ผู้เขียน

ดูทั้งหมด

บทความ โดย David McCasland

สุดใจ

คาเลบเป็นคนที่ “สุดใจ” เขาเป็นคนหนึ่งในสิบสองคนที่ไปสอดแนมดินแดนพันธสัญญาและบอกโมเสสและประชาชนว่า “ให้เราขึ้นไปทันทีและยึดเมืองนั้น เพราะพวกเรามีกำลังสามารถที่จะเอาชัยชนะได้” (กดว.13:30) แต่อีกสิบคนบอกว่าไม่มีทางสำเร็จแม้พระเจ้าจะทรงสัญญาไว้ พวกเขาก็มองเห็นแต่อุปสรรค (ข้อ 31-33)

พระกิตติคุณที่ถูกแชร์

โครงการไวรัลเท็กซ์ของมหาวิทยาลัยนอร์ธอีสเทิร์นในบอสตัน ศึกษาเรื่องการเผยแพร่เนื้อหาด้วยสิ่งพิมพ์ในทศวรรษที่ 1800 ผ่านทางหนังสือพิมพ์ซึ่งถือเป็นสื่อสังคมยุคนั้น บทความที่ได้รับการตีพิมพ์ซ้ำมากกว่า 50 ครั้งถือว่าเป็นบทความที่ “ถูกแชร์”มากที่สุดในยุคอุตสาหกรรมนั้น บริตต์ ปีเตอร์สันเขียนในนิตยสารสมิธโซเนียนว่า มีบทความสมัยศตวรรษที่ 19 บทความหนึ่งเกี่ยวกับสาวกของพระเยซูและการสละชีวิตเพื่อความเชื่อปรากฏในสิ่งพิมพ์ต่างๆ มากกว่า 110 ฉบับ

อัจฉริยะลานขยะ

โนอาห์ เพียวริฟอยเริ่มการเป็นศิลปิน “ผสมผเส” ด้วยเศษซากจากการจลาจลปี 1965 จำนวนสามตันในแถบวัตต์ เมืองลอสแอนเจลิส เขาและเพื่อนร่วมงานนำสิ่งที่ใช้ไม่ได้แล้วตั้งแต่ล้อจักรยาน ลูกโบว์ลิ่ง ยางรถยนต์ไปจนถึงโทรทัศน์เสียมาสรรค์สร้างเป็นงานประติมากรรมที่สื่อถึงผู้คนที่ถูกปฏิบัติราวกับเป็น “ของถูกทิ้ง” ในสังคมสมัยใหม่ได้อย่างมีพลัง ผู้สื่อข่าวคนหนึ่งเรียกเพียวริฟอยว่า “อัจฉริยะลานขยะ”

มันสร้างความสุขไหม

หนังสือเกี่ยวกับการจัดบ้านที่เขียนโดยหญิงสาวชาวญี่ปุ่นคนหนึ่งขายได้กว่าสองล้านเล่มทั่วโลก สิ่งที่มาริเอะ คนโดะถ่ายทอด ได้ช่วยผู้คนให้กำจัดสิ่งของที่ไม่จำเป็นในบ้านและในตู้เก็บของ หรือสิ่งที่ถ่วงพวกเขาอยู่ เธอบอกว่า “ให้เอาแต่ละชิ้นมาถือไว้ในมือและถามว่า ‘สิ่งนี้สร้างความสุขไหม’” ถ้าใช่ก็เก็บไว้ ถ้าไม่ใช่ก็ทิ้งไป

ห่วงใยเสมอ

วันที่ลูกสาวคนเล็กของเราบินจากมิวนิคไปบาร์เซโลนา ผมใช้เว็บไซต์ติดตามเส้นทางบินเพื่อดูว่าเธอถึงที่ไหนแล้ว พอผมใส่หมายเลขเที่ยวบิน หน้าจอคอมพิวเตอร์ก็ขึ้นว่าเครื่องบินผ่านออสเตรียไปแล้วและกำลังบินเลียบทางเหนือของอิตาลี จากนั้น เครื่องจะบินข้ามทะเลเมดิเตอร์เรเนียน ทางใต้ของชายฝั่งเฟรนช์ริวีเอราเข้าสู่สเปน และจะลงจอดตรงเวลา ดูเหมือนสิ่งเดียวที่ผมไม่รู้คือพนักงานต้อนรับเสริฟอะไรเป็นอาหารกลางวัน!

สร้างใหม่

เมื่อเอ็ดเวิร์ด คลีเดินทางกลับไปเบอร์ลินหลังจากจากมาหลายปี เมืองที่เขาเคยรักและจดจำก็ไม่อยู่ที่นั่นแล้ว เบอร์ลินเปลี่ยนไปมาก เขาเองก็เช่นกัน คลีเขียนในนิตยสาร เฮมิสเฟียร์ส ว่า “การกลับไปเมืองที่คุณเคยรักถือได้ว่าห้าสิบห้าสิบ...คุณอาจผิดหวัง” การกลับไปยังสถานที่ในอดีตอาจทำให้รู้สึกโศกเศร้าหรือสูญเสีย เราไม่ใช่คนเดิมที่เราเคยเป็น สถานที่ที่เคยสำคัญสำหรับชีวิตเราก็ไม่เหมือนเดิม

ไม่ไร้ประโยชน์

ที่ปรึกษาทางการเงินคนหนึ่งที่ผมรู้จักอธิบายถึงความเป็นจริงของการนำเงินไปลงทุนว่า “จงคาดหวังผลดีที่สุดและเตรียมพร้อมรับผลร้ายที่สุด” การตัดสินใจเกือบทุกครั้งในชีวิตของเรา ผลลัพธ์ย่อมไม่แน่นอน กระนั้นยังมีหนทางหนึ่งที่เราเดินตามได้ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น คือหนทางที่เรารู้ว่าท้ายที่สุดความพยายามของเราจะไม่สูญเปล่า

ไม่มีสิ่งใดซ่อนเร้น

ในปี 2015 บริษัทวิจัยนานาชาติแห่งหนึ่งรายงานว่า มีกล้องวงจรปิดติดตั้งอยู่ 245 ล้านตัวทั่วโลก และมีจำนวนเพิ่มขึ้นร้อยละ 15 ทุกปี นอกจากนั้นยังมีผู้คนอีกนับล้านที่ใช้โทรศัพท์มือถือถ่ายรูปทุกวัน ตั้งแต่รูปงานวันเกิดจนถึงรูปการปล้นธนาคาร ไม่ว่าเราจะยินดีกับความปลอดภัยที่เพิ่มขึ้น หรือบ่นกับความเป็นส่วนตัวที่ลดลง เราก็อาศัยอยู่ในสังคมโลกที่มีกล้องอยู่ทุกหนแห่ง

ของขวัญอันยอดเยี่ยม

ในสหรัฐ ช่วงหลังคริสต์มาสคือช่วงวุ่นวายที่สุดของปีที่ผู้คนพากันนำของขวัญที่ไม่ต้องการไปเปลี่ยนเป็นของที่ต้องการจริงๆ แต่คุณอาจรู้จักคนบางคนที่ดูเหมือนให้แต่ของขวัญที่ถูกใจ พวกเขาทราบได้อย่างไรว่าคนอื่นอยากได้อะไรและอะไรเหมาะกับเทศกาล กุญแจสู่ความสำเร็จของการให้ไม่ใช่ตัวเงิน แต่เป็นการฟังและสังเกตว่าผู้อื่นชื่นชอบและชื่นชมสิ่งใด

เรื่องที่เกี่ยวข้อง

> ODB

หัวเราะเบาๆในความมืด

ในบทความวอชิงตันโพสต์ชื่อ “โครงการล่าสุดของยักษ์ใหญ่ด้านเทคโนโลยีท้าทายความตาย” แอรีอานา ชา เล่าถึงความพยายามของปีเตอร์ ธีเลและผู้ยิ่งใหญ่ด้านเทคโนโลยีคนอื่นๆ ที่จะยืดชีวิตมนุษย์ไว้นิรันดร์และเตรียมเงินกว่าพันล้านสำหรับโครงการนี้

แหวนล่องหน

เพลโต นักปรัชญาชาวกรีก (ราว 427-348 กคศ.) พบวิธีที่สร้างสรรค์ในการแสดงให้เห็นจิตใจด้านมืดของมนุษย์ เขาเล่าเรื่องคนเลี้ยงแกะคนหนึ่งที่บังเอิญไปเจอแหวนทองที่ถูกฝังไว้ลึกใต้ดิน วันหนึ่งเกิดแผ่นดินไหวครั้งใหญ่ทำให้สุสานโบราณริมเขาแยกออกเผยให้เห็นแหวน โดยความบังเอิญอีกเช่นกัน เขาพบว่าแหวนนั้นมีพลังวิเศษทำให้ผู้สวมใส่ล่องหนได้ตามใจ เมื่อคิดถึงการล่องหน เพลโตถามว่า ถ้าคนเราไม่ต้องกังวลว่าจะถูกจับได้และถูกลงโทษ พวกเขาจะห้ามใจไม่ทำผิดไหม

เข้าได้ทุกที่

สองสามปีก่อน เพื่อนคนหนึ่งเชิญผมให้ไปร่วมชมการแข่งขันกอล์ฟระดับอาชีพ ผมไม่เคยไปมาก่อนจึงไม่รู้ว่าจะพบเจออะไรบ้าง เมื่อเราไปถึง ผมประหลาดใจที่ได้รับของขวัญ ข้อมูลและแผนที่สนามกอล์ฟ แต่เหนือสิ่งอื่นใดคือเราได้สิทธิ์เข้าไปในเต็นท์วีไอพีหลังกรีนที่ 18 ซึ่งมีทั้งอาหารฟรีและมีที่นั่ง หากโดยลำพัง ผมไม่มีทางเข้าเต็นท์บริการได้ แต่กุญแจสำคัญคือเพื่อนผม ผมได้สิทธิ์เต็มที่ผ่านทางเขา