนที่มาหาจะได้ยินคุณยายพูดอยู่เสมอว่า “พระเจ้าทรงดีต่อยายมาก” ครั้งที่แล้วที่ฉันช่วยหยิบสมุดจดให้คุณยาย ฉันสังเกตเห็นบันทึกของวันก่อนหน้าที่ว่า “นัดมื้อเที่ยงนอกบ้านพรุ่งนี้ วันแห่งความสุขอีกวัน”

เพียงวางใจ

เมื่อตอนลูกของเรายังเล็ก การพาลูกไปหาหมอ เป็นประสบการณ์ที่น่าสนใจ ห้องรอพบหมอเต็มไปด้วยของให้เด็กเล่น และมีนิตยสารเด็กที่ผมอ่านให้ลูกฟังได้ มาถึงขั้นตอนนี้ยังคงไม่มีปัญหา แต่ทันทีที่ผมอุ้มลูกขึ้นมา เพื่อจะพาเข้าไปหาหมอ ทุกอย่างก็เปลี่ยนไป ความสนุกกลายเป็นน้ำตา เมื่อพยาบาลเดินเข้ามาพร้อมเข็มฉีดยา ยิ่งเธอเดินเข้ามาใกล้ ลูกก็จะยิ่งกอดคอผมไว้แน่น เพื่อให้ผมปลอบใจ และหวังให้ผมช่วย โดยไม่รู้ว่าสิ่งที่กำลังเกิดขึ้นนั้น ก็เพื่อประโยชน์ของพวกเขาเอง

สะท้อนพระคริสต์

รยูกัน (Rjukan) หมู่บ้านเล็กๆ สวยงาม ในประเทศนอร์เวย์เป็นสถานที่น่าอยู่มาก ยกเว้นในฤดูหนาว หมู่บ้านนี้ตั้งอยู่ในหุบเขาบริเวณเชิงเขากูซตาโตเปนอันสูงใหญ่ เมืองนี้จะไม่ได้รับแสงอาทิตย์โดยตรงเลยตลอดเกือบครึ่งปี ผู้อยู่อาศัยคิดที่จะเอากระจกมาติดตั้งไว้บนยอดเขา เพื่อให้สะท้อนแสงอาทิตย์ลงมา แต่ไม่สามารถทำได้ จนเมื่อเร็วๆ นี้ ในปี 2005 ศิลปินท้องถิ่นได้เริ่มต้น “โครงการกระจก” เป็นการรวมตัวกันของคนที่สามารถทำให้ความคิดนี้เป็นจริงขึ้นได้ แปดปีต่อมา ในเดือนตุลาคม 2013 กระจกได้ถูกติดตั้งเสร็จสมบูรณ์ ชาวบ้านพากันมาที่ศูนย์กลางของเมืองเพื่อมารับแสงอาทิตย์ที่สะท้อนลงมา

ครอบครัวแห่งความเชื่อ

ชั้นเรียนพระคัมภีร์สำหรับคนโสดที่โบสถ์ของเรา เริ่มเป็นเหมือนครอบครัวที่สนิทสนมสำหรับหลายคนที่สูญเสียคู่ชีวิต เพราะความตายหรือการหย่าร้าง เมื่อมีใครย้ายบ้าน คนในกลุ่มก็จะมาช่วยเก็บของ ยกของ และทำอาหารมาให้ วันเกิดและวันหยุด ไม่ใช่วันเงียบเหงาอีกต่อไป เพราะความเชื่อและมิตรภาพ ได้หลอมรวมเป็นสัมพันธภาพของการหนุนใจที่ยั่งยืน สายสัมพันธ์ที่เกิดขึ้นยามทุกข์ยากเมื่อสามสิบปีก่อน ยังคงงอกงาม และประคับประคองหลายคน และหลายครอบครัวมาจนถึงทุกวันนี้

ที่กำบังและผู้พิพากษา

ในศาล ผู้พิพากษาจะปกป้องจำเลยที่บริสุทธิ์ แต่ลงโทษผู้ที่ทำผิดจริง ในพระธรรมนาฮูม พระเจ้าทรงเป็นทั้งที่กำบังและผู้พิพากษา “พระเจ้าประเสริฐทรงเป็นที่กำบังเข้มแข็งในวันยากลำบาก” (นาฮูม 1:7) แต่ในข้อต่อมา “แต่พระองค์จะทรงกระทำ​ให้ศัตรูของพระองค์สิ้นสุดลงด้วยน้ำ​ท่วมที่ไหลท่วมท้น และจะทรงไล่ให้ปฏิปักษ์ของพระองค์เข้าไปในความมืด” (นาฮูม 1:8) ร้อยกว่าปีก่อนหน้านั้น เมืองนี้ได้กลับใจเมื่อโยนาห์เทศนาเรื่องการอภัยโทษของพระเจ้าเมืองนี้จึงรอด (โยนาห์ 3:10) แต่ในสมัยของนาฮูม เมืองนีนะเวห์คิด “อุบายชั่วร้ายต่อพระเจ้า” (นาฮูม 1:11) บทที่ 3 พูดถึงหายนะของเมืองนีนะเวห์ไว้อย่างละเอียด

ของขวัญแห่งความหวัง

เมื่อพายุไต้ฝุ่นกำลังสูง พัดถล่มเมืองทาโคลบานในฟิลิปปินส์ ในปี 2013 มีผู้เสียชีวิตราว 10,000 คน คนจำนวนมากไร้ที่อยู่ ไม่มีงานทำ และขาดแคลนสิ่งจำเป็น สามเดือนต่อมา ขณะที่เมืองนั้นยังคงต่อสู้ดิ้นรนเพื่อฟื้นฟูจากสภาพความเสียหาย มีทารกคนหนึ่งเกิดที่ข้างถนนใกล้กับทาโคลบาล ท่ามกลางสายฝนกระหน่ำและลมแรง แม้สภาพอากาศจะทำให้หวนคิดถึงความทรงจำอันเจ็บปวด แต่ผู้คนต่างช่วยกันตามหมอและส่งแม่และทารกไปคลินิก ทารกรอดตาย เติบโต และเป็นสัญลักษณ์ของความหวังท่ามกลางสถานการณ์สูญเสีย